Sollicitatie

Coosje is echt een uitdaging, maar wat leert ze ons veel! Ze legt precies haar poot op de zere plekken in ons gezin. Ik wil er naar kijken, van haar leren. Waarom doet ze dit? Wat zit erachter dat ze dat doet? Ik kijk naar haar, ik observeer haar. Ik leer van de fouten die we maken. We groeien samen met haar. Ik was steeds in twijfel, wist niet waar ik goed aan deed. Veranderde constant van strategie, maar ook Coosje moet aan ons wennen, ook zij veranderd van gedrag op momenten. Wat wil ons dat vertellen? In ieder geval dat er iets niet goed gaat. Dus ik probeer en doe mijn best, maar ik ben maar een mens. En zeker geen perfect mens.

Ik heb het gevoel dat ik werk nu echt wel aan kan. Ik zie het zitten, heb het langzaam opgebouwd om steeds meer activiteiten te doen. De dagen vliegen om, voor mij een teken dat ik toe ben aan de volgende stap. De uitdaging thuis is er wel af aan het gaan. Soms echt nog wel lastige dagen, maar die heeft iedereen. Ik voel dat ik dit weer kan combineren met werken. Ik kan weer verder groeien op meerder vlakken. Het is nu weer wat meer recht getrokken en de rest komt ook nog.

Precies op het moment dat ik dit voel word ik gebeld. Er wordt mij een baan aangeboden. Wel nog even in de zorg voor tijdelijk. Ik voel er wel iets voor, want het is iets wat ik al kan en waar ik verder niet veel voor hoef te doen en dan heb ik tenminste iets. Dat zal mij rust geven. Ik heb ik geleerd eerst dingen te laten bezinken. Ik vraag haar om meer informatie en of ze mij morgen terug kan bellen.

Ik ben best enthousiast. Nee ideaal is het niet, maar voor nu prima. Het meest ideale wat ik nu kan bedenken. Ja ik wil er wel voor gaan denk ik. Eerst maar een nachtje erover slapen en dan pak ik het weer op.

Een paar uur later word ik weer gebeld. Ditmaal een uitzendbureau, ze hebben mijn CV ontvangen en waren zeer enthousiast erover. Ze kan voelen dat ik zeer gemotiveerd ben zegt ze. Ze vind mijn motivatie heel erg mooi en wil heel graag met mij verder praten over de mogelijkheden. Ze weet dat ik geen ervaring heb maar ze zegt het spat ervan af dat je graag wilt en dat is voor ons het aller belangrijkste.

Het is een tijdelijke functie toch als docent verpleegkunde, maar het kan mij verder brengen. Als ik eerst maar eens voor een klas kom te staan dan komen we steeds stapjes verder. Van daaruit kan ik dan kijken welke kant ik dan op wil. Ze gaan kijken wat ze nog meer voor me kunnen betekenen en willen een gesprek. Jeetje wat spannend. Niet normaal. De kriebels dwarrelen rond in mij, ben helemaal zenuwachtig.

Ik loop even een rondje met Coosje, ik wil de stress kwijt, tot rust komen. Ik ga zitten op een bankje en adem rustig om het gevoel een beetje weg te krijgen. Natuurlijk is het spannend! Dit is wat ik wil, maar het is wel echt heel spannend dat het nu ook zomaar binnen handbereik lijkt te komen.

Ik lig op de bank en schrijf dit verhaal, de zenuwen gieren weer door mijn keel als ik erover nadenk, Coosje reageert meteen erop, ze begint te blaffen. Ik probeer wat te lezen over lesgeven maar het lukt niet, ik ben te onrustig. Ik zet een muziekje aan en laat het even rustig binnen komen. Ik wil niet helemaal in de stress schieten maar gewoon rustig wennen aan het idee. Stapje voor stapje ga ik dit doen, niet voorbijgaan aan mijn gevoel maar gewoon elke keer weer even de rust pakken en mezelf de tijd gunnen. Ik voel dat het allemaal goed komt, dat ik door mijn gevoel te volgen de goede richting op ga. Nu blijven luisteren ernaar dan komt alles goed.

Volg mij ook op instagram:ilovemyburnout