Werk

Ik surf wat op het internet, zoekende naar werk. Over niet al te lange tijd ben ik werkeloos en er zal toch echt brood op de plank moeten komen. Ik zoek op docenten banen, die zijn er genoeg. Docent verpleegkunde lijkt me wel iets of docent zorg en welzijn. Ik weet het niet zo goed eigenlijk, ik wil gewoon graag voor de klas staan in het middelbaar onderwijs of het mbo. In ieder geval geen basisschool, dat is echt niks voor mij. Het liefst zou ik gewoon wat willen proberen, ergens beginnen en daarna kijken welke vakken echt bij mij passen. Ik spreek heel goed Duits, heb in Duitsland mijn opleiding gedaan. Ze zoeken veel Duits docenten, maar wil ik dat ook wel echt? Kan ik dat wel? Ik weet het nog niet zo goed. Ik zoek nu meer op zorg omdat ik dat ken, dat is misschien handiger om mee te beginnen, dan blijf ik toch nog een beetje in mijn comfort zone. Duits kan ik toch ook? Ja zeker, heel goed, maar ja ik praat het op gevoel. Het uitleggen met alle grammatica is een ander ding natuurlijk. Ik voel kriebels van binnen, heb zin om aan het werk te gaan maar vind het ook ontzettend spannend. Gezonde spanning noem ik het maar en ook wel een beetje angstig, kan ik dat allemaal wel? Dat hoort erbij lijkt me.

Ik zoek nog even verder op banen waar ik nu in ieder geval in zou kunnen beginnen als het onderwijs nog niet lukt. Ik kijk naar verpleegkunde banen, ik scroll erdoor en kan wel huilen gewoon. Alles in mij zegt, dit wil ik niet!! Alles roept dat ik daar niet heen wil. Hoe kan dat nou? Zo erg heb ik het toch nooit gevonden? Wat is nou het probleem?

Ik besluit uiteindelijk maar te staken met zoeken. Ik kijk er later wel weer naar. Toch zal ik iets moeten, ik heb nog steeds niks en de tijd dringt. Ik laat het bezinken en kijk er nog eens naar. Nou het moet maar dan, ik zal dan wel solliciteren op een baan als oproepkracht in de thuiszorg voor volwassenen. Het is niet anders, dan heb ik ieder geval iets als ze me aannemen en zit ik er niet aan vast. Ik snap niet waarom het me zo tegenstaat om in de zorg te werken, ik begrijp het gewoon niet. Ik krijg er zo een rot gevoel van, bah. Ik wil het niet meer.

Ik loop in de supermarkt, bizar maar heel vaak als ik boodschappen doe komen er ineens dingen naar boven dat ik denk, ohhhhh is dat het? Waarschijnlijk omdat ik dan niet nadenk maar met andere dingen bezig ben.

Ik begrijp het ineens, waar dat gevoel vandaan komt als ik aan dat werk denk. Al heel lang heb ik dat gevoel bij de zorg, maar ik slikte het steeds in. Ik voelde allang al dat dat het niet was, dat ik dat stuk van mijn werk niet leuk meer vond, maar ik deed er niks mee. Ik slikte het in en ging gewoon door, daardoor voelde ik het niet meer. Omdat ik nu zo hiermee bezig ben geweest zijn die gevoelens wel weer gaan stromen en krijg ik nu bij het kijken ernaar al een heel beklemmend gevoel. Het is gewoon heel duidelijk, ik wil dat echt niet meer. Oké als het moet voor een tijdje dan is dat niet anders, maar het zal mij zeker drijven tot nog meer actie om zo snel mogelijk weg te komen uit de zorg. Ik zal nog meer mijn best doen om het onderwijs in te komen. Misschien toch eens nadenken over het lesgeven van Duits.. gewoon eens heel iets anders doen. Doe eens gek, gewoon proberen. Pfffff ik slaap er nog wel even een nachtje over, dan zie ik wel weer verder.