Zenuwpees

Ik word wakker, kijk op mijn wekker en zie dat het 5:30 is, voor de zoveelste keer ben ik weer vroeg wakker. Ik lig te malen, de ochtenden zijn het ergste. Dan denk ik mezelf continue in de knoop. Ik kan er eigenlijk beter even uit gaan want ik weet nu al dat het me niks gaat brengen.

Ik heb geen zin om op te staan en doezel uiteindelijk nog een beetje weg. Ik weet precies hoe het riedeltje gaat, ik zit ergens mee en ik denk mezelf totaal de verkeerde kant op. Ik doe verwoede pogingen om er vooral niet aan te denken. Ik vind mezelf maar stom, hou je er niet zo mee bezig, stop gewoon met dat rare gedoe. Ik voel mijn schouders verkrampen, ben heel moe en heb bij voorbaat al nergens meer zin in. Ik geniet nergens meer echt van voor mijn idee. Allemaal onzin natuurlijk, het slaat totaal nergens op. Heel veel dingen gaan goed en ik kan weer precies alleen maar aan dat ene dingetje wat even minder goed gaat denken. Ik focus me compleet daarop, probeer het krampachtig niet te doen maar dat is net alsof ze zeggen denk niet aan een roze olifant. Tja.. probeer dat maar eens. Ik weet dat ik er dan juist wel aan moet denken dat ik juist wel moet toegeven eraan. Maar ja daar is dat moeten weer. Moet moet moet. Ik wil zo graag het goed doen… zo volgens alle regeltjes werken en wat gebeurd er?? Precies het tegenover gestelde. Ik wil te graag. Loslaten is maar weer eens het toverwoord. Het is allemaal echt niet zo moeilijk en toch trap ik er iedere keer weer in. Iedere keer weer.

Niet zo heel gek natuurlijk als je dat al zo veel jaren doet. Hmmm nu ik dat zo zeg, ook dat maak ik weer veel erger dan het is want het zijn altijd maar momenten waarop ik dat deed. En precies die momenten rijg ik allemaal aan elkaar. Zie je wel mijn hele leven doe ik niet anders, net één lange speelfilm die uren duurt. Realistisch gezien zijn het af en toe momenten geweest. Net als nu. Momentjes gaat het even minder en hoppa ja hoor, alles gaat slecht.

Ik kan er ergens ook wel om lachen. Op momenten dan. Alleen jammer dat ik die dan niet aan elkaar rijg als één lange film. Dat zou nog eens een leuke film worden. Blijkbaar kijk ik liever naar tranentrekkers dan komedies.

Vandaag ga ik lekker naar het strand. Bijkletsen met een vriendin. Zonder hond. Sorry hond, baasje heeft een vrije dag. Natuurlijk voel ik me schuldig, natuurlijk denk ik eerst aan haar, hoe lekker ze het vindt op het strand. Ik weet het allemaal. Ik denk altijd aan iedereen om me heen, maar vandaag zet ik mezelf even op nummer 1. Ik heb even tijd voor mezelf nodig. De hond kan dan heerlijk uitrusten thuis, wat ze ook echt nodig heeft en ik ga even wat ME time nemen. Volgende keer ga ik weer met haar.

Ik loop naar beneden na toch nog even wat geslapen te hebben. De hond kijkt niet op of om maar blijft lekker in haar mand liggen. Ik kijk verbaasd op, ik ken dit niet van haar. Al een paar dagen Proberen we zo consequent mogelijk te zijn allebei omdat ze dat echt nodig heeft. We lagen niet op 1 lijn met opvoeden en ik veranderde continue van strategie omdat ik het gevoel had dat het steeds niet werkte. Niet heel gek natuurlijk , zij snapte er niks meer van daardoor. Nu hebben we een aantal regels opgesteld die we consequent toepassen en elkaar ook erop wijzen als we af dreigen te wijken. Volgens mij begint het nu langzaam zijn vruchten af te werpen. We blijven nu volhouden en geven niet toe. Langzaam moeten we vertrouwen in elkaar gaan krijgen en dat was er nu van beide kanten niet genoeg.

Ook ikzelf verander steeds van strategie hoe ik met dingen omga. Misschien slim om daar ook eens naar te kijken. Eens een kritisch licht op te schijnen. Zenuwpees dat ik kan zijn. Snel maar weer een baan, daar ben ik tenminste een heel groot stuk relaxter, maar nu eerst lekker naar het strand!

Volg mij ook op instagram:ilovemyburnout