Eenvoud

Het brengt mij meteen weer tot het volgende; de tijd die ik steek in het helpen van andere , in het luisteren naar anderen, in het lezen van dingen die andere mensen vertellen.

Ik luister naar mensen die vertellen hoe ik mijn hond moet opvoeden, ik lees stukken over gedrag van honden waar ik op moet letten wat ik moet doen. Ik lees stukken over hoe ik mijn kinderen moet opvoeden, welke regels ik allemaal moet opstellen. Grenzen die ik aan moet geven.

Ik luister, ik lees ik doe….. van een ander

Ik luister, ik lees ik doe ….. van mezelf

De laatste zin voelt zoveel beter.

Al die tijd zitten de antwoorden gewoon van binnen. Steek ik zoveel energie in dingen van anderen en niet in mezelf. Als ik al die energie zou gebruiken alleen maar voor mezelf zou ik zo weer beter zijn.

Elke dag is een leerproces. Elke dag is een dag om fouten te maken, te leren en te luisteren. Stapje voor stapje verder komen in het leven.

Elke keer dat ik bezig ben voor een ander en luister naar een ander, ben ik niet met mezelf bezig. Verwijder ik me meer en meer van mezelf. Daar wil ik balans in vinden. Zorgen voor mezelf als eerste. Daarna een ander helpen, want dat voelt fijn, maar alleen maar als ik me fijn voel. Anders voelt het als een last.

Elke dag heb ik de keuze, elke dag is het zoeken naar de juiste balans. Soms een beetje meer Ik en soms een beetje meer de ander. Maar het liefst mooi in balans. Van beide genoeg.

Balans, lopen op een koordje boven de grond en zorgen dat je niet valt. Niet teveel naar links, niet teveel naar rechts.

Hoe minder tijd ik voor mezelf neem, hoe langer ik nodig heb op een later moment. Alsof ik het opspaar. Als ik nou gewoon elke dag genoeg tijd neem voor mezelf en dan ook echt alleen maar voor mezelf, dan hoef ik niet steeds zoveel tijd in één keer aan mezelf te besteden. Gewoon elke dag op diverse momenten even mezelf terug trekken. Meer niet. Zo eenvoudig is het.

Ik maakte er een veel te groot ding van, maakte het mezelf weer oh zo moeilijk, maar het is zo simpel, dat het bijna lachwekkend is. Ik moet er eerlijk gezegd gewoon heel hard om lachen, maar eigenlijk is het om te huilen gewoon. Zoiets simpels wat zo moeilijk wordt gemaakt. Hoe triest.

Het is alsof je een gerecht maakt met 20 ingrediënten van over de hele wereld en blijkt dat het met 1 toevoeging van eigen bodem veel lekkerder smaakt. Dat al die andere dingen de smaak alleen maar vertroebelen en minder lekker maken. Wat zonde van de tijd zeg.