Adoptie

Heerlijke nacht gehad, goed geslapen, uitgerust weer op. Toch nog voel ik onzekerheid. Ik laat het maar, accepteer het maar gewoon. Vandaag doe ik rustig aan, even weer bijkomen van al dat werk zoeken en gesprekken voeren. Ik maak een lange wandeling met Coosje. Buiten gaat het super. Ze is zo lief en luistert zo goed. Op straat is het nog wel oké als mensen haar iets te snel aanhalen. Meestal zeg ik van tevoren dat ze rustig aan moeten doen maar soms vergeet ik het. Gelukkig gebeurt het niet vaak, maar als het gebeurt zie ik nu aan haar dat ze reageert. Een subtiel wegkijken of even opzij deinzen. Buiten heeft ze beweging en minder stress, daardoor reageert ze minder heftig. Ik zie het dus kan ik dingen vragen even wat rustiger te doen. Zo zijn we samen een goed team.

Binnen is het een heel ander verhaal en ineens begin ik het te begrijpen. Binnen heeft ze veel meer stress net als ik had in het begin van mijn burn out. Als iemand dus ook maar eventjes iets fout doet reageert ze heftig. Veel heftiger dan buiten. Binnen moeten we veel rustiger opbouwen. Heel kleine stapjes maken.

In het begin voelde ik haar zo goed aan ,ik pakte haar niet streng aan, ze moest eerst weer vertrouwen krijgen in de wereld om haar heen. Ik gaf haar grenzen maar niet te strak. Ze had meer ruimte om zich in te bewegen en ze kreeg daardoor steeds meer vertrouwen.

Toch begon mijn onzekerheid op te spelen en luisterde ik naar andere mensen. Deed ik dat wat ze zeiden, die dingen gelden inderdaad voor een “gewone” hond. Niet voor een hond die zoveel stress heeft gehad. Die heeft veel langer nodig om bij te komen, om zichzelf te worden. Daar moeten de regels beetje bij beetje aangescherpt worden naar haar behoefte. Ik voelde het niet meer omdat ik niet genoeg tijd nam voor mezelf. Ik was alleen maar bezig met de kids het huishouden en de hond. Geen minuutje tijd gewoon even voor mij alleen. Ik ging wel wandelen maar met hond, dus was ik toch weer met haar bezig. Daardoor kwam ik niet meer bij mijn gevoel.

Vandaag neem ik vakantie. Ik rommel wat in de tuin, kids zijn allemaal weg en blijven een week weg. Ik wandel met Coosje en zet daarna een zacht rustgevend muziekje op, doe de gordijnen dicht en laat haar alleen. Zo kan ze echt even tot rust komen. Ik zie dat ze op de bank is gaan liggen, ze slaapt heerlijk. Na haar slaapje gaan we naar buiten. Ik voel dat ze in het begin meer trekt aan de lijn, ze voelt gestresster. Ik laat haar eventjes een beetje meer gaan. Zodat ze de eerste stress kwijt is gaat het meteen beter. Blijft ze rustig naast me lopen. Ze geniet en ik ook.

De komende week gaan we het zo aanpakken, veel meer rust en ritme, zodat ik haar en zij mij steeds beter zal leren kennen. Daarna gaan we de kennismaking met de jongens overnieuw doen en stapje voor stapje opbouwen. Even weer helemaal terug naar af.

Eigenlijk heeft Coosje ook een burn out. Ook zij staat ver van haar gevoel. Daarom reageert ze zo fel. Ze is te moe, vaak overprikkeld. Zij zal eerst moeten verwerken en ook de tijd krijgen om dit te kunnen doen. Tijd krijgen om alleen te zijn en tot zichzelf te komen. Dan zal het helemaal goed komen met haar. Ik zal haar beter leren kennen en haar ook steeds beter grenzen kunnen geven. Ze zal beter gaan luisteren en steeds meer tot zichzelf komen. Het heeft tijd nodig. Met ups en downs komen we er wel. Allebei op onze eigen manier.