Regels

Na het schrijven van mijn verhaal vanmorgen, ga ik naar buiten. Even wandelen met Coosje, heerlijk samen een rondje om. Ik geniet er altijd erg van. Ze luistert steeds beter, consequent bij elk stoepje laat ik haar stil staan. Ik laat haar naast me lopen en nog meer van dat soort dingen, maar ben verder wel ontspannen. Ik geniet van onze wandelingen.

Ik had mijn problemen met de jongens voorgelegd aan iemand. Die zei, je moet ze allemaal laten wandelen met haar, dan komt het goed. Ik deed dat wel maar snapte het niet echt en mijn oudste is hier vaak niet dus tja, dat was lastig. De middelste wil vaak niet dus dat liep al niet heel lekker. Niemand vertelde mij waarom dat nodig is, had ik dat geweten had ik het op een andere manier kunnen doen. Ik heb echt veel gelezen en mezelf voorbereid op haar komst, maar nergens heb ik gelezen dat het belangrijk is dat wij allemaal hier in huis haar laten zien dat we de baas zijn over haar. Bij vreemden gaat het prima, kan ik haar corrigeren waar nodig en is er geen probleem, maar hier in huis gaat het mis steeds. Ik train veel met haar maar ze is hier nog te kort om echt al met alles heel goed te luisteren.

Ineens tijdens het wandelen begrijp ik het. De oudste twee hebben haar niet geleerd dat zij de baas zijn en niet Coosje. Zij corrigeerden haar pas op het moment dat ze al boos was. Zij hebben haar niet van tevoren al regels geleerd, daarom luistert ze niet naar ze.

Weet het allemaal maar eens, maar door dit voorval heb ik ineens door wat er met mij en de kids is gebeurd in het verleden. Ik had mijn kinderen niet goed tussendoor geleerd wat wel en niet mocht. Ik werd boos als zij boos waren, dan gaf ik pas grenzen, waar ze totaal niet naar luisterden. Ik begon dan uit frustratie te schreeuwen omdat ze niet wilden luisteren. Toen mijn vriend vaker over huis kwam en zich uiteindelijk ook met opvoeden bemoeide, leerde hij ze eerst wat ze wel en niet mochten gewoon op normale momenten. Als ze dan boos waren had hij ze veel meer onder controle. Dan luisterden ze wel naar hem en niet naar mij. Niemand heeft dit ooit goed uitgelegd. Ik las het wel maar het waarom erachter begreep ik duidelijk niet. Nu pas snap ik het echt, nu voel ik het.

Het is weer duidelijk, als iemand 1 stap vergeet uit te leggen snap ik de volgende niet en dan lukt het ook niet. Hoe irritant vond ik het als kind om te horen van mijn ouders “omdat ik het zeg”. En hoe vaak zeg ik het zelf? Geregeld! Nu weet ik dat het niks helpt want mijn kids snappen er dan niks van. Ze begrijpen niet wat ik precies bedoel, want ik sla stappen over, dus het helpt niet.

Dit zal zeker ook helpen als ik straks voor de klas sta. Duidelijk de regels leren als eerste, zodat ik ze ook meer onder controle heb als het even spaak loopt. Het kost tijd om daarin te investeren. Maar Nu begrijp ik het, ik voel nu wat er mee bedoelt wordt. Dat dit heel erg nodig is omdat het anders uit de hand loopt. Hier kan ik iets mee. Natuurlijk baal ik dat het nu zo loopt met Coosje. Ik baal dat ik dit niet eerder wist, maar in plaats van mijn energie te steken in frustratie over wat ik fout heb gedaan, probeer ik er van te leren. Te leren waar het mis ging, hoe ik het in de toekomst beter kan doen. Het is niet erg om fouten te maken besef ik maar weer eens, als ik maar van mijn fouten leer zodat ik in de toekomst me meer bewust ervan ben en het kan gebruiken.

Ik ben nu eenmaal een praktijkmens, dus tja scheelt me straks allemaal weer met leren zullen we maar zeggen. Als ik nooit fouten zou maken zou mijn leven maar wat saai zijn. Nu voel ik tenminste dat ik leef!

Volg mij ook op Instagram; ilovemyburnout