Stress

Ik zit in de auto op weg naar mijn nieuwe werkplek. Ik laat de radio uit en probeer gewoon te ontspannen. Ik voel me weer een stuk beter na een wandeling met de hond.

Eenmaal aangekomen stap ik uit, recht ik mijn schouders en ik ga ervoor. Kom maar op, ik kan dit. Ik mag meelopen met een ervaren docent, ik heb er zin in. Ik maak kennis met mijn nieuwe collega’s en we lopen naar het lokaal. Ik voel me zo goed, ik vind mezelf helemaal terug. Op het werk ben ik echt een ander persoon. Daar heb ik wel groei doorgemaakt, stapje voor stapje. Ik voel me daar zo zelfverzekerd, vol vertrouwen. Ik durf fouten te maken en doe het gewoon.

Ik stel me voor aan de klas, en ga zitten. Een lastig onderwerp vandaag, en nog belangrijk ook voor hun examen. Eentje begint erg te stressen en je ziet haar verlammen in haar paniek. Ze kan alleen nog maar denken aan het feit dat ze als ze alles af heeft dit moet presenteren. Dat idee vindt ze zo eng dat ze eigenlijk al afhaakt. Zo herkenbaar dit, ik voel haar angst gewoon. Ik meng me even in de les en vertel haar dat als ze stapje voor stapje hier doorheen gaat en ze alle informatie heeft ze zich steeds zekerder zal gaan voelen en het zelfs graag zal willen presenteren. Ook de leerkracht geeft aan dat zij haar zullen helpen met alle stapjes.

Ik begrijp het zo erg goed, precies dit gebeurd er met mij ook elke keer. Ik kijk teveel naar het einddoel en dat is soms zo groot dat ik al verlam bij het idee. Het lukt me dan gewoon niet meer om de eerste stap te nemen omdat ik alleen maar kan denken aan het grote einddoel wat me voor mijn gevoel toch nooit zal lukken.

Er volgt nog een les, hier mogen de leerlingen wat vrijer werken en loop ik wat rond. Ik probeer ze een beetje te helpen door vragen te stellen. Ze denken ontzettend moeilijk vaak terwijl dat helemaal niet nodig is. We gaan steeds weer even terug naar de basis om van daaruit weer verder te werken. Ineens snappen ze het en komt er van alles uitrollen. Ze raken enthousiast, we denken veel te moeilijk! Precies ja, eerst beginnen met het grote geheel en stapje voor stapje een richting op gaan. Zo leuk om ze daarmee te helpen.

Ik besef dat ik echt nog wel voor grote uitdagingen zal komen te staan voor de klas. Maar ook ik zal dit stapje voor stapje moeten doen. Niet teveel in één keer willen. Hulp vragen aan collega’s en leren van fouten. Ik heb nog geen ervaring voor de klas dus moet nu niet meteen denken dat ik wel even een klas kan managen. Stapje voor stapje, kleine doelen. Liever iets te streng beginnen dan te lief. Duidelijk maken wat wel en niet mag en vooral vertrouwen opbouwen.

In een gesprek geef ik mijn onzekerheid aan, het wordt goed opgepakt. Waar ze eerder nog zeiden dat ze niet veel tijd hadden om te investeren blijkt door mezelf bloot te geven dat ze toch echt wel hun best gaan doen. Ze willen graag dat ik een positief beeld blijf hebben van het onderwijs en beseffen dat ze dan wel echt moeten investeren in mij. Ze bieden me aan elke week met iemand mee te lopen om te kijken hoe iedereen het doet en daarvan te leren. Ik ben maar gewoon een uitzendkracht dus dat is wel bijzonder.

Ik rij naar huis en voel me goed, heerlijk om weer te werken. Eenmaal thuis zijn de kinderen er en gaat de hond door mij meteen weer stressen. Ik voel de stress weer opkomen en kan alleen nog maar huilen uiteindelijk. Alles komt er even uit nu. Het was ook zo spannend allemaal en thuis ben ik gewoon echt anders. Ik ben wel dezelfde persoon maar zo veel minder vertrouwen in mezelf. Het verlamt me en dan weet ik het niet meer, ik kan niet meer normaal denken. Het einddoel wat ik heb is te groot en dat werkt niet. Ik zal terug naar de basis moeten en van daaruit werken maar het lukt me niet alleen. Ik heb niet genoeg kennis en ik heb gewoon even iemand nodig die met me mee kijkt.

Ik besluit meteen te mailen om om hulp te vragen. Ik had al contact gelegd met Iemand die mee kan komen kijken en ons even op weg kan helpen met de hond. Het gaat verder echt heel goed, maar alleen dit stukje lukt me gewoon niet omdat mijn kinderen mijn zwakke plek zijn en ik daar niks meer lijk te weten. Laat iemand anders het maar verzinnen voor me. Ik ben gewoon doodmoe van de stress.

Hoe anders ben ik toch in die twee werelden, ik sta er elke keer versteld van. Gelukkig heb ik al veel geleerd en kan ik op veel momenten wel al die zelfverzekerde persoon zijn en me super goed voelen. Ik ben op de goede weg, maar soms even een zetje krijgen is wel heel fijn. Ik heb al genoeg alleen uitgedokterd, nu maar even niet meer.