Kansen

Ik ben nog steeds benieuwd waar dit me allemaal heen gaat leiden. Eerlijk gezegd heb ik echt nog geen idee. Ergens als docent zie ik wel voor me, maar wat voor docent precies? Ik weet het nog steeds niet echt en ik heb ook geen idee waar ik terecht zal komen. Ik vraag me soms af waar ik keuzes op baseer… is het een keuze omdat het me echt leuk lijkt? Of is het een veilige keuze die ik wil maken? Die valkuil ben ik vaak genoeg ingetrapt. Verpleegkunde wordt het in ieder geval niet, die streep ik echt af. Ik maak deze komende weken vol en dan is het wat mij betreft echt wel klaar. Ik wil gewoon liever niet op een MBO werken, dat voel ik aan alles. En verpleegkunde , nee dat heeft echt mijn interesse niet.

Vannacht erg slecht geslapen. Deze keer niet door mezelf, maar door anderen uit het gezin. Elke keer was er wel weer wat en lag ik weer wakker. Maar goed, ik zal toch gewoon vroeg op moeten en mijn lessen moeten draaien. Één les heb ik goed voorbereid. De andere les niet zo erg, ik kon het gewoon niet meer opbrengen en snapte niet waar het precies over moest gaan.

Ik sta voor de klas en de eerste les gaat heel goed, ik geniet erg ervan. Iedereen doet goed mee en de tijd vliegt om. Daarna dezelfde klas met een andere les. Mijn slechte voorbereiding is direct te merken, helaas kan ik zelfs het filmpje wat ik wilde laten zien niet afdraaien omdat het systeem niet meewerkt. Ik baal, want nu heb ik helemaal weinig in handen. Ik probeer er nog iets van te maken maar merk dat ik me niet lekker voel. Ik begin te zweten en voel me duizelig. Ik besef dat ik te weinig heb gegeten en ook nog een slechte nacht… niet de beste combi zeg maar. Een leerling begint te klagen dat ze deze les niet leuk vindt, ik zeg haar te begrijpen maar dat ik er nu weinig aan kan doen. Ik voel me steeds beroerder en besluit de klas naar huis te sturen. Het is goed zo, ik ga echt niet verder worstelen.

Ik vraag een mede docent om even met mij mee te kijken wat nu precies de bedoeling is in deze les. Ik leg uit wat ik ervan had begrepen en gemaakt. Ze is geïrriteerd, “dat is helemaal fout , daar klopt niks van zegt ze. Het is een hele andere les die je moet geven, je hebt het niet goed begrepen, je moet toch echt eerder je voorbereiden dan had je kunnen vragen.”

Kunnen vragen? Als ik vragen wil stellen heeft niemand tijd en zo vaak ben ik niet op school. Ik voel me rot, ze loopt weg en een andere docent komt binnen. Ze vraagt hoe de les ging en ik voel tranen opkomen. Verdorie zeg, het laatste wat ik wilde is huilen. We praten er even over en ik voel me meteen al rustiger, ik ben gewoon doodmoe en heb niet genoeg gegeten, dan kun je dingen niet goed verdragen. Ik schud het van me af en het lukt me gewoon zomaar. Ik voel er niets bij, haar probleem zal het wel zijn. Zij kan niet loslaten en ergert zich dat er niet iemand staat die meer ervaren is. Ze zei ook dat ze niet weet wat ze met me aan moet, nou wat dacht je van een beetje uitleg geven? Tijd maken?

Ik laat het erbij, het is goed zo. Hun probleem, niet de mijne. Ik doe mijn best, zonder dat ook maar iemand zich om mij bekommert. Heel jammer voor ze, maar op deze manier wordt het niet beter met het docenten tekort. Niemand schiet er iets mee op zo. Gelukkig kan ik nog steeds kijken naar de dingen die wel goed gaan en die ik wel leuk vind. Dat heb ik ondertussen maar al te goed geleerd. En het zal echt niet op elke school zo gaan. Ik haal eruit wat voor mij belangrijk is en de rest.. niet mijn probleem. Ik doe wat er in mijn vermogen ligt en als iemand daar een probleem mee heeft dan is dat maar zo.

Goh wat voelt dat relaxed zeg, heerlijk. Morgen gewoon weer een nieuwe dag, nieuwe ronde nieuwe kansen.