Stress

Ik sta weer voor de klas, de groep waar ik vorige keer best de mist in ging. Waar ik veel te moeilijk ging denken en daardoor mezelf onnodig stress bezorgde en hun de verkeerde leerstof. De afgelopen dagen voelde ik af en toe best de zenuwen omhoog komen. Het liefst wilde ik weer wegrennen en niet meer voor de klas gaan staan, maar dat waren maar korte momenten. Een gedachte die ik zomaar weer weg kon wuiven. Een gedachte die ik kon veranderen en wat ook lukte. Ik voel me zoals altijd weer veel te verantwoordelijk. Alsof alles van mij afhangt en als ik een fout maak dat dan alles in de soep loopt. Hetzelfde gebeurde bij de hond en nu voor de klas en eerder met het opvoeden van mijn kinderen, de scheiding etc. Elke keer weer kwam het omhoog en maakte ik er grote stress van.

Begrijp ik nu dan hè, eerder zag ik dit niet zo. Nu zie ik wat het met mij doet als ik alle last op mijn schouders neem. Hoeveel stress dit geeft en hoe onnodig dit is.

Ik voelde het nu meteen weer gebeuren, eerst was ik boos, verdorie het ging zo lekker en je laat je weer uit het veld slaan. Ahhhh daar is ie, ik herken je, mooi niet dat ik me dat laat vertellen dacht ik deze keer. Dus ging ik mezelf vertellen dat de school verantwoordelijk is voor het feit dat ik geen begeleiding krijg, dat er niemand is die tijd heeft om vragen te beantwoorden. Dat de leerlingen zelf ook een verantwoordelijkheid hebben, ze zijn ook nog eens allemaal volwassen. Een stukje ligt bij mij ja, maar een overgroot deel ook absoluut niet. Meer dan mijn best doen kan ik niet, misschien kan ik ietsjes meer nog qua voorbereiding doen, maar veel meer dan nu niet. Ik krijg tenslotte ook maar een klein deel betaald. Dus moet ik roeien met de riemen die ik heb.

Oké ik schoot in de stress, oké ik liet het weer gebeuren en wilde wegrennen. Het goede nieuws; ik deed het niet. Ik ben er nog, heb me opnieuw voorbereid op een nieuwe les, nieuwe ronde nieuwe kansen. Ik ben er gaan staan en heb het gewoon weer gedaan. Oké met spanning in Mn schouders en kriebels in mijn buik, maar ik stond er en laat het nou gewoon prima zijn gegaan. Ik heb ze aan het werk gezet na een korte inleiding en ze deden heel goed hun best. Bij één groepje zag ik precies wat er bij mij ook was gebeurd, ze gingen te moeilijk denken en daardoor kwamen ze in de knoop. Helemaal niet erg, ik kon ze er doorheen helpen en alles kwam goed.

Ik heb weer geleerd, het is niet erg dat het gebeurd, dat ik fouten maak. Het gaat er meer om hoe ik er daarna mee omga. Fouten maken is nou eenmaal iets wat niet te voorkomen is. Ik heb ervan geleerd en mezelf weer herpakt. Ik heb naar mezelf geluisterd en ben niet weggerend.

Ja ik vind het moeilijk, ja ik vraag me minstens tien keer per dag af waarom ik niet gewoon lekker thuis blijf moeder word en het mezelf lekker makkelijk maak. Dat stemmetje weer die dat zegt, maar ik weet dat ik daar echt niet gelukkig van word. Ik zit op de goede weg, alleen is het zaak om af en toe even gas terug te nemen. Even te kijken waar ik nu sta en of het nog oké voelt. Wat er goed gaat en wat niet. Wat ik anders zou willen misschien. Dat is wat ik nu doe, elke dag weer. Het is nodig, erg nodig zelfs. Daardoor kan ik steeds een beetje meer stress kwijt raken. Ik ben het langzaam aan het afbouwen. Het heeft gewoon tijd nodig maar ik heb al zoveel geleerd.

Soms denk ik dat het totaal niets helpt allemaal en ik geen steek verder kom, dan kijk ik nog eens terug naar mijn verhalen en kom ik erachter hoeveel ik eigenlijk geleerd heb. Dat ik gewoon veel beter begrijp hoe het allemaal zit en hoe die processen werken. Dat geeft wel een soort van rust. Het herkennen en dan daarmee aan de slag gaan. Niet meer door blijven zetten ook al gaat het niet. Het werkt alleen maar op de korte termijn dus werkt het gewoon niet.

Kleine stapjes zetten, voelen hoe dat voelt en de rust bewaren, uiteindelijk zal me dit het meeste opleveren. We gaan het zien en anders heb ik gelukkig altijd nog een plan B; dan blijf ik gewoon in de zorg werken tot ik wel zo ver ben. Ik wil altijd teveel en te grote stappen nemen, het werkt niet. Bij het begin beginnen en rustig verder werken eraan. Uiteindelijk zal ik echt mijn doel wel bereiken.