Gewoon doen

Ik ga even langs op het werk van mijn vriend. Ik zie hem nergens en loop een collega tegen het lijf. Ik ken hem wel, hij is al eens bij ons thuis geweest. Hij herkent me niet, kijkt wazig voor zich uit. Ik vertel hem wie ik ben, oh ja ja sorry. Het gaat weer niet echt goed met me zegt hij. Weer net als een paar maanden geleden voel ik me, toen zat ik in een burn out. We raken aan de praat, ik zeg hem dat als hij zich weer zo voelt, dat hij dan dus toch nog dingen heeft waar hij aan moet werken. Dat hij blijkbaar nog niet alles goed op een rijtje heeft gezet. Jawel hoor, zeker wel maar er zijn zoveel dingen. Ja logisch, anders raak je niet burn out. Ja maar ik ging in een andere vestiging een paar dagen werken en daar ging het wel goed, maar hier weer niet want hier is de sfeer niet goed. Oké zeg ik, dus het ligt allemaal aan een ander en niet aan jezelf? Nou ja ik heb hulp hoor en ik heb zwaar ADHD waarschijnlijk. Dat gaan ze uitzoeken nu. Oké dus dan ligt het aan een ander en aan de ADHD? Best makkelijk om alles de schuld te geven. Is de makkelijkste weg. Wanneer ga je eens naar jezelf kijken in plaats van iedereen en alles de schuld geven. Vind je je werk leuk? Nou ja niet echt, ik heb geen uitdaging meer, maar het is allemaal moeilijk. Wat is moeilijk dan? Naja dat ik het niet weet. Maar je weet het wel toch? Je zegt het net. Ja ja maar ja uh Naja ik weet het niet.

Schrijf het eens op zeg ik, schrijf eens op wat je leuk en minder leuk vind aan je werk. Maak dat eens inzichtelijk, zonder er verdere consequenties aan vast te leggen. Gewoon alleen maar opschrijven. Je kunt het net zo lang herschrijven tot het goed voelt. Je voelt namelijk precies wat het probleem is, maar je verstand is nog niet zover. De stappen zijn te groot. Als je nou eerst dit uit gaat zoeken, dan kun je van daaruit verder gaan werken.

Ik kom binnenkort eens langs, je geeft me veel stof tot nadenken zegt hij. Altijd welkom ben je. Ga lekker een eind fietsen. Ga eens op een bankje zitten en geniet gewoon. Even je focus ergens anders op en als je behoefte hebt om te praten kom gerust langs.

Het klinkt zo makkelijk als ik het tegen een ander zeg, maar ik weet ondertussen dat het helemaal niet zo makkelijk is als je zo in je hoofd zit. Mensen zeggen tegen mij ook vaak, doe het gewoon. Ga gewoon op je gevoel af. Luister niet naar anderen wat zij zeggen wat je moet doen. Ik zal het zelf vast ook gezegd hebben tegen mensen. Alleen het helpt niet, want op dat moment voelt het gewoon heel zwaar. Lukt het niet om bij mijn gevoel te komen. Dan is ” gewoon doen” helemaal niet zo gewoon. Dan is die zin frustrerender dan ooit. Ik vind het prettiger als mensen mij de realiteit vertellen, wat ze zien en horen van mij aan mij teruggeven, verder niets. Geen adviezen, geen raad geven. Gewoon alleen maar mijn woorden terug leggen in mijn mond en me dan gewoon zelf verder alleen laten ermee en hooguit hulp aanbieden, als je wilt praten ik ben er voor je. Praat maar tegen me aan, ik luister. Dat is wat mij helpt. Ik moet het zelf doen uiteindelijk. Niemand anders kan het voor me oplossen.

Gelukkig ben ik echt al een heel eind op de goede weg. Ik voel me echt zoveel beter. Ja natuurlijk heb ik ook slechte momenten, zeker weten. Maar ik kom er zelf weer uit. Ik leer er weer van en voel daarna dat ik weer ben gegroeid. Dat zal nooit veranderen, want niet groeien is geen optie.

Morgen belangrijke gesprekken. Heel spannend allemaal maar toch ook weer niet. Ik weet dat ik op gevoel de juiste keuzes maak. Ik weet dat het heus niet allemaal makkelijk zal gaan maar dat wil ik juist ook niet. De makkelijke weg heb ik lang genoeg gekozen en die bracht mij geen geluk. Ik weet wat ik wil en waar ik heen wil. Dat staat zo overduidelijk vast, daar is geen speld tussen te krijgen. Het is niet alleen een gevoel , ik kan het ook precies vertellen waarom ik dat voel en waar ik heen wil. Zien ze dat niet? Dan is dat niet de werkgever waar ik voor wil werken. Zo makkelijk is dat. Het is allemaal helemaal niet zo moeilijk.

Volg mij ook op instagram; ilovemyburnout