Zenuwachtig

Ik word wakker en ja hoor, binnen no time zijn ze er weer, de zenuwen. Niet heel erg, maar wel duidelijk voelbaar. Ik heb avonddienst in het ziekenhuis en nu al voel ik de zenuwen rond dwarrelen. Het is elke ochtend raak, zodra ik wakker ben komen er allemaal gedachtes naar boven over van alles en nog wat. Eigenlijk wil ik lekker nog even liggen, maar de ervaring leert dat het niet beter erop word als ik blijf liggen. De ochtenden blijven een ding, niet heel gek natuurlijk. Er veranderd zoveel dat er ook veel is om over na te denken, of onzeker van te worden. Zodra ik op de plek sta is er weinig meer aan de hand, maar de uren ervoor ben ik niet heel relaxed. Het zal er wel bij horen, ik accepteer het maar gewoon.

Ik heb gemerkt dat het het ergst is als ik in het ziekenhuis moet werken. Ik vind het gewoon niet echt leuk. Dat wist ik eigenlijk allang, maar ja ik zal iets moeten. Dan is dit nog het beste van alles. Het is ook niet erg, geeft alleen maar aan dat ik de goede keuze heb gemaakt. Het is gewoon niet meer wat ik wil doen, ik word er gewoon niet blij meer van om te zorgen.

De avonddienst begint en ik ga aan de slag. Mijn eerste patiënt is al ouder, we raken aan de praat. Het eerste wat ik altijd doe met mijn patiënten is contact maken en vertrouwen opbouwen. Tijd investeren door echt even aandacht aan ze te besteden. Ze zijn toch vaak van mij afhankelijk en dan is het fijn als je iemand een beetje kent. Ze blijkt op de school te zitten waar ik lesgeef, hoe toevallig. Ze vertelt dat het allemaal slecht geregeld is daar en dat ze blij is als ze er weg is. Ja dat het slecht geregeld is dat is wel duidelijk ja. Toch schrikt het mij helemaal niet af, voel ik me prima voor de klas en trek ik me verder nergens iets van aan wat er om me heen gebeurd.

Ik ga wel op zoek naar een andere school dat had ik al besloten, kijken of dat lukt om ergens anders voor de klas te komen. Ik heb geen idee wat ik kan verwachten daarbij, of scholen er op zitten te wachten om iemand aan te nemen zonder echte ervaring, maar ik wil graag ergens met kinderen werken en niet zoals hier met grotendeels volwassenen

Het blijft toch een lastig ding, al die gevoelens en onzekerheden, maar toch zou ik het niet terug willen draaien. Hoe lastig soms ook, ik sta nog steeds achter mijn beslissing. Het is alleen vermoeiend, ik voel me nergens echt zeker van mijn ding. Overal ben ik zoekende en weet ik niet precies wat te doen. Dat vergt een hoop energie dus blijven er wel dingen liggen. Dat is dan maar zo, kan nu eenmaal niet alles tegelijk aanpakken en dat hoeft ook helemaal niet. Eerst zorgen dat het werk stabiel is en ik ergens een contract heb. Daarnaast zorgen voor genoeg tijd voor mezelf om bij te komen en rust te nemen.

Gelukkig is daar Coosje, die zorgt er wel voor dat ik aan genoeg beweging kom. Dat is het beste medicijn. Ook zij brengt nog steeds wel zorgen met zich mee, maar dat heb ik wel aardig onder controle. Daar kan ik nu wel mee verder en heb ik het gevoel dat het over niet al te lange tijd echt goed gaat komen. Even doorzetten nu en vooral blijven kijken naar de dingen die wel goed gaan.

Het is een roerig jaar zo, wie had dat gedacht aan het begin. Ik in ieder geval niet. Het was wel voorspelt in mijn horoscoop maar ja, daar was ik toch wel weer sceptisch over. Eerst zien dan geloven. Nou geen woord gelogen zeg maar, het klopt helemaal. Roeriger dan dit wordt het niet geloof ik.