Duits

Ik sta op, het is nog vroeg. Zoon gaat een weekend weg, of ik hem even op de trein kan zetten vroeg in de ochtend. Tuurlijk. Taxi mama rijdt wel, dat doen moeders altijd graag toch?!

Als ik hem heb weggebracht laat ik de hond uit. Het is nog vroeg, heerlijk, het mooiste moment van de dag. We maken een lange wandeling en keren weer terug naar huis. Ik voel me onrustig, wil even tijd voor mezelf maken nog. Vandaag ga ik op pad met mijn vader, een herdenking van mensen die in een concentratie kamp hebben gezeten. Voor mij de eerste keer. Mijn opa leeft niet meer maar mijn vader gaat trouw elk jaar naar de herdenking.

Ik heb nog tijd genoeg, zet een ontspannend muziekje aan en ga op de bank liggen. Ik vind het eerst altijd lastig om in mezelf te gaan duiken. Ik wil het dan te graag, dan lukt het totaal niet. Ik ga maar gewoon liggen en bedenk me dat dat al fijn is. Even lekker ontspannen gewoon, hoe lekker is dat.

Na een tijdje bedenk ik me dat ik best een heel goed gevoel erbij krijg als ik eraan denk dat ik voor de klas sta en lessen Duits geef. Waarom eigenlijk niet? Waarom zou ik het niet doen. Ik doe het gewoon. Ja, het voelt echt goed, ik kan het, ik wil het en ik doe het. Ik weet nog niet zo goed waarom, maar het voelt gewoon goed, dit ga ik doen.

Ik zit in de auto en klets met mijn vader, hij leest ook mijn blogs. Hij vraagt me hoe het toch kan dat ik ineens beslissingen neem. Hij volgt mijn proces op de voet ( net als mijn moeder) en vindt het erg interessant maar snapt soms niet hoe ik tot dingen kom. Hoe kan het dat wij nooit iets erover gehoord hebben dat je dat zou willen doen? Waarom kom je hier zomaar ineens op, hoe bedenk je dat nou?

Ik zeg dat ik geen idee heb. Dat ik ook zelf soms versteld ervan sta welke kant ik op ga. Ja zegt hij, maar met sommige dingen zien we echt stapje voor stapje dat je ergens komt, maar met andere dingen is het ineens zo. Missen wij iets? Of houd je dit gewoon voor je al die tijd?

Nee dat is het niet, ik snap het zelf ook niet. Het gekke is dat het voor mij eigenlijk helemaal niet voelt alsof het zomaar uit de lucht komt vallen, maar blijkbaar voor anderen wel. Vreemd, dat is toch wel raar zeg ik. Ik probeer erachter te komen hoe het komt, ik begrijp het zelf ook even niet.

Dan ineens weet ik het, ineens valt het kwartje. Goh ik heb toch al een hele spaarpot vol van alle kwartjes die er bij mij vallen. Het klinkt voor mij niet als iets wat uit de lucht komt vallen, omdat dat ook niet zo is. Ik heb hier eigenlijk al jaren naartoe gewerkt zonder het te weten. Ik heb in Duitsland mijn studie gedaan, ik spreek heel goed Duits. Ik ken het land goed, want ik heb er jarenlang gewoond. Ik vind het nog steeds leuk om contact te hebben met mensen uit die tijd, om zo nog mijn Duits te kunnen gebruiken. Ik heb altijd met kinderen gewerkt, ik heb ze gecoacht en veel dingen aangeleerd. Ik was altijd bezig met ontwikkelingen in die richting. Niet in de richting van de zorg, dat interesseerde me eigenlijk niet zo erg. Ik vond mijn werk leuk hoor, absoluut, maar de zorg zelf boeide mij niet zo erg meer. Ik wilde mezelf daarin niet verder ontwikkelen, deed daar ook weinig aan. Wel was ik altijd bezig hoe ik mensen kon helpen, hoe ik ze het beste kon ondersteunen en dingen aanleren. Les geven aan klassen waar de kinderen zaten. Leerkrachten scholen zodat die een oogje in het zeil konden houden als wij er niet waren. Dat vond ik leuk, de rest interesseerde mij gewoon niet zo erg, daar deed ik geen moeite voor.

Voor mij voelt het als een puzzel die in elkaar valt. Heb de laatste maanden toevallig mensen gesproken die leraar Duits waren. Een mevrouw op tv die vertelde dat ze iets heel anders was gaan doen; leraar Duits worden. Ik onthield het ook allemaal, geen idee waarom maar het kwam steeds naar boven bij me.

Toch zit ik nog steeds met de vraag waarom het voor mij zo in elkaar valt, maar voor de mensen om mij heen uit de lucht komt vallen. Voor mij is de puzzel compleet maar waarom nu pas? Waarom heb ik zoveel stukjes die ineens in elkaar passen? Normaal leg je toch af en toe een stukje neer en kom je uiteindelijk ergens op uit. Ik leg in één keer een hele puzzel lijkt het wel.

Ik besef ineens dat ik al die tijd het niet gevoeld heb, dat ik niet voelde dat ik ergens naartoe groeide omdat ik er geen aandacht aan gaf. Normaal zou ik een soort van interesse voelen, zou ik iets willen onderzoeken of het de moeite waard is om ermee verder te gaan. Ik zou het oppakken en ronddraaien, eraan proeven en ruiken en tot een conclusie komen; dit is de moeite waard om verder te onderzoeken, of laat maar dit is niks. Ik deed dat niet, kreeg van alles op mijn pad maar ik zag het niet.

Toch bleef het allemaal hangen en daarom kan ik nu die puzzel leggen. Nu kan ik stappen nemen om hiermee verder te gaan en dit verder uit te zoeken. Ik wil geen docent verpleegkunde worden omdat ik de helemaal niet interessant meer vind. Ik wil iets anders doen iets waar ik zelf ook weer in kan doorgroeien. De zorg is niet iets wat mijn aandacht heeft, niet meer in ieder geval. Ik heb eraan geroken, eruit gehaald wat er in zat voor mij, maar het triggerde me niet genoeg om erin door te willen gaan

Omdat ik het zelf niet voelde kon ik het ook niet delen met mensen, kon ik er niks mee. Want als je iets zelf niet weet, kun je er niets mee doen. Nu voel ik het , nu voel ik dat ik hiermee verder wil. Dat dit is wat ik nu leuk vind en nu mijn interesse wekt. Het zorgt ervoor dat ik verder wil kijken, het verder wil onderzoeken. Door steeds naar mijn gevoel te blijven luisteren kan ik verder komen, mezelf blijven ontwikkelen.

Als kind zei ik al dat ik juf wilde worden, jk heb er zelfs een tekening over gemaakt weet ik nog. Die heb ik misschien nog wel ergens. Ik raakte van dat pad af, maar gelukkig is het nooit te laat om het roer om te gooien. Ik ga het gewoon doen!

Volg mij ook op instagram: ilovemyburnout