Vleugels

Vandaag treden we op met het koor, ik heb er zin in. Ik vind het gewoon heerlijk om te zingen en lekker mijn hoofd leeg te maken. Dat is het enige wat voor mij nu belangrijk is, dat ik iets doe waar ik blij van word en lekker even mijn hoofd leeg kan maken. Even niet bezig zijn met allerlei vraagstukken waar ik toch heen antwoord op krijg als ik ga piekeren. Samen met een vriendin, die ook op het koor zit, loop ik richting de kerk waar we gaan zingen. Ik moet eigenlijk wel erg lachen, ik vond koren altijd vreselijk. Niks voor mij om te zingen in een koor en kijk nu dan, ik doe het gewoon en vind het heerlijk om te doen. Ik kijk vooral naar wat het mij oplevert en welke dingen ik er voor mezelf uit kan halen. De rest is eigenlijk bijzaak, als ik maar plezier heb. Er zitten 50 man in de kerk de meesten 70+, maar wat maakt het uit?! Ik kan zingen en daar gaat het om.

We lopen rustig door het straatje en praten over de keuzes die ik heb gemaakt. Zij is ook zoekende, weet dat haar werk haar niet dat geeft wat ze nodig heeft, maar ze durft geen stappen te zetten. Ik wacht al jaren tot er iets op mijn pad komt zegt ze, zodat ik weg kan hier, maar er komt niks en ik weet ook niet wat ik dan wel wil. Dat maakt me onzeker dus blijf ik maar hangen. Het ongelukkig voelen word steeds groter, ik snap niet waarom, waar ligt dat nou aan?

Er komt niet zomaar iets op je pad zeg ik, dat zal niet gebeuren zolang je zelf geen stappen zet. Ja maar stappen zetten zijn eng, ik weet niet welke kant ik op moet gaan. Geloof me, ik vind het ook doodeng zeg ik. Ja? Maar jij hebt gewoon gedaan, jij hebt gewoon het lef gehad om op te stappen, ik durf dat niet. Ik ook niet zeg ik, maar als je maar lang genoeg wacht dan moet je wel omdat je gevoel dan niet meer te onderdrukken is. Je voelt allang dat dit het niet is, maar je blijft het maar wegdrukken. Ja maar ik weet niet wat ik wil, dus hoe moet ik dan stappen zetten?

Je bent toch al begonnen met een CV? Nou dat is al een hele mooie stap. Denk klein, begin klein, maar maak een begin.

Ik maak vaak te grote stappen in één keer, omdat ik voor mijn gevoel moet. Ik heb te lang niet naar mezelf geluisterd en neem dan rigoreuze beslissingen. Als ik eerder naar mezelf geluisterd had , had ik al rustig kunnen kijken wat ik dan wel wilde. Gewoon door te proberen. Vacatures op te zoeken en te kijken waar ik blij van zou kunnen worden. Net als nu, ik sta nu voor de klas en ik kan eraan proeven. Het is zeker niet meteen wat ik wil, maar het is een stapje. Zo kan ik ieder geval kijken naar wat ik wel en niet leuk vind. Daar kan ik weer mee verder gaan, dan komen er vanzelf dingen op mijn pad.

Ik lees een post op Facebook; om te kunnen vliegen zul je eerst moeten springen om vleugels te krijgen.

Precies dat dus, zonder te springen komt er niks, er gebeurd niks. De post komt echt binnen bij me, op een dag dat ik het echt even niet meer zie zitten. Een dag later krijg ik een berichtje , ik heb een paarden retreat gewonnen. In eerste instantie niet, maar er heeft iemand afgezegd die had gewonnen en nu wil ze hem aan mij geven. Hoe bijzonder. Juist op het moment dat ik het even niet meer zo goed weet wat ik moet doen, komt dit op mijn pad.

Ik ben gesprongen en het werkt. Er worden dingen in gang gezet Er komen vanzelf dingen op mijn pad om mij verder te brengen. en langzaam maar zeker begint het iets aan vorm te krijgen. Nu belangrijk om vertrouwen te hebben dat het goed komt, zolang ik maar naar mezelf blijf luisteren en de rust steeds weer terug vind om door te gaan. Makkelijk? Nee zeker niet. Nodig? Dat zeker wel…