Geleerd

Zoveel dingen heb ik als vanzelfsprekend gedaan, gewoon omdat het zo voelde. Ik was me eigenlijk helemaal niet zo bewust ervan dat het zoveel kan betekenen. Ik deed gewoon, dacht niet na en ging weer verder. Zo geef ik mijn kinderen ontzettend veel liefde en sta ik graag klaar voor een ander. Voor mij normale dingen, waar ik niet over nadenk. Ze worden ook als normaal aangenomen, niemand hier thuis die zegt WoW wat gaaf dat jij me zoveel liefde geeft mam. Pas op momenten dat ze het moeilijk hebben of ergens mee zitten, dan pas gaan ze beseffen wat ze eigenlijk mee hebben gekregen. Naast de moeilijke dingen als scheiding en andere zaken, kunnen ze altijd terug vallen op de liefde die ze gekregen hebben. Want ondanks alle strubbelingen houden hun vader en ik ongelooflijk veel van ze.

Op mijn werk gaf ik veel van mezelf. Ouders waren vaak in de stress, net thuis met een ziek kind, hoe moet ik dat allemaal doen. Onzekerheid neemt de overhand, gevoel raakt op de achtergrond, stress in de plaats en hoppa er gebeurd wat, natuurlijk precies dat waar je bang voor was en de paniek is compleet. Hoe fijn is het dan om iemand te kunnen bellen die bij je langs komt, met je mee kijkt en je helpt om je zelfvertrouwen weer op te bouwen. Die nog even belt de volgende dag, of een berichtje stuurt of alles oké is. Die je helpt op de school waar je kind naartoe gaat om daar de zorg uit te voeren zodat jij kunt werken of gewoon even tijd voor jezelf kunt maken. Ik heb het met alle liefde gedaan en vaak werd het gewoon maar aangenomen alsof het zo vanzelfsprekend is allemaal. Alsof dit geeist mag worden, hier hebben ze gewoon recht op.

Gelukkig kon ik altijd gewoon genieten van het feit wat het met mij deed, ik hoefde geen waardering te hebben van ouders. Ik hoefde niet te horen hoe geweldig ze het vonden. Ik deed gewoon en genoot als ik zag dat ik mensen weer geholpen had. Dat was voor mij genoeg. Tot het laatste jaar, daar ging ik me eraan ergeren dat ik geen waardering kreeg van ouders of vanuit collega’s of wat dan ook. Ik werd verdrietig en boos ervan dat mensen het afdeden als normaal.

Nu begrijp ik het, voor mij was er geen uitdaging meer dus ging ik steeds meer in mijn hoofd zitten en had ik dit soort dingen nodig. Daar waar ik eerder totaal geen behoefte had eraan, was ik nu vaker boos en gefrustreerd erover. Dat maakte dat ik minder plezier had in mijn werk. Gelukkig dat ik dit nu heb ingezien. Dat ik mij veel bewuster ben, dat ik zoveel bewuster leef. Niet alles meer aanneem als vanzelfsprekend, maar bewust ben dat dingen echt niet altijd zo vanzelfsprekend zijn. Dat is wat ik geleerd heb van mijn burn out. Het leven veranderd niet, maar mijn kijk erop wel. Daardoor kan ik beter beslissingen nemen en word ik uiteindelijk gelukkiger. Ik weet nu hoe het is om aan de andere kant te staan, om onzeker te zijn en in paniek uit kunt barsten omdat je niet meer voelt wat je moet doen. Hoe ongelooflijk fijn het is als er dan mensen om je heen zijn die je erdoorheen helpen. Die kalm naast je staan en richting geven. Zich er niet in mee laten slepen maar je de realiteit laten zien. De realiteit die ik soms even compleet verloor.

Ik neem het leven niet meer aan als een vanzelfsprekendheid maar ben me nu veel meer bewust van alles. Het maakt dat ik me gelukkiger voel op veel momenten. Dat ik leer van de mindere momenten. Dat ik niet zomaar alles maar aanneem dat het gebeurd omdat het gebeurd. Het leven heeft me een duw gegeven, meerdere keren, maar ik veer weer terug. Sta steviger in mijn schoenen en weet nu dat er altijd een andere weg is die ik in kan slaan. Dat er nooit maar één weg is, maar altijd meerdere. Als er één doodloopt is er wel ergens anders weer een paadje die me uiteindelijk weer op de goede weg zet.

Ik wist dit wel, maar ik voel het nu ook en dat is het verschil.