Schuldig

Ik voel me schuldig, schuldig dat ik voor mezelf kies. Net als dat ik me ontzettend schuldig voelde toen ik wilde scheiden. Ik schoof het steeds maar weg, want ik wilde anderen niet opzadelen met ellende alleen maar omdat ik weg wilde. Uiteindelijk werkt het niet, ik volgde mijn gevoel, ik kon niet anders, maar oh wat heb ik me schuldig gevoeld lange lange tijd. Ik heb nooit spijt gehad van mijn beslissing, maar kon er vaak niet van genieten van het gevoel dat ik eindelijk voor mezelf koos omdat ik me schuldig voelde naar anderen toe.

Zo ook nu weer, precies hetzelfde. Ik heb gekozen voor mezelf, ik heb mijn gevoel gevolgd en mijn baan opgezegd en een hond genomen. Grote beslissingen die gevolgen hebben voor de mensen om me heen. Financiële gevolgen, het liep allemaal net zo lekker met geld en ik had eindelijk geen geld zorgen meer. Nu is het maar afwachten wat ik binnen haal en of er genoeg werk is.

Dan de hond, waar ik echt super blij mee ben maar wat nog niet echt lekker loopt in huis. We werken eraan, heb het gevoel steeds meer controle over de situatie te krijgen, maar we zijn er echt nog niet. Uiteindelijk zal het echt wel goed komen, maar ik vind het vervelend dat ik mijn gezin weer in de problemen help. Waarom het niet gewoon makkelijk houden allemaal? Waarom steeds maar dingen opzoeken die moeilijkheden met zich mee brengen?

Als ik het goed bekijk valt het allemaal best mee. Ik heb werk, ik verdien gewoon geld en de hond dat gaat voor een heel groot deel gewoon prima. Hier en daar wat bijschaven en het komt echt wel goed.

Jammer alleen dat ik dat in de nacht niet zo zie, dat ik eerst weer uren wakker moet liggen voordat ik weer uit mijn hoofd kan komen. Dat ik in die uren al mezelf van alles heb verweten en mezelf lekker de grond in heb gepraat. Fantastisch hoor, super gedaan. Het helpt niks maar misschien toch ook wel. Soms is het gewoon nodig om weer even de diepte in te gaan en mezelf daarna weer eruit te trekken. Zo erg is het allemaal niet al lijkt dat in mijn hoofd soms wel zo.

Dit is wat het is gewoon. Iedereen zal er wel eens last van hebben en ik nu gewoon even wat meer. Omdat nu eenmaal alles even onzeker is, is het soms ook gewoon even moeilijk. Dat mag toch ook gewoon? Ik mag toch mezelf soms gewoon even laten gaan om daarna weer verder te kunnen. Zo erg is dat niet..

Nou hoppa aankleden, tranen drogen en werken.