Hulp

Ik word wakker, veel te vroeg voor de zondagochtend. Ik probeer nog wat verder te dommelen maar eigenlijk weet ik al dat het weinig zin heeft. Ik geef het vrij snel op, zodra ik ’s morgens wakker word begint dat hoofd weer meteen te malen.

Ik blijf het lastig vinden, al die ups en downs. Het is echt al vele malen beter dan in het begin, maar omdat het zo eindeloos duurt word ik er soms wel echt moedeloos van. Het ene moment ben ik heel blij om vervolgens maar weer eens in tranen uit te barsten. Liefst als ik alleen ben, dan laat ik ze lekker lopen. Het hele leerproces duurt gewoon echt lang, daar ben ik me echt wel van bewust. Voel me soms net een puber die van de ene emotie in de andere valt. Heb er nog drie rondlopen dus het is hier een gezellige boel met al die veranderlijke emoties.

Hoe mijn vriend het volhoud is me een raadsel. We praten er samen over en hij zegt er niet zo mee te zitten. Hij blijft de goede dingen en de leuke momenten altijd zien. Ik doe ook mijn best om die zoveel mogelijk naar boven te halen elke keer maar dat blijft moeilijk. Kwestie van training en elke keer weer opnieuw en opnieuw proberen. Het is oud gedrag om de negatieve dingen vooral te onthouden in mijn hoofd. Zo gek want eigenlijk ben ik een heel positief mens, dat zal iedereen beamen. Toch klopt dat blijkbaar niet met wat er in mijn hoofd zit.

Iedereen zeg altijd; wat ben jij toch altijd positief hoe doe je dat? Ik realiseer me dat ik dat gewoon heel graag wilde zijn, het verlangen had, maar het ergens van binnen eigenlijk niet voelde. Ik zei wel altijd positieve dingen maar echt voelen deed ik het niet van binnen. Op mijn werk wel hoor, daar voel ik me ook altijd positief en van daaruit werk ik, breng ik het over op anderen. Thuis deed ik vroeger over alles positief omdat ik het graag wilde zijn maar het kwam niet overeen met mijn gevoel.

Ik besef nu dat ik nu wel toegeef aan dat wat ik voel. Als ik verdriet voel dan huil ik en als ik boos ben, ben ik boos. Als ik vrolijk ben dan lach ik en dan lach ik ook echt. Ik doe mezelf niet meer anders voor dan ik ben. Het is namelijk niet normaal, ik was echt niet gelukkig in mijn huwelijk en toch bleef ik maar positief. Daarom hield ik het zo lang vol, terwijl het al heel lang niet meer ging. Ik ging er alleen van binnen dood aan omdat ik steeds maar mijn gevoel negeerde en alles positief maakte. Wat natuurlijk onzin is want niks in het leven is altijd positief.

Ik begrijp het steeds meer, door toe te geven aan mijn emoties maak ik de weg vrij om goede beslissingen te nemen. Om echt naar mijn gevoel te luisteren en van daaruit te leven. Daarom zal het leven ook steeds positiever worden omdat ik nu vanuit gevoel steeds meer de goede kant op ga.

Zo is het ook met het opbouwen van mijn relatie gegaan, heel langzaam stapje voor stapje ben ik daar vooruit gegaan. Door mijn emoties eruit te gooien elke keer weer, konden we steeds goede stappen zetten. Door die goede stappen voelde ik me steeds gelukkiger. Ik zal wat gehuild hebben in het begin van onze relatie. Daardoor kon ik wel al het puin van binnen opruimen en steeds de goede beslissingen nemen. We zijn echt heel gelukkig samen ook al was het echt niet makkelijk om weer vertrouwen te krijgen, ik schoot toen ook alle kanten op in mijn emoties.

Toen had ik wel wat meer afleiding waardoor ik er niet continue mee bezig was, nu heb ik dat amper. Ik voel ook dat dat niet goed voor me is, ik wil er gewoon af en toe even uit kunnen stappen maar dat is nu lastig. Daarom voelt het zo zwaar. Het is gewoon een proces waar ik doorheen moet en dat heeft tijd nodig. Ik heb al veel dingen recht getrokken en die voelen ook echt heel goed. Als ik schrijf voel ik me fijn, als ik zing voel ik me heerlijk. Als ik buiten ben ben ik gelukkig. Alleen de hond maakt nu nog dat ik weer teveel in mijn hoofd ga zitten. Wat helemaal niet nodig is want eigenlijk gaat het hartstikke goed alleen op de momenten dat mijn zoons er zijn niet. Juist die momenten houden mij veel te veel bezig omdat ik veel te veel tijd heb om daarover na te denken. Ik hang in het onderwerp wat zo zonde is, want de meeste tijd gaat het gewoon super maar kan ik er minder van genieten omdat de problemen maar continue in mijn hoofd zitten.

Om daar korte metten mee te maken komt er iemand mee kijken, wat ik namelijk gelukkig heb geleerd van het hele gebeuren, is om niet te lang door te modderen. Als iets niet gaat dan gaat het niet en heb ik gewoon even wat hulp nodig. Natuurlijk heb ik van alles zelf al geprobeerd maar het lukt niet dus klaar. Ik kom er niet uit en wil gewoon genieten van mijn hond dus komt er hulp. Dat zal mij rust geven en weer het plezier terug geven. Doormodderen daar doe ik niet meer aan, het maakt het namelijk niet beter en ik word er niet gelukkig van. Daardoor zal het alleen maar erger worden en zal dat waar ik met zoveel enthousiasme aan begon mij niet geven wat ik wil. Gelukkig heb ik heel goed nagedacht voordat er een hond kwam, waarom wil ik dat? Ik heb het opgeschreven en van daaruit blijf ik steeds kijken. Daar val ik steeds weer op terug. Voor een groot deel is het ook gelukt, brengt het mij echt dat wat ik ervan verwachtte. Doordat één stukje niet goed gaat, overschaduwt het alles. Precies als in mijn huwelijk. Hoe langer ik ermee blijf lopen hoe erger het wordt in mijn hoofd en uiteindelijk zal ik de mooie momenten ook niet meer genieten. Dat is wat ik toch maar mooi geleerd heb van het hele gebeuren. Sneller aan de bel trekken, om hulp vragen en niet door blijven zetten als het niet gaat. Schouders eronder is best oké, zolang het ergens toe leidt en dan vooral de goede richting op.

Ik ben trots op mezelf dat ik dit nu helder heb. Ik voelde dat ik steeds meer in mijn hoofd zat en heb gekeken waar dit vandaan kwam en wat ik eraan kon doen. Ik ben niet jarenlang door gaan worstelen om te proberen het zelf op te lossen terwijl het niet ging, maar heb na 2 weken al aan de bel getrokken. Ik voel dat ik er zelf niet uit ga komen en durf hier ook voor uit te komen. Dit is iets wat ik gewoon niet zelf kan, omdat ik de kennis niet heb. Een ander heeft dit wel, waarom daar geen gebruik van maken? Ik kan nu eenmaal niet alles weten, pfff moet er niet aan denken zelfs.

Volg mij ook op instagram: ilovemyburnout