Pittig

Ik vind het wel echt pittig iedere keer weer hoor. Al die leermomenten, steeds weer nieuwe. Elke keer als ik denk er te zijn staat het volgende alweer te wachten. De meeste dingen zijn ook met elkaar verbonden, daardoor kan ik niet even zeggen; nou ik stop er nu mee, dat gaat gewoon niet. Het is als een rijdende trein die niet stopt. Soms rijdt hij wel even iets langzamer, om vervolgens weer flink op te trekken. Zoveel uren per dag ben ik bezig om mij van dingen bewust te worden. Dat doe ik niet expres, maar dat gebeurd gewoon. Omdat ik nu eenmaal in die rijdende trein ben gestapt en gevoelens naar boven komen en ben gaan voelen. Dan komt het een na het andere gevoel, dat is gewoon niet te stoppen.

De afgelopen dagen had ik steeds hartkloppingen als ik naar huis ging. Voelde als zenuwachtig , het gierde door mijn lijf als ik maar aan thuis dacht. Tja, dan kan ik het gaan negeren maar dan heeft dit alles geen zin gehad. Dan veranderd er niks. Dus dan ga ik toch kijken waar dat gevoel vandaan komt en is het alsof je ergens een kast open trekt en de hele inhoud beetje voor beetje naar buiten rolt. Het is gewoon niet tegen te houden.

Dagen ben ik er al mee bezig, ik besef dat dit dus elke keer gebeurd als ik naar huis ga en me daarom vaak zo moe voel thuis. Ik voel me heel vaak heel zwaar en moe en heb nergens puf voor. Na de verhuizing ging dat een tijdje echt beter, maar weglopen helpt niet heb ik geleerd want het blijft steeds terug komen zo blijkt ook nu weer. Net zo lang tot ik er een keer naar luister.

Ik besef nu dat het komt omdat ik de touwtjes niet genoeg in handen heb thuis, nooit gehad ook. Vroeger was het veel erger, was ik het liefst niet thuis. Ging ik veel op pad om maar niet thuis te hoeven zijn. Blijkbaar heb ik dit gevoel weggedrukt en doorgeslikt. Daardoor voelde ik het niet meer, maar het was er wel. Terwijl ik nu echt gelukkig ben met mijn partner en de kids over het algemeen ook lekker gaan, is dat oude gevoel niet verdwenen. Dat gaat niet vanzelf weg, dat moet eerst verwerkt worden begrijp ik nu.

Nu snap ik waarom het me heeft uitgeput, het is niet te doen gewoon. Ik voel het nu wel als ik richting huis ga en thuis ben en het vermoeid me verschrikkelijk. Door in mijn werk te vluchten heb ik het volgehouden al die jaren, want daar voelde ik me wel goed, was ik veel minder thuis. Nu ik heel veel thuis ben, wordt ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Nu moet ik er wel aan werken, er is geen ontkomen aan.

Ik snap waarom ik op mijn werk zei dat ik nog een paar weken nodig had en nog niet kon werken. Veel mensen raken burn out van hun werk, dan is het inderdaad goed als je snel weer gaat werken zodat je je bewust wordt waar je valkuilen liggen. Zodat je daaraan kunt werken, je met je neus in de shit wordt geduwd. Bij mij ligt het probleem daar niet, op mijn werk ben ik echt heel anders. Als persoon moest ik groeien, zodat ik weer meer in balans was. Dus thuis moest ik aan de slag en ik heb nog wat te doen, ben er nog niet, maar wel heel goed op de goede weg! Het grootste stuk heb ik echt wel gehad. Nu is het een kwestie van onbewust dingen doen in plaats van steeds eerst bewust worden en dan trainen om het onbewust te laten gebeuren.

Ik voel nu ineens dat ik de touwtjes niet helemaal in handen had. Ik dacht van wel, maar nu voel ik pas echt hoe het is om de touwtjes in handen te hebben. Het komt nu van binnen uit, ik kan nu met gevoel iets zeggen, niet alleen maar met verstand. Het komt nu echt over wat ik zeg. Ik begrijp het niet alleen, ik voel het ook. Ik kan nu echt grenzen geven en ze komen ook over, omdat ik het uit gevoel kan doen en ook voel wanneer ik het moet doen. Het zal nog wel even duren voor ik het onbewust kan, maar het begin is er. Voor een deel lukte dit al, daar heeft mijn vriend me mijn ogen al voor geopend. Maar echt bewust was ik me nog niet, dus bleef er altijd een deel waarin het niet lukte. Net dat stukje waarin ik wel steeds toe gaf op bepaalde momenten waardoor ik nog steeds niet helemaal geloofwaardig was.

Ik ga meteen met de jongens aan de slag met de hond. Ik zie bij hun precies hetzelfde gebeuren. Ze zeggen iets met verstand maar niet met gevoel, daardoor komt het niet over. De hond lacht ze eigenlijk midden in hun gezicht uit. Coosje begint hard te blaffen en te grommen. Ik daag ze uit, kom op wordt boos, corrigeer haar. Zij denkt dat ze de baas is, maar dat is ze niet. Laat dat maar zien aan haar. Het lukt eerst niet bij de oudste, ik daag hem meer en meer uit en ineens ja! Het lukt. Ik zie het aan zijn gezicht dat hij het voelde. Er komt iets bij hem naar boven. Ik zie hem denken, hij noemt een situatie uit zijn leven waarin hij door dit te oefenen nu in ziet waarom dat fout is gegaan. Hij snapt het ineens, ik zie hem opgelucht kijken.

Ook mijn dochter leert veel. Zij weet veel over honden maar durft zich niet echt te laten zien. Ze durft niet echt mij erop te wijzen dat ik dingen niet goed aanpak. Ik heb met haar erover gesproken. Ze zegt mama, je wijzigt elke keer van strategie, dat is niet goed. Daardoor snapt ze het niet meer.

Ja het is even een lastige situatie en ik heb echt momenten gehad dat ik dacht, waar ben ik aan begonnen. Juist op die momenten probeer ik te kijken naar alles wat ze ons geeft, naar alle mooie dingen. Naar alles wat wel goed gaat. Ik heb echt geen spijt, al is het soms even zoeken. We hebben nu al zoveel geleerd van haar en we krijgen zoveel liefde. Nieuwe situaties zijn soms echt lastig, maar het brengt ook veel, dat zie ik nu wel weer. We leren er allemaal van en halen er dingen uit waar we iets mee kunnen. Juist van moeilijke situaties leren we dingen. Als alles makkelijk gaat staan we als gezin stil, en stil staan, dat nooit meer!!

Ik vecht door, er komt echt een tijd dat het allemaal wat rustiger wordt, het meer vanzelf gaat. Dat ik begrijpen en voelen onbewust ga combineren. Net als wat ik in mijn werk ook gewoon doe en dan zullen er weer andere nieuwe situaties komen waar we mee moeten dealen. Dat is nu eenmaal zo. Dat is leven.

Volg mij ook op instagram: ilovemyburnout