Nadenken

Vandaag liep ik naar de drogist, in de verte zag ik de winkel al en op het moment dat ik de winkel zie schiet er door mijn hoofd, ik ben benieuwd of Coosje naar binnen wil. Nou niet dus. Daar waar ze gisteren met mijn dochter zo hoppa vrolijk de winkel in liep bleef ze nu stokstijf staan. Maar dan ook echt stokstijf, geen beweging in de krijgen. Op de Dam in Amsterdam zou ze er geld voor kunnen krijgen. Daar sta je dan voor de drogist, met een hond die kijkt van, iehhh echt niet dat ik daar naar binnen ga. Mensen geven me schouderklopjes, het komt wel goed hoor. Dus dat. Schaamrood op Mn kaken, maar ik zet door. Kleine rukjes steeds aan de lijn, oké iets harder want die kleine rukjes doen echt niks. Kom maar Coosje je kan het meisje kom. Ja je kunt het, kom maar. Sta je dan 10 minuten lang op haar in te praten. Of eigenlijk beter tegen mezelf te praten want ik ben degene die weer nadenkt. Oh man oh man. Waarom denk ik nou verdorie ook er over na?!! Waarom kan ik niet gewoon zonder nadenken doorlopen en hoppa die winkel in. Maar goed, gebeurd is gebeurd, uiteindelijk geef ik niet op en win ik, dat dan wel weer.

Ik kan er ook wel weer erg om lachen, het is gewoon geen gezicht. Een zittende hond, kop naar achteren , grote ogen ; echt niet dat ik daar naar binnen ga..tja geef haar eens ongelijk.

Komt er vanavond een vriendin, gelukkig is ze honden gewend. Ze krijgt aan de telefoon hele instructies. Komt vriendlief vanuit de tuin met Coosje binnen, wij zitten al in de keuken loopt ze gewoon relaxed op ons af, niks geen gedoe tegen het bezoek. Echt je zou dr wat. Bij mij zo een drama maken als ik haar vast heb en er komt visite en nu gewoon niks doen. Grrrrrr

Ze gaat zelfs naar haar toe, snuffelt overal en gaat heerlijk relaxed op de grond liggen en later in haar mand. Na een tijdje kletsen staat ze op en lopen we richting deur, Coosje blijft rustig liggen in haar mand en er schiet door mijn hoofd, ik hoop dat ze niet aanvalt…..

Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeee doe het nou gewoon nieettttttttttttttt leer het nou eens! Ze staat op en ja hoor, ze schiet op ons af, niet zo heftig als ze eerder wel heeft gedaan maar toch. Ik grijp haar vast aan haar riem die ik om had gelaten en mijn hart bonkt in Mn keel. Mijn vriendin heeft zelf honden en maakt zich totaal niet druk. Ze lacht erom. Lekker hoor, weer een negatieve ervaring, dikt de boel nog lekker even aan. Kom maar op. Oh oh oh, ik schiet in de lach gelukkig en samen lachen we erom. Wat een zenuwenpees ben ik zeg op dit soort momenten. Ongelooflijk. Nooit gedacht dat ik zo kon zijn echt niet. Zo relaxed als ik ben met zoveel dingen.

Maar goed, ik laat me natuurlijk echt niet omkegelen. Die tijd heb ik gehad, ik lach er maar gewoon om en begin weer opnieuw, het leven is al serieus genoeg. Dit kunnen we ook nog wel hebben. Ach en anders wordt t leven toch ook maar zo saai als er nooit iets gebeurd toch?!