Realiteit

Wat ik eigenlijk het ergste vindt van een burn out? Dat het eigenlijk helemaal niet echt iets is naar mijn gevoel. Dat ik eigenlijk mijn tijd heb zitten verdoen met nadenken over het leven in plaats van gewoon te leven. Wat ook heus niet helemaal waar is, want ik heb echt wel geleefd al die tijd, maar veel tijd zit ik te verdoen met nadenken over dingen en op niks uitkomen. Schiet niet echt op zeg maar.

Net als met de hond, ik wring me in mijn hoofd in allerlei moeilijke gedachten en moeilijke dingen. Blijk ik het ondertussen eigenlijk gewoon best oké te doen. Hier en daar een paar dingen aanpakken die ik zelf ook al een soort van bedacht had. In mijn hoofd klinkt t allemaal zo erg dat ik stijf van de stress sta af en toe en slecht slaap. Tjonge jonge wat zonde van de tijd zeg. Het gaat nu best wel weer wat tijd kosten om dat weer recht te breien allemaal. Vertrouwen in mijn jongens is er gewoon niet en haar stress niveau zorgt ervoor dat het opbouwen ook erg moeizaam gaat nu.

Zelf zie ik echt niet wat er gebeurd en verlies ik gewoon mijn blik op de realiteit. Dat denk ik dan tenminste. Eigenlijk zijn het maar momenten dat dat gebeurd. Verder gaat het gewoon prima en doe ik mij ding, maar ohhhhh wat ben ik moe en wat kan ik het allemaal niet en oh wat erg nu is alles fout gegaan alleen door mij. Ik maak mezelf oh zo belangrijk zeg. Man man.

Nu moet ik er eigenlijk al weer hard om lachen zowat, maar ja de afgelopen tijd vond ik het wat zwaar allemaal. Momenten dan he, niet weer de realiteit verliezen. Bijzonder dat ik dan op mijn nieuwe werkplek wel gewoon energie genoeg heb en er zelfs energie uit haalde de dag dat ik daar liep.

Maar goed, het is zoals het is maar ik zit er maar mooi mee op die momenten. Pas als je het zelf meemaakt snap je wat er gebeurd. Het is gewoon niet echt uit te leggen, alhoewel iedereen er denk ik wel op momenten last van heeft. Doordat ik thuis kwam te zitten werd het alleen maar zo heftig. Had ik gewoon doorgewerkt, misschien alleen wel wat minder, had alles misschien anders gegaan. Maar ja hadden, misschien , wat heb ik er allemaal aan. Niet echt iets zeg maar. Het is gegaan zoals het is gegaan, ik heb ervan geleerd en misschien ook wel weer niet. In ieder geval heb ik nu een hond die zich niet gedraagt waar Mn kinderen bij zijn, een baan opgezegd en onzekerheid ervoor terug, een huis waar al een half jaar alles een beetje stilstaat behalve de gewone dagelijkse dingen en een lege kledingkast. Best een mooie resultaat na een half jaar. Eigenlijk gewoon dat wat het leven is, met pieken en dalen. Ik kijk alleen nu wel wat meer naar de pieken en ik mag weer groeien in mijn werk en knuffelen met mijn lieve hond die ook echt super lief is. Dus tja, het is nooit alleen maar zwart of wit maar altijd wel een beetje van beide.

Ik heb besloten maar eens van die druppeltjes te halen om wat rustiger te worden. Ik schiet soms van het ene op het andere moment zo erg in de stress dat het uren duurt voordat ik weer een beetje normaal ben. Coosje net zo, bij haar gebeurd precies hetzelfde. De trigger hoeft maar heel klein te zijn en hoppa daar gaan we weer naar level 10. Dus morgen vitaminen halen en druppels voor beide zodat we even wat relaxter door het leven kunnen gaan want dit kan echt niet goed zijn voor ons. Eerst maar weer terug naar de basis en aanvullen in ons lichaam wat op dit moment even opgebruikt is. Anders heeft het allemaal geen zin, want een leven zonder stress bestaat niet.

Volg mij ook op instagram: ilovemyburnout