Fouten

Een vriendin van mij vertelt dat ze ook een burn out heeft gehad. We praten erover en delen elkaars inzichten. Ze zegt ik zie het zo; doordat je veel energie van andere mensen oppikt, raak je burn out. Ik zeg ja maar waarom pik je die dan op? Daar moet ze even over nadenken. Omdat je zelf ver van je gevoel staat, pik je de energie van andere mensen sneller op, zeg ik. Daar kan ze zich wel in vinden. Ik denk dat je gelijk hebt zegt ze.

Na mijn wandeling met de hond na haar heerlijke verwikkende slaapje merk ik dat ik zelf eigenlijk ook best moe ben. Ik besef weer eens iets; ik heb wel voor haar gezorgd en haar lekker laten slapen in haar eentje, maar eigenlijk is zij gewoon mijn spiegel. Zij staat ver van haar gevoel en pikt mijn energie op, ik geef haar wat ik zelf nodig heb. Waarom staat zij ver van haar gevoel? Kan zij emoties inslikken? Nee. Niet echt lijkt me. Ik zeg altijd door dat je emoties inslikt kom je ver van je gevoel te staan. Nu ineens wordt me iets duidelijk. Het is niet het inslikken, het is alleen maar de tijd niet nemen om alleen te zijn. Momenten alleen zijn zodat ik niet emoties van andere mensen oppik maar mijn eigen emoties aanvoel. Ik ben teveel met mensen en dieren om me heen geweest. Dan ga ik daar naar luisteren in plaats van naar mijn eigen gevoel. Ik heb niet de ruimte genomen om echt even lekker alleen te zijn zonder mensen of dier in de buurt.

Ik roep steeds dat ik echt weer wil werken, dat dat voor iedereen beter is, ook thuis en ook voor de hond. Ik begrijp nu waarom, dan kan zij ook lekker even een tijdje alleen zijn. Zonder wie of wat dan ook in de buurt. Dan kan ze weer naar haar eigen gevoel luisteren, heeft ze ruimte om met zichzelf bezig te zijn en niet alles op te pikken van de mensen om zich heen.

Ik wachtte steeds maar op het moment dat de kinderen weg zouden zijn. Voelde best wel dat ik het veel vond allemaal en graag even alleen wilde zijn, maar deed er op dat moment niets aan, want ik dacht ze zijn straks een week weg, dan heb ik genoeg tijd. Ik besef nu dat ik elke dag tijd voor mezelf moet maken. Even gewoon alleen zijn, zonder mensen of dieren om me heen. Even rust en ruimte over me heen laten dalen.

Van fouten leer je, zo blijkt elke dag maar weer. Ik kan het heus allemaal in boekjes lezen. Ik kan alles wat ik hier schrijf aan iedereen vertellen in de hoop dat iemand er iets aan heeft. Ik kan naar alle mensen om me heen luisteren want die hebben allemaal adviezen. Maar voor de zoveelste keer begrijp ik nu weer dat alleen lezen of horen van mensen niet genoeg is. Ik moet zelf voelen dat ik dingen fout doe, anders helpt het allemaal niet. Dan komt het niet over. Eigenlijk kan ik dus net zo goed gewoon een dagboek schrijven en geen blog, want het heeft geen zin om andere mensen dit te laten lezen. Zij hebben ieder hun eigen verhaal. Zij moeten dit zelf allemaal ontdekken. Zij moeten zelf van hun fouten leren. Dan pas gaan ze beseffen dat het inderdaad niet goed gaat.

Ik ben vaak streng voor mezelf, dank dan ja dat heb je toch gelezen? Waarom doe je het dan alsnog fout? Dan kan ik echt boos op mezelf zijn.

Maar net als een kind die leert van zijn fouten, net als een puber die grenzen opzoekt en het pas echt begrijpt als hij het zelf heeft doorgemaakt, zo is dat bij iedereen. Nadoen wat een ander doet heeft totaal geen zin. Lezen wat een ander doet ook niet. Hooguit ter herkenning, maar helpen doet het niet. Want wat voor mij werkt, werkt voor een ander niet en andersom. Het enige wat werkt is heel vaak tegen de lamp lopen en steeds willen leren van die fouten. Omkijken en zien dat er iets fout ging en kijken waarom het dan gebeurd is. Inzicht willen hebben in mezelf. Daarom schrijf ik ook, om te reflecteren. Dat is voor mij het fijnste wat er is. Inzicht krijgen in handelingen. Fouten maken en leren van die fouten. De rest is allemaal het pad van een ander, maar ieder heeft zijn eigen pad te bewandelen.

Ik zie het ook terug bij mijn kinderen. Ik geef ze alleen harde grenzen. Dingen die echt niet kunnen, die geef ik aan. En natuurlijk huisregels want anders wordt het gekkenwerk hier met 5 mensen een hond en 2 katten. Verder moet iedereen het zelf maar uitzoeken, zelf tegen grenzen aanlopen, fouten maken en ervan leren. Ik kan dat niet doen voor mijn kinderen. Zij horen wel wat ik zeg, begrijpen het ook vast wel, maar zo lang ze het niet voelen heeft het gewoon geen zin. Hooguit achteraf zullen ze zeggen, oei je had toch gelijk. En ik? Zal ik dan zeggen ik zei het je toch? Nee nooit meer zal ik dat zeggen. Het enige wat ik nog zeg is, nu heb je het begrepen en gevoeld nu mag je je eigen conclusies trekken. Je hebt je fouten gemaakt, leer ervan, doe er iets mee. Jouw leven, jouw keuze.

Volg mij ook op instagram; ilovemyburnout