Basis

Arme Coosje, wordt uit haar land getrokken waar ze denk ik veel heeft meegemaakt. Ze komt hier en krijgt ineens een bak liefde en aandacht over zich heen. Ze wist zich natuurlijk geen raad ermee besef ik me nu, het was veel te veel.

Deze week zijn we aan het resetten, even weer terug naar de basis. Veel rust en korte wandelingen. In ons enthousiasme hebben we haar toch niet genoeg rust gegeven. Ook best moeilijk met 5 mensen en 2 katten in een huis. Gelukkig is het deze week lekker rustig. Ik laat haar haar gang gaan en ik doe ook lekker mijn ding. We geven haar regels en goed eten. Ik merk nu al verschil, elke dag een beetje meer. Ook dat gaat in stapjes. Wij maakten veel te grote stappen, dat kon ze helemaal niet aan. Nee niet alles heb ik fout gedaan, zeker niet, maar een deel liep niet zo lekker. Daarom gaan we weer terug naar de basis om van daaruit weer een nieuwe start te maken.

Ze slaapt enorm veel, heeft echt die rust nodig. Ik knuffel haar af en toe even en borstel haar soms maar verder laat ik haar vooral met rust. Het doet ons beide goed. Voor mij was de stap ook te groot en daardoor begon ik het minder leuk te vinden. Misschien werd het mij allemaal wat teveel? Zette ik te grote stappen voor mezelf? Dat zij daarop reageert? Wie zal het zeggen. Ik ben weer even terug naar af gegaan en heb gekeken naar waarom ik een hond wilde, dat had ik van tevoren goed op een rijtje gezet. Daardoor kon ik het makkelijk naar boven halen. Ik heb geen hond genomen omdat ik het alleen maar voelde. Ik heb een hond omdat ik ook goed had gekeken waarom ik een hond wilde. Oké het liep niet helemaal lekker, maar nu zie ik hoe fijn het is dat ik kan terug vallen op dat wat ik van tevoren had bedacht. Dat wat ik voor ogen had bij het hebben van een hond. Daarom lukt het mij nu ook om terug te schakelen en samen weer stapje voor stapje op te bouwen. Een basis hebben we al alleen ging het allemaal even te snel. Voor haar voor mij, maakt niet uit voor wie, feit ligt er. Dus doen we er iets aan.

Zo is het ook met werk, ik heb niet zomaar alleen maar uit gevoel mijn werk opgezegd. Ik heb het heel erg bewust gedaan en dit helemaal onderbouwd voor mezelf. Nee het zal heus niet meteen allemaal fantastisch gaan lopen. Alle begin is moeilijk. Alleen kan ik steeds weer terug vallen op dat wat ik voor ogen heb. Op die dingen waarom ik deze weg ben ingeslagen. Daardoor is het makkelijker om even een stapje terug te doen, weer te kijken naar waarom ik ook alweer dit wilde en van daaruit weer op te klimmen. Niks gaat zomaar vanzelf en in 1 x goed. Zo werkt het gewoon niet. Je doet een stap naar voren en weer een stapje terug. Zo is het met alles.

Ik kijk naar Coosje. Ze hangt half uit haar mand, ze snurkt. Wat een lieverd is het toch. Ja ik ben super blij met haar en die probleempjes die lossen we ook wel op. Soms even teveel naar de zwarte stip gestaard, naar dat wat minder goed ging. Dat is nu eenmaal de fase waar ik in zit, het hoort erbij. Gelukkig maar dat ik er nu zoveel beter mee om kan gaan. Het wordt nog eens wat met me.