Spannend

Ik zit in een café en neem een kopje munt thee. Ik voel de zenuwen aardig opkomen. Vandaag één gesprek gehad, op mijn oude werk van lang geleden kan ik in ieder geval aan de slag als inval kracht. Dat is fijn want zo heb ik geen druk erop zitten dat ik perse een baan MOET hebben. Werk heb ik en er is zat werk in het ziekenhuis dus dat is een hele geruststelling.

Nu sta ik hier buiten. Ik adem nog even diep de lucht in en kijk over de velden. Ik heb dit goed voorbereid, ik weet heel goed waarom ik dit wil en kan dit ook goed verwoorden. Ik ben niet bang, hooguit een beetje nerveus. Gezonde spanning klinkt beter. Zou gek zijn als ik het niet spannend zou vinden. Ik wil het echt heel graag, ik moet niet. Als het niet lukt dan heeft het niet zo moeten zijn, dat zal ik later dan vast wel begrijpen. Dan komt er vast iets wat beter past misschien. We gaan het zien, ik wacht het rustig af. Ik ga vooral mezelf blijven en me voelen of het goed voelt. Zo niet, dan ga ik verder zoeken. Het komt goed, sowieso.

Ik loop de school binnen en wordt opgehaald. Het klikt meteen goed en we gaan het gesprek in. Eigenlijk gaat het te makkelijk, ze zitten zo erg omhoog dat ze liever iemand hebben dan niemand. Ze kunnen me niet echt begeleiden en ik krijg wel wat dingen via de mail waar ik dan een les van mag brouwen. Wil je hier komen werken alsjeblieft? Het zijn maar weinig uren verdeeld over een paar dagen, dus verre van ideaal, maar ik moet ergens beginnen tenslotte.

Ik zit in de auto, ik heb hoofdpijn. Eerst maar eens naar huis. Ik weet niet zo goed of ik blij moet zijn. Ik wilde het zo graag en nu heb ik wat ik wil en ga ik moeilijk zitten doen.

Mijn vriend maakt me bewust van het feit dat ik wel twee banen heb maar niks voor vast. Als er nu iets met me gebeurd en ik kan niet meer werken dan hebben we een probleem. Pfff waarom doe ik nou altijd zo moeilijk. Waarom niet gewoon lekker alles bij het oude laten? Is toch veel simpeler allemaal? Ik heb er al helemaal geen zin meer in. Begin aan alles te twijfelen. Ik praat met iemand van het bureau waarvoor ik ga werken en die mij hiernaartoe uitzenden. Is het wel verstandig? Moet ik het echt wel doen? Ik twijfel meer en meer.

Je kan dit zegt ze, alle begin is moeilijk en wij gaan met ze praten dat ze echt wel erom moeten denken dat ze je helpen. Het is je vakgebied dus dit kun je. Ik denk weer te moeilijk. Natuurlijk weet ik veel meer dan die kinderen in de klas, er wordt helemaal niet van me verwacht dat ik alles weet en meteen kan. Dat is ook nog duidelijk besproken.

In mijn hoofd was dit natuurlijk alweer alle kanten op gegaan. Dacht ik weer oh zo moeilijk. Het is niet allemaal voor niks, zo blijf ik alert en kan ik straks echt achter mijn beslissing staan. Het is gewoon nodig om even een stap terug te doen en alles kritisch te bekijken. Ja en onzeker is het absoluut. Misschien ook niet de verstandigste beslissing om zo te beginnen, maar ja dat weet ik pas achteraf. Dan kan ik zeggen, het was handig of totaal niet handig, maar dan heb ik het in ieder geval geprobeerd!