Onvoorwaardelijk

Urenlang wiegde ik mijn kinderen in mijn armen. Uren kon ik naar ze kijken en ze bewonderen. Zoveel liefde ging er uit naar die kleine mensjes. Gekoesterd heb ik ze, ik dacht er niet over na, ik deed gewoon. Ik gaf ze eten wanneer ze honger hadden. Liet ze slapen wanneer ze moe waren en gaf ze oneindig veel liefde. Daarmee bouwde ik een band met ze op die nog steeds oersterk is. Zoveel fouten als ik heb gemaakt, het is oké, het geeft niet. De liefde blijft altijd bestaan. Ik heb geleerd en ze meegegeven dat het leven niet altijd alleen maar makkelijk is, dat ik het soms echt even niet meer wist. Ik heb ze geleerd dat het mogelijk is om te resetten, om weer terug te gaan naar de basis. De basis die oh zo sterk is. Van onder weer opbouwen en verder bouwen. Had ik alles alleen maar goed gedaan, hadden ze deze lessen nooit geleerd. Het is onmogelijk om alles altijd goed te doen. Het bestaat niet en zou ook echt niet goed voor ze zijn geweest. Samen zijn we sterker en sterker geworden, kunnen we tegen een stootje. Vallen we niet meteen om als het even tegen zit. Juist daardoor zijn we als gezin zo sterk geworden. De liefde bind ons en die band zal niet doorbroken worden door fouten die ik maak, of die zij maken. Het leven is een leerschool en we hebben die fouten nodig om er sterker uit te komen.

Ik vraag me zelf vaak af, hoe zou het zijn gegaan als ik dit of dat had gedaan. Als…. als ik dat had gedaan waren ze niet zo sterk als nu. Waren ze niet zo opgewassen tegen het leven als ze nu zijn. Zij gaan hun eigen fouten maken en weten nu dat je van fouten juist kunt leren. Leren om het volgende keer misschien anders te doen.

Het voelt bevrijdend, een last valt van mijn schouders. Ook bij de hond heb ik fout op fout gemaakt. Ik vond dat vervelend maar zie nu dat haar dat juist sterker gaat maken. Ze krijgt onvoorwaardelijke liefde van ons. Dat Is belangrijker dan welke fout dan ook.