Energie

Ik lig in bed en overdenk mijn dag, voor mijn gevoel was het een erg pittige. Ik was er al voor gewaarschuwd, als je weer gaat werken kun je echt wel even een terug val krijgen. Nou dat blijkt wel, in die zin dat ik ondanks dat ik blij ben dat ik weer werk, de uren thuis toch erg pittig vind. Als ik voor de klas sta, voel ik me echt goed. Dat voelt fijn, daar voel ik me gewoon lekker. In het ziekenhuis Naja, het is omdat het moet, maar oké ik ben ieder geval de deur uit en ik verdien geld. Ik heb me erbij neergelegd dat dat voorlopig nog even moet..

Ik heb het gevoel dat doordat ik in situaties me gewoon echt goed voel, het contrast dan veel groter is als ik thuis kom. Daar waar ik gewoon onzekerder ben over dingen, dat is het denk ik. Ik ben daar aan het groeien in dingen en tijdens die groei hoort gewoon onzekerheid. Daarnaast groei ik ook in mijn werk, dat maakt het extra pittig.

Niks ergs verder, maar soms voelt het gewoon heel onveilig, uit mijn comfort zone. Een beetje alsof ik voor het eerst op eigen benen sta ofzo, geen idee. Slaat eigenlijk nergens op, maar zo voelt het voor mij. Gewoon niet weten of ik het goed doe of niet en daar dan in blijven hangen. Ach het zit allemaal in dat hoofd, het slaat eigenlijk gewoon nergens op. Maar ja, het voelt dan gewoon niet fijn.

Het goede nieuws, ik voel het tenminste, ik voel en ik kan er iets mee. Ik voel me verdrietig en huil, ik voel me onzeker en lat het toe, ik voel me blij en ik lach, ik voel me rot en zoek warmte. Ik voel! Hoe lang heb ik niet altijd die glimlach opgeplakt. Hoe lang ben ik die vrouw geweest waarvan iedereen dacht dat die alles aan kon altijd en altijd bleef lachen. Hoe realistisch is dat? Niemand maar dan ook niemand kan alles maar altijd aan en voelt zich altijd maar leuk en vrolijk.

Ik doe niet meer alsof, als ik me rot voel dan voel ik me gewoon rot. Dan jank ik of doe wat dan ook, maar ik stop het niet meer weg. Ik ga andere mensen ook niet meer pleasen zodat die zich beter voelen. Ik doe niet meer dat wat een ander van mij verwacht als ik het zo niet voel. Sneu voor de ander, maar ik kies nu echt voor mezelf. Ja misschien soms wat te, kan daar ook een middenweg in gevonden worden, maar nu lukt dat nog niet. Eerst helde ik de ene kant over; ik deed dat wat een ander wilde zien nu hel ik de andere kant op, ik doe dat wat ik wil en nodig heb en ergens is het natuurlijk de bedoeling dat ik een middenweg ga vinden. Alleen dat lukt nu nog even niet zo goed, dat kan pas als ik weet wat er aan de andere kant is, hoe dat voelt. Gevolg; ik spreek en zie mijn vriendinnen niet zo vaak, ik heb niet zoveel aandacht voor de dingen en mensen om me heen. Mijn jongens doen examen maar ik ben er niet zo mee bezig. Zij blij, dat wel hoor, een gestresste ouder kunnen ze helemaal niet om zich heen hebben.

Ik ben nu gewoon balans aan het zoeken tussen werk en Prive. Wat kan ik aan en wat niet. Dat kost me al mijn energie op dit moment, ik heb niet veel energie meer over om andere dingen aandacht te geven.

Het is moeilijk te begrijpen voor mensen die dit gevoel niet kennen, maar eigenlijk zijn we hier allemaal doorheen gegaan. Als kind maakt iedereen ook sprongen. Een kind slaapt veel in die periode, omdat het veel energie kost en dan na een tijdje ineens kan het lopen of praten of wat dan ook. Zo voelt het voor mij nu ook, om te groeien heb ik al mijn energie hard nodig. Ik focus me op mijn twee banen( valt echt niet mee twee banen waarin ik met allemaal nieuwe dingen te maken krijg) en op mezelf. Daar probeer ik nu zo goed en zo kwaad als het gaat grip op te krijgen. Bewustwording is één ding, maar veranderen kost enorm veel tijd en energie. Steeds weer vervallen in oude gewoontes en daar mee moeten dealen. Nee het is niet makkelijk, wel nodig. De rest zal moeten wachten…