Stom

Ik zit op de bank, ik voel me stom. Ben ineens echt zo moe en heb totaal geen puf meer. Ik snap niet zo goed waar het vandaan komt, maar ik denk dat het komt door al dat denken wat nergens op uit loopt. De angst die ik steeds weer opnieuw opbouw en die me gewoon doodmoe maakt. Snap nu die burn out wel, na eventjes die spanning te voelen ben ik al kapot. Laat staan jarenlang dit opbouwen zonder dat je het weet. Nu weet ik het tenminste en voel ik die spanning. Niet te doen gewoon. Verbaas me er elke keer weer over hoe heftig dat voelt.

Ik maar denken dat ik niet voel, dat ik op zoek moet naar mijn gevoel. Ik voel juist wel! Daarom ben ik zo moe, juist omdat ik voel. Nu kan ik even bijkomen ervan, me er aan overgeven. Zodat ik morgen weer fris en fruitig ben. Dit is wat het is, dit is voelen.

Juist het gevoel van mezelf stom vinden er klaar mee zijn. Juist dat is eigenlijk heel goed, ik voel het nu en doorleef het. Jemig ja dat is het denk ik. Normaal zou ik het wegslikken maar nu laat ik het er gewoon zijn.

Ik vind mezelf gewoon stom en geef me eraan over. Ga boven liggen op bed, ik wil even alleen zijn. Ik heb afgelopen dagen geen tijd voor mezelf gehad besef ik. De hele tijd zijn er wel kinderen thuis. Wanneer de één naar school gaat komt de ander alweer thuis. Twee kids in examenjaar, dat valt ook niet mee. Wandelen met de hond is fijn maar heel eerlijk doe ik dan nog steeds niet echt helemaal iets voor mezelf. Zingen was er deze week niet en verder heb ik weinig gedaan buitenshuis. Ook omdat de hond niet alleen kan met de jongens, ik vertrouw haar nog niet met hen. Dus weer gebeurd het; ik offer mezelf op voor een ander.

Door mijn angst dat er wat gebeurd vertel ik mijn jongens wat ze moeten doen met haar. Precies dat is dus zo erg fout, want daardoor gaan ze iets doen wat niet strookt met hun gevoel en klopt het niet. Coosje voelt dat direct en reageert daarop. De jongens zullen zelf moeten gaan bouwen aan een band met haar en zelf weer gaan voelen wat ze wel en niet moeten doen. Alleen dan komt het goed. Door mijn angst hou ik dat tegen nu want ik durf ze niet alleen te laten met hen en daardoor kunnen ze geen band met haar opbouwen. Hoe kom ik daar vanaf van die angst? In ieder geval door het eerst eens los te laten en de lat niet zo hoog te leggen denk ik. Ik wil nu meteen van 0 naar een goede band. Dat kan gewoon niet. Kleine stapjes zetten, daar zijn ze weer. Toch denk ik dat het beter is als iemand anders ze gaat begeleiden want ik ben gewoon te angstig op sommige momenten en dan zijn we steeds weer terug bij af, dat schiet niet op.

Ik lig op de bank en kijk tv. Ik voel me nog steeds stom. Coosje kijkt af en toe naar me en loopt eens langs maar ik heb even geen zin. Ik vind haar gewoon even ook stom. Ik ben even gewoon heel stom en wil even gewoon in mezelf zijn en geen aandacht aan anderen besteden. Ik doe het ook niet, nu ben ik even aan de beurt. Zo dat voelt eigenlijk best lekker, er gewoon aan toegeven dat ik me stom voel. Zo zeg, dat is even fijn. Ik voel me meteen een stuk rustiger. Ineens komt Coosje langs, ze kijkt me aan, geeft me een lik over Mn gezicht en gaat op mijn voeten liggen om heel snel in slaap te vallen. Stiekem moet ik lachen en voel ik warmte door me heen stromen. Nee hoor Coosje je bent niet stom maar soms gewoon heel eventjes wel net als ik. Zijn we gewoon even samen stom. Ha!