Relaxed

Ik ga vroeg naar school vandaag , heb nog weinig voor kunnen bereiden dus heb die tijd echt wel even nodig om in ieder geval iets te vertellen straks in de les. Lastig hoor als je nergens in het systeem kan, alles moet vragen aan anderen die allemaal eigenlijk geen tijd hebben. Tja, dan kunnen ze ook niet verwachten dat ik alles wel super op orde heb in mijn les. Ook wel relaxed, want de lat ligt niet zo hoog dus. Het begint al goed, als ik de collegezaal in loop waar ik vandaag les geef, is er niemand die me even kan helpen met het aansluiten van de apparatuur. Tja begint lekker, heb ik eindelijk lesstof en iets op papier staan, kan ik het weer niet projecteren. Ik zou in paniek kunnen raken, maar zeker niet dat dat gebeurd. Ik lach erom en vraag aan de leerlingen of er iemand is die alsjeblieft verstand heeft van computers. Natuurlijk, er is altijd wel iemand die meer erover weet. Waarom zelf gaan uitvogelen? Mooi niet. Samen lukt het ons om het aan te sluiten en in ieder geval iets in beeld te krijgen. Altijd nog beter dan niets dacht ik zo.

Ik begin met mezelf voorstellen aan deze klas en geef een inleiding over dat wat de komende weken de bedoeling is. Nou mevrouw sorry, maar dat gaat mooi niet gebeuren. Wij komen misschien nog één lesje en dan stoppen we ermee. We hebben bijna ons diploma en al een baan, dus wij gaan niets meer doen.

Ik blijf gewoon vrolijk en ga er niet op in verder. Ik snap ze al te goed, ik zou er ook echt geen zin in hebben. Toch ga ik mijn les zo goed als het gaat proberen vorm te geven en geef ze daarna een opdrachtje om aan te werken. Sommige gaan hard aan de slag, anderen doen niks. Ik loop rond en vraag één voor één wat ze straks gaan doen na hun examen. Ik daag ze uit om te vertellen wat de reden is dat ze dat gaan doen. Het worden leuke gesprekken waarin iedereen eigenlijk enthousiast verteld en ook waarom ze hiervoor gekozen hebben. Ik probeer nog wat uit te vragen klassikaal over de opdracht en een aantal doen goed mee. Ik besluit de les af te ronden, ze zijn eigenlijk nog niet klaar, maar de meeste hebben geen laptop of papier mee en de dingen die ik wilde daar hebben ze spullen voor nodig. We gaan echt geen eind opdracht doen hoor, zeggen ze. We komen echt niet meer naar de les, want het heeft toch geen zin. Wederom zeg ik niks erover en klets hier en daar wat terwijl ze de les uit lopen. Veel te vroeg, maar dit heeft nu geen enkele zin. Ik ga eerst maar eens navragen wat de bedoeling hiervan is.

In het gesprek begrijp ik dat ze toch echt wel moeten, maar inderdaad het is niet mijn pakkie aan om dat te bespreken want ik ken ze helemaal niet en ik ken de school regels niet dus had ik wel een discussie aangegaan had dit toch geen zin gehad. De mentor gaat met ze praten en ik hoor het later wel weer. Prima. Opgelost.

Op gevoel deed ik gewoon het goede , al het andere had nu toch geen enkele zin. Een klas die niet wil en niet inziet dat ze dit moeten doen, daar kan ik helemaal niets mee nu. Iemand die ze kent zal met ze praten. Ik zal de komende weken met ze gaan werken, gewoon relaxed, niet teveel gedoe. Dan komt het allemaal goed.

Oh wat ben ik blij dat ik weer werk. Dat ik weer zie hoe het ook kan in dat stuk waar ik gewoon al erg gegroeid ben in de loop der jaren. Door dit kan ik thuis ook weer makkelijker relativeren. Blijf ik niet zo in dingen hangen. Naja af en toe echt nog wel, maar niet dag in dag uit.

Het was een goede beslissing om weg te gaan bij mijn oude werk. Nu zijn er weinig verwachtingen, ik hoef even niet zoveel. Geen vergaderingen bijwonen en moeilijk gedoe. Ik kom, doe mijn ding en ga weer. Nu kan ik rustig kijken wat ik wel leuk vindt en wat minder leuk. Om dan uiteindelijk heel duidelijk uit te komen bij een bepaalde richting waar ik heen wil. Gewoon door overal even aan te proeven en te zien wat voor een gevoel het geeft.

Balans vinden komt vanzelf wel, dat heeft gewoon even tijd nodig. Komt vanzelf goed.