Kunnen

Daar gaan we weer hoor, het is weer zover. Mevrouw verzint iets en als niet meteen alles goed loopt dan wil ze opgeven. Goh die heb ik toch al vele malen eerder gehoord.

Mijn broer ging vroeger op een sport en zei na een paar keer, ik wil er weer af want ik kan het niet. Nee logisch, je moet het eerst leren. Je kunt niet meteen alles. Duhh die snappen we allemaal.

Wat doe ik nu? En al die andere keren? Zodra het even moeilijker word, wil ik afhaken. Voer ik de druk zo erg op, dat ik me rot voel en de stekker eruit wil trekken. Dan maar wat simpels doen, waarom zo moeilijk? Blijf maar gewoon lekker in je comfort zone, veel veiliger. Dat ik in die comfort zone helemaal niet zo blij ben en graag door wil groeien, dat vergeten we dan maar even helemaal op die momenten.

Ik sta gewoon voor de klas. Info zo goed als nul en toch doe ik het. Draai ik lessen van 1,5 uur zonder dat iemand ook maar iets helpt met voorbereiden. Doen de leerlingen gewoon redelijk goed mee en krijgen ze toch info mee. Dat wat vele andere mensen waarschijnlijk bij voorbaat niet zouden zien zitten, doe ik nu gewoon wel. Hoezo twijfelen of ik het wel kan? Hoe dan?

Oké, dit is nu eenmaal wat ik gewend ben, dat moet slijten. Goede nieuws; ik herken het al super snel. Ik haak niet eerst af om er na 20 jaar achter te komen dat ik misschien toch wel had gewild. Ik herken het en ga erdoorheen. Laat me niet afschrikken, oké wel een klein beetje, Uhm Naja best een heleboel. Vanmiddag wilde ik alles stop zetten, ontslag nemen , studie mailen dat ik niet kom, school mailen dat ik niet eens uitgenodigd wil worden voor gesprekken. Ik zou gewoon in het ziekenhuis blijven werken en klaar. Lekker veilig. Heerlijk.

Vluchten noemen ze dat, kijk naar links, kijk naar rechts, ziet iemand me? Nee? Hoppa rennen!! Wegwezen hier. Net als Coosje. Die is er ook super goed in als ze iets moet leren. Dan kijkt ze me eerst een beetje dommig aan om vervolgens naar links te kijken en dan naar rechts om uiteindelijk maar toe te geven, oké omdat jij het wilt, zucht.

Precies dat dus. Nu dus zaak om niet op te geven, maar om te kijken waar ik wat aan kan doen om te zorgen dat ik in ieder geval de komende weken rustig door kom, zonder al teveel stress. Gewoon zodat ik kan zien of het echt iets voor me is, of dit echt is wat ik wil. Dan pas kan ik kijken hoe dan verder. Ik maak alles al weer veel te groot, de stappen zijn weer eens reuze. Kleine stapjes, eerst deze paniek onder controle, dan langzaam kijken hoe ik hulp kan krijgen bij het voorbereiden van de lessen en dan weer gewoon voor de klas staan zoals ik begon en voelen hoe het voelt. Als ik namelijk echt voel dat ik het leuk vind en het wil, dan pas kan ik ook echt verder gaan kijken hoe ik dat dan kan bereiken. Nu komt er voor mijn gevoel zoveel op me af dat het veel te veel is. Daar zou iedereen van in paniek raken.

Nu is het zaak om erop te vertrouwen dat het goed komt, dat er dingen op mijn pad gaan komen en dat ik dan echt wel de juiste beslissing neem. Zolang ik maar blijf luisteren naar mezelf en niet als een dolle stier in paniek weg ga rennen. Spijt wil ik namelijk niet hebben. Het kan best zijn dat ik besluit dat dit het niet is, maar dat wil ik niet op basis van paniek besluiten. Niet een beslissing nemen om het niet te doen alleen maar omdat ik denk dat ik het niet kan. Ik weet namelijk dat ik het wel kan als ik de paniek maar onder controle kan houden. Ik wil alleen zeker weten dat dit is wat ik wil en daar kan ik alleen maar achter komen als ik het doe. Precies daar ben ik nu mee bezig. Oké het kostte even weer een stap terug of misschien wel twee of drie en een behoorlijk aantal waterlanders, maar ik leef nog en ik heb weer geleerd.

Ach, hoe lang sta ik nu voor de klas? 2,5 week! En zo snel heb ik al ontdekt wat er gebeurd! Hoera!! Ik ben trots, ik heb door gezet en ik heb niet opgegeven. De rest zien we later wel weer! Eerst deze mijlpaal vieren!