Afkicken

Het is eigenlijk net als afkicken van een verslaving bedenk ik me ineens. Ik weet dat het niet goed voor me is, maar toch geef ik me er elke keer aan over. Op de korte termijn werkt het namelijk wel even heel goed, maar uiteindelijk wordt het er niet beter van. Ik heb een tijd toegegeven aan zelfmedelijden aan mezelf niet goed genoeg vinden aan mezelf overal de schuld van geven aan huilbuien. Op zich niet erg om dat soort dingen te denken, om me heen hoor ik niet anders, iedereen heeft dat wel eens. Alleen heb ik eraan toegegeven omdat ik maar op die bank lag en niks anders te doen had. Eenmaal steeds eraan toegeven maakt dat het alleen maar erger wordt. Het is voor even wel een lekker gevoel geweest om mezelf gewoon even heel zielig te vinden, maar op de lange termijn kwam ik bedrogen uit.

Nu voelt het net als afkicken. Elke dag weer wil ik er eigenlijk aan toe geven en moet ik mezelf tot de orde roepen om het niet te doen. Ik probeer afleiding te zoeken en me op andere dingen te focussen zodat ik niet weer wegzak in zelf medelijden. Het brengt me namelijk totaal nergens, ik wil vooruit, hoe moeilijk soms ook. Ik wil niet terug naar het oude, ik wil heel graag doorgroeien en iets doen waar ik echt weer heel blij van word. Het moeilijke is gewoon om vertrouwen te hebben dat dat ook echt wel gaat lukken en het allemaal goed komt. Terwijl dat eigenlijk altijd uiteindelijk wel zo is. Nee heus niet meteen alles perfect, zeker niet. Ook dat zal met omwegen gaan, maar als die omwegen uiteindelijk me maar wel verder brengen.

Nu sta ik voor de klas, niet ideaal wat ik doe en de omstandigheden , maar ik sta er wel, het begin is er. Beter ook maar niet van tevoren weten wat er allemaal nog komen gaat. Beter maar gewoon erop vertrouwen dat het goed komt.

Soms lukt dat prima, geen enkel probleem, soms totaal even niet.

Tja net als met afkicken, het gevoel eraan toe te willen geven moet slijten. De ene dag lukt dat beter dan de andere. Ik ben me in ieder geval bewust dat het gebeurd dus ik kan het nu herkennen en dan tegen mezelf zeggen; vandaag wil ik er niet aan toe geven. Niet te ver vooruit kijken, vandaag ga ik het doen en morgen is morgen. Het werkt echt merk ik. Al is het soms echt even weer wroeten en afleiding zoeken totdat het lukt. Elke dag een klein beetje beter, soms even weer minder, maar het lukt. Daar gaat het om.