Terugblik

Het is nu een half jaar na mijn val op de stoep. Terwijl ik aan het werk was en naar mijn auto liep, gleed ik uit. Een val met grote gevolgen. Dat wat eerst zo onschuldig leek en eigenlijk niet de moeite van het vermelden waard, heeft ervoor gezorgd dat alles veranderde. Nou goed alles? Gelukkig niet alles. Wat het wel veranderde was mijn kijk op het leven. Omdat ik wilde kijken, ik wilde de sprong wagen en ermee aan de slag. Tenminste dat kan ik nu zeggen, ik had toen geen idee waar ik aan begon.

Waarom? Omdat mijn leven eigenlijk best heel erg fijn was. Een super lieve vriend waar ik net mee samen woon. Waar ik dolgraag een toekomst mee wil opbouwen. Drie kinderen die nog een hele toekomst voor zich hebben met alle mogelijkheden die het leven bied. Lieve ouders en schoonouders, vrienden en vriendinnen. Het is zo de moeite waard om er iets moois van te willen maken. Alle ingrediënten waren aanwezig. Alleen diep in mij knaagde er toch iets, was ik niet echt gelukkig. Voelde ik steeds meer dat ondanks dat ik alles had, ik toch niet echt tevreden was. Niet omdat ik niet veel geld had of mooie kleren of spullen. Dat heeft me nooit wat gedaan. Ik kon het niet onder woorden brengen maar iets in mij knaagde er. Al had ik echt geen idee dat er zoveel achter zat.

Ik heb mijn kans gegrepen. Natuurlijk begreep ik het niet meteen, ging er echt een hele tijd overheen totdat ik snapte wat er met mij gebeurde. Wat die hersenschudding mij wilde vertellen. Het heeft mijn leven on hold gezet zodat ik mijn focus daar kon leggen waar de problemen zaten. Daar waar ik nog werk te doen had.

Mijn burn out heeft me de tools in handen gegeven om verder te kunnen, niet om alles meteen op te lossen, mijn burn out zelf lost niks op, zegt alleen maar even stop, maar om met de dingen die ik tegen kom op mijn pad om te kunnen gaan. Om mij te leren wat er nou eigenlijk gebeurd, waar ik op kan letten en wat ik ermee kan doen. Dat ik aanvoel wanneer iets de goede kant op gaat of juist helemaal niet. Hoe ik door steeds een beetje bij te sturen wel daar kom waar ik heen wil. Niet door eeuwig door te duwen en schouders eronder te zetten ook al kan ik het niet tillen, maar om het even neer te zetten en te kijken hoe ik het dan wel kan tillen. Misschien met hulp van mensen om mij heen, of door het op een andere manier vast te houden. Natuurlijk kan ik dit niet allemaal meteen en is mijn leven niet meteen helemaal zoals ik het hebben wil.

Zou ik dat willen? Absoluut niet! Want dan zit er geen uitdaging aan. Een weekje een luxe leventje leiden op vakantie is lekker, maar hoe lekker is het daarna om gewoon thuis weer aan de aardappelen met groente te zitten die ik zelf heb gekookt? Voor even is het fijn om in de comfort zone te zitten, maar op de lange termijn werkt het niet.

Ik kan nu verder, ik heb nu het gereedschap in handen en kan daarmee aan de slag. Mijn leven verder opbouwen en bewuster leven. Bewuster zijn van wat er om mij heen gebeurd, maar vooral ook wat er in mij gebeurd. Mezelf op de eerste plek zetten en goed voor mezelf zorgen. Stapje voor stapje verder komen in de goede richting. Genieten van de kleine dingen in het leven omdat ik ze weer voel hoe mooi ze zijn. Niet wachten op alleen de grote dingen maar tevreden zijn met de kleine. Voelen wat ik voel en dat kunnen uitten. Goede en slechte dagen hebben maar weten dat die ergens toe leiden. Zolang ik maar blijf kijken en niet door hol in het leven, maar stilsta bij wat er nu is. Makkelijk? Nee echt niet. Op slechte dagen wil ik het liefst in een holletje gaan zitten en lekker alleen zijn. Tranen laten vloeien wanneer ik wil en verder niks moeten. Ook dat hoort erbij al voelt alles dan echt wel even zwaar.

Ik heb maar één leven en daar wil ik het beste uithalen. DOEN en DURVEN. Ervoor gaan. Proeven en ruiken en voelen wat het met me doet.

Mijn leven is van buiten veranderd. Er is een hond in huis gekomen en ik zing en schrijf. Ik heb nieuwe banen en beweeg meer. Maar vooral van binnen is er veel veranderd, voel ik me anders. Omdat ik eindelijk weer voel. Het klinkt zo moeilijk maar dat is het niet, ik maakte het vooral moeilijk. Leven is niet moeilijk maar overleven wel.