Warhoofd

Ik kom thuis van het lesgeven en ga heel even pauze nemen op de bank. Oh nee ik heb nog dingen te doen, laat ik het nou meteen maar doen, hop niet meteen maar weer gaan zitten. Aan de bak, Luiwammes.

Ik krijg een berichtje uit het ziekenhuis welke dagen ze me hebben gepland, Ik kom erachter dat ik één verkeerde dag heb aangegeven. Ik kan die dag helemaal niet werken, ik sta voor de klas. Oh jee en nu krijg ik net bericht dat ik die dag op de afdeling moet werken. De stress schiet omhoog, oh wat ben ik nou toch suf bezig zeg. Van de week ook al fouten gemaakt met het rooster op school. Nou gaat weer lekker. Zie je wel je ik kan dit allemaal helemaal niet aan. Gatverdamme wat een gedoe nou toch. Ik baal ontzettend ervan maar slik het door.

Gelukkig ben ik er op tijd bij en kan ze het toch nog veranderen. Oef zeg, ging maar net goed. Volgende keer beter opletten met invullen! Ik ga alvast een les voor maandag voorbereiden. Ik heb wat spullen van een collega gekregen die ik kan gebruiken. Ik kijk ze door en het vliegt me aan, jeetje wat veel. Hoe ga ik dit ooit allemaal doen? Ik weet er geen eind aan. Het is helemaal niet duidelijk voor mij wat ik ze nou precies moet leren. Ik maan mezelf tot orde en ga aan de slag, ik moet het nu doen van mezelf anders zit ik het hele weekend in de stress en kan ik helemaal niet genieten. Ik voel mijn schouders strak trekken en de stress door me heen schieten. Mijn hoofd zit helemaal vol en ik kom totaal niet op gang. Ik zet wat dingen in een power point en zucht een paar keer diep.

Ineens klap ik mijn laptop dicht, ik ben er klaar mee. Ben ik nou helemaal gek geworden? Laat ik me nou zo meeslepen?? Zij zorgen er toch voor dat ik me niet goed kan voorbereiden? Dan moeten ze maar blij zijn met dat wat ik wel doe. Waar is die relaxheid van eerder gebleven? Waarom maak ik me nu zo druk ineens?

Ik pak de riem van Coosje en loop naar buiten. Ik loop een heel eind, net zo lang tot ik wat rustiger ben in mijn hoofd. Ik ga zitten op een bankje en staar over de velden. Veel te lang heb ik dit niet gedaan. Ik laat Coosje los, ik doe het gewoon, niet over nadenken wat er allemaal zou kunnen gebeuren als ik haar riem af doe, gewoon hoppa. Ze zoekt het maar even uit ik heb nu echt even tijd voor mezelf nodig. Ze redt zich vast wel.

Ik zit en kijk en voel me rustiger worden, heerlijk dit oh wat heb ik dat gemist zeg. De afgelopen twee weken heb ik amper tijd hiervoor genomen. Ik wandelde wel maar zat steeds in mijn hoofd. De rondjes werden korter en ik haalde er minder voldoening uit. Ik nam niet even de tijd om zelf op adem te komen.

Coosje snuffelt lekker in het rond en ik zit heerlijk op het bankje. Ik besef dat ik helemaal niet anders ben dan voor mijn burn out. Ik ben nog precies hetzelfde, alleen ben ik in de tijd dat ik thuis zat meer tijd voor mezelf gaan nemen om echt te voelen en rust te nemen. Daardoor werd ik veel rustiger. Sinds ik weer werk neem ik die tijd veel te weinig. Ik schrijf veel minder en heb veel minder rust in mijn hoofd, net als daarvoor. Het is niet iets wat over is gegaan, dat drukke hoofd, het is er en zal er altijd blijven als ik het niet in toom houd.

Ik zal altijd gewoon om mezelf moeten blijven denken. Tijd nemen en dan ook echt tijd, niet alleen maar even een rondje om en klaar of alleen maar even uit het raam staren, maar echt tijd voor mezelf om tot rust te komen. Niet af en toe, maar elke dag. Tussen het werk door kleine momenten nemen en na het werk mijn hoofd echt leeg maken.

Ik sta op en loop gewoon weg van het veld, ik kijk niet eens waar Coosje is. Ik voel dat ze me in de gaten houd en ineens zie ik in mijn ooghoek iets naar me toe rennen. Vlak naast me stopt ze en loopt rustig met me mee. Wat een moppie is het toch, wat een heerlijke hond. Ik moet alleen nog een hoop leren, maar dat komt goed. We komen er samen wel.