Overleefd

Het begin is er, het is me gelukt, ik heb de eerste dagen overleefd. Het was eigenlijk allemaal alweer zo snel vertrouwd op de afdeling, ondanks dat er veel veranderd is. Ik heb zelfs al een leerling begeleid de hele dag, zo kon ik haar de kennis bijbrengen en zij mij de weg wijzen en helpen met de computers enzo. Een topteam waren we en het ging als een speer.

Ik vind het gewoon heel leuk om leerlingen te begeleiden, ze was zelf ook heel enthousiast hoe het ging en ik kon haar echt goed helpen. Zelfvertrouwen meegeven en leren om soms even een stapje terug te doen, adem te halen en weer even bij de basis te beginnen. Allemaal dingen waar ik me nu heel bewust van ben hoe belangrijk die zijn. Dat anders angst en stress een warboel maken in haar hoofd. Door even afstand te nemen kon ze overzien waar ze mee bezig was en rustig weer opbouwen.

Tussendoor feedback gesprekken gevoerd en aangeraden de dingen op te schrijven die goed gingen die dag en welke minder goed. Dat ze daar dan een puntje van zou kunnen pakken om aan te werken de volgende dag. Rustig aan opbouwen, niet alles tegelijk goed willen doen.

Het klinkt zo simpel maar ik weet nu maar al te goed dat het niet altijd zo simpel is, dat de stress soms gewoon te hoog is opgelopen dat het niet zo makkelijk terug te dringen is. Dat dat stapje voor stapje weer afgebouwd moet worden en dat dat best een tijd kan duren.

Deze dag ging al beter dan gisteren. Ik ben echt super trots dat het me gewoon gelukt is om in één keer gewoon maar te beginnen en twee hele dagen te werken. Wel merkte ik dat doordat we in de pauze niet echt weg kunnen van de afdeling en er eigenlijk weinig rust is om bij te komen, ik erg overprikkeld ben aan het einde van mijn dienst. Ik overzie het niet meer en heb hoofdpijn, ik geef dit aan en laat het rapporteren aan de leerling over. Het is mooi geweest weer voor vandaag.

Waar ik ontzettend blij mee ben is dat de stress niet meer de overhand neemt. Ik voel het op tijd en kan daarop inspelen en ik schiet niet meer direct over de top gelukkig. Ik hoop dat dit zijn uitwerking op de hond gaat krijgen want de situatie thuis moet echt veranderen. De jongens kunnen gewoon niet naar beneden omdat ze helemaal uit haar dak gaat. Ik moet erbij zijn en haar aanlijnen om te zorgen dat ze rustig wordt. Dat lukt uiteindelijk ook wel maar ze gaat nog wel over de top ondanks de druppels. Toch heb ik er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen, ik weet niet waarom. Ik zie namelijk dat ze verder echt een lieve hond is, maar de prikkels die de jongens bij haar oproepen kan ze nu nog niet hebben. Ze wordt wel al dikker en hopelijk komt ze meer in balans. We gaan het zien allemaal, ik maak me gelukkig niet meer zo druk, die winst is er in ieder geval.