Lui

Ik lig lekker op de bank, muziekje aan en een beetje mijmeren over de week. Vandaag staat er weinig op het programma, beetje huishouden, wandelen met de hond en boodschappen doen. Niet echt spannend voor een zaterdag, maar oké, het is prima zo. Morgen weer werken in het ziekenhuis. Ik heb die tijd nodig, tijd om gewoon even niks te doen. Even beetje lief zijn voor mezelf en niet alleen maar rennen. Ik kan nu echt genieten van die momenten waar ik lekker even helemaal alleen ben en mijn tijd zelf kan indelen. De ochtend vliegt om, ik val zelfs nog even in slaap tussendoor. Heerlijk, ik kan er weer tegen.

Voorheen kon ik dat echt niet goed, gewoon niks doen. Ik deed altijd wel iets, meestal tv kijken of op mijn mobiel. Afspreken met mensen of zelf op pad. Alleen zijn vond ik echt niet leuk, ik zocht altijd wel afleiding. Nu kan ik gewoon lekker niksen, uit het raam staren of ontspannen met een rustig muziekje. Ik wandel daarna met de hond een eind, wat geniet ik daarvan zeg. Het is echt wat ik voor ogen had bij het hebben van een hond. Ik heb heus wel eens geen zin, maar als ik eenmaal ga dan vind ik het altijd heerlijk.

Ik loop langs vertrouwde stukken en kom langs de kinderboerderij. We lopen hier vaak en meestal heeft Coosje dan door het hek contact met de lama. Vandaag besluit ik naar binnen te gaan, eens zien wat ze daarvan vindt. Ze wordt meteen aangevallen door een kat, een hondenhatende kat. Gelukkig komt de Lama de boel weer goed maken, ze snuffelen en lopen achter elkaar aan. Coosje geniet na een tijdje echt ervan, ze loopt lekker rond en snuffelt overal. Even lekker met haar hoofd door de keutels, Hmmmm heerlijk.

Ik raak aan de praat met de eigenaren van de kinderboerderij, wat is dat toch leuk als hondenbezitter om zomaar met mensen aan de praat te raken. Alleen als ik zin heb, dat dan wel. Vaak vind ik het wel gezellig even, gewoon een kort praatje en weer verder wandelen. Ik heb echt geen spijt dat ik een hond heb, ook al gaan sommige dingen echt nog niet goed.

Ik voel me rustiger, kan het beter handelen als ze uit haar dak gaat als de jongens er zijn. Het brengt me niet meer zo van mijn stuk en ik voel dat het goed gaat komen. Ze is verder zo lief, leert ons zoveel, tja en leren is nou eenmaal soms niet zo makkelijk. Dan is het een kwestie van doorzetten en doorgaan met dat wat werkt en verbeteren, en stoppen met dat wat niet werkt. Uiteindelijk komen we er dan wel, met veel geduld. Ze is niet voor niks in ons leven gekomen, het heeft een doel daar ben ik van overtuigd.