Kwartje

Oh no, het is weer zover. Ik zit in de auto en ineens valt ie…. het kwartje, ineens komt ie weer binnen… voor de hoeveelste keer gebeurd het? Ik blijf gewoon maar continue kuilen graven en erin vallen. Oh oh oh het is bijna komisch gewoon.

Ik heb echt een valkuil, niet normaal. Net als bij mijn vriendin thuis waar een lamp laag hing en ik er keer op keer op keer Mn kop tegen stootte. Zo ook deze valkuil, ik blijf er gewoon intrappen. Het gekke is, ergens weet ik het echt wel, maar blijkbaar voel ik het nog niet genoeg. Zal het nog wel een heleboel keer fout gaan, daar ga ik maar vanuit. Voor nu heb ik hem weer door in ieder geval.

Ik maak mezelf zo belangrijk, voel me zo ontzettend verantwoordelijk voor alles. Man man man dat is toch ook geen leven. In zoveel dingen komt het terug;

-De hond blaft; oh jee dat komt omdat ik haar niet goed aanpak, ik ben te gespannen, dat voelt zij, doordat ik me zo voel blaft zij , ik doe alles niet goed, ik ik ik ik ik. Uhmmmmm de hond is net 2 maandjes in Nederland hallooooooo. Stress alom aan alle kanten voor dat arme beest. Het heeft tijd nodig! Ik zeg het wel..maar toch diep van binnen.. voel ik me mega verantwoordelijk maar weer eens.

-Ik voel me niet goed; oh jee ik heb niet genoeg tijd genomen voor mezelf, ik doe weer teveel, ik moet meer relaxen, ik moet mezelf aanpakken, ik moet doorzetten, ik moet niet zo zeuren, ik ben niet positief genoeg. Hallooooooooo je hebt nogal wat stress te verwerken gehad. Jarenlang op 200% gedraaid. Alles draaiende gehouden. Me overal verantwoordelijk voor gevoeld. Drie kinderen opgevoed, gescheiden, stress gehad rondom de scheiding lange lange tijd, een leven weer opgebouwd, een nieuwe relatie opgebouwd , samenwonen, kinderen begeleid en daarnaast bijna fulltime gewerkt om financieel alles op orde te krijgen en ook op het werk voor iedereen gezorgd. . Wie houd dat dan ook vol??? Ik ben gewoon even op, klaar. Ik kan niet meer op volle kracht draaien, nee het gaat gewoon niet en ik wil het ook niet meer. Ik wil gewoon rust. Geen moeilijke dingen even voor mij. Gewoon genieten en niet teveel moeilijke dingen doen. Geen opleiding, moeilijke banen etc. Ik ben moe en ja, dan heb je slechte en goede momenten, Ongeacht wat ik doe. Ik kan even niet hard werken en misschien wel nooit meer helemaal. Logisch dat ik na twee dagen werken in het ziekenhuis uitgeblust ben. Mijn lichaam is gewoon echt niet krachtig op het moment. Dus Ja, ik heb slechte dagen en goede dagen. En zelfs per minuut kan dit verschillen. Wat ik ook doe! Het enige wat ik kan doen is me eraan overgeven en accepteren dat dit nu eenmaal zo is. Mezelf niet continue overal maar de schuld van geven.

– werken, ik kan het even niet op volle kracht , oké ik kan het niet en ga het gewoon niet doen. Ik ga komend jaar een rustig jaar houden heb ik besloten. Geen grote dingen aanpakken, het mezelf lekker een beetje makkelijk maken. Eindelijk eens tot rust komen en even geen moeilijke dingen doen waar ik teveel over moet nadenken. Dingen doen die ik leuk vind en gewoon eens wil proberen. Niet richten op de toekomst maar eerst eens uitrusten en daarnaast gewoon wat proberen, maar alleen die dingen die ik leuk vind en me energie geven.

Accepteren.. dat het nu gewoon voorlopig nog wel echt zo blijft. Dat ik het gewoon prima doe zoals ik het doe en me niet anders ga voordoen. Als ik gewoon me niet fijn voel dan voel ik me gewoon niet fijn. Jammer dan, SO be iT. Het is oké zoals het is. Het ene moment gaat beter dan het andere, ik kan er niks aan doen het is gewoon zoals het is. Soms jank ik, soms lach ik, soms ben ik gewoon boos of moe en soms kortaf. Dat is wat het nu is, niet altijd leuk, maar wel eerlijk naar mezelf. Ik ga niet meer lachen als ik me rot voel en tranen inslikken als ik moet huilen. Ik doe het niet meer. Ik ben niet meer altijd aardig en gezellig en heb gewoon soms ineens geen zin of juist wel om iets te doen. Leuk? Niet altijd, maar wel eerlijk. Ik heb me lang genoeg groot gehouden met welk resultaat? Dat behoeft geen uitleg..

Ik weet het allemaal prima en toch voel ik dat ik diep van binnen vind dat ik faal, dat ik gewoon beter Mn best moet doen. Dat ik door moet zetten en niet zo moet zeuren.

Bij deze; ik doe er niet meer aan mee voorlopig. Dit is wat het is, dit is iets wat jarenlang is opgebouwd en niet zomaar even afgebouwd. Ik zal nog veel vaker erin trappen en mezelf klem zetten, gewoon omdat ik dat gewend ben om te doen en ik continue weer in dat gedrag verval omdat ik dat ken. Ik herken het alleen vaak pas te laat, als ik alweer volop in de stress zit. Het is wat het is, het zal nog lange tijd nodig hebben.. we doen het er maar mee en ondertussen genieten we hier maar gewoon van alle momenten waarop het wel goed gaat..