Strand

Zullen we even lekker gaan wandelen op het strand vraagt Mn vriendin. Ja leuk zeg ik in een opwelling, daar heb ik echt even zin in, even iets anders dan alleen maar deze buurt. Dan ineens denk ik aan Coosje, kan ze dat wel aan? Is het niet teveel voor haar? Ik corrigeer mezelf meteen, ze is een sterke hond, natuurlijk kan ze dat. Ze is nu gewend hier en het zal ons beide goed doen om er lekker even tussenuit te gaan. Ik denk eerst weer aan een ander, maar nee ik wil graag, het zal mij goed doen dus Coosje ook.

Ze wil niet in de auto, ze vindt het ontzettend spannend. Helaas voor haar, of misschien gelukkig voor haar, herken ik dit gedrag maar al te goed. Als ik ergens bang voor ben houd ik ook mijn poten stijf en ga ik niet. Ik stap eerst zelf in op de achterbank, ik schuif aan de kant zodat zij er ook in kan. Ze blijft stokstijf staan, geen beweging in te krijgen. Ik trek aan haar riem, een korte ruk, kom Coosje. Na een heel aantal keer en wat harder nog trekken zet ze haar poot op de bank en langzaam ook haar andere poot. Ik blijf tegen haar praten en trek steeds wat aan de riem, ze kijkt alle kanten op of ze er onderuit kan maar helaas, ik laat dat niet toe. Ze geeft zich over en ja hoor ineens zit ze op de achterbank. Ik ga er aan de andere kant weer uit en laat haar er ook weer uit. Zo kan ze zien dat ze erin en eruit kan. We herhalen het nog een keer, gelukkig heeft mijn vriendin alle geduld want ik ben er wel eventjes zoet mee. Toch laat ik me niet afleiden, dit is nu belangrijk voor haar. Uiteindelijk zit ze en ik blijf naast haar zitten, haar eerste echte autorit.

Ze zit helemaal te shaken, zo spannend dit voor haar. Ik blijf rustig, maar zeg wel, zullen we anders toch maar in de buurt blijven? Ze is zo bang. We gaan op weg en ineens bedenk ik me, nee nu ga ik weer vermijden, net als Coosje doet. Ze is nu over haar angst heen aan het komen. Het shaken is alleen maar een uiting van haar stress, dit gaat zo echt wel over. We besluiten toch naar het strand te rijden. Ze ontspant steeds meer, gaat er zelfs bij liggen en kijkt uit het raam.

Voorzichtig komt ze de auto uit, allemaal nieuwe geuren. Ik laat haar lekker haar gang gaan. Niks geen gedoe met ze moet naast me lopen, laat haar maar lekker ontdekken. Net als toen ze hier net was, daar ging ik zo op mijn gevoel af wat haar betreft. Ik was ontspannen, zij was ontspannen. Tot het moment dat ze erg begon te blaffen en te grommen naar mijn zoon liep alles gesmeerd. Door de angst liet ik mij weer gek maken, het overstemde alles weer. Ik begon mensen om raad te vragen, te zoeken op internet. Er werd gezegd dat het kwam omdat ik haar niet goed in de hand had, ik moest strenger zijn anders zou het helemaal fout gaan. Ik kreeg allemaal regels opgelegd en ik probeerde alles uit te voeren. Niks hielp, ik werd alleen maar angstiger. Gelukkig begin ik het nu te herkennen, oké soms duurt het best een tijdje, maar het goede nieuws, ik herken het te minste. Beter laat dan nooit… maar daarmee was ik er nog niet.

Mijn oog valt op een opmerking van iemand die tegen hetzelfde aan liep. Ze probeerde van alles uit, ging op cursus en het werd alleen maar erger. Tot ze een boek las van iemand die schreef over terug naar je gevoel gaan en van daaruit je hond opvoeden. Mijn aandacht was gewekt, dit was het, precies dit was het probleem. Ik voelde niet meer aan wat ze nodig had omdat ik me gek liet maken door anderen. Ik deed wat hun zeiden wat ik moest doen maar dat voelde helemaal niet goed. Ik kan het wel doen maar Coosje gelooft er helemaal niets van. Want dat ben ik niet, ik zeg het wel maar ik voel het niet zo.

Ik ben er gewoon weer ingetrapt, hoe is het mogelijk. Je zou toch denken dat ik het nu toch wel eens zou snappen. Elke keer opnieuw trap ik er met open ogen in. Ongelooflijk. Maar goed het is zoals het is, ik zie het nu ik kan er nu iets mee. Het lost het probleem echt niet meteen op maar ik ben me nu bewust wat er mis gaat en van daaruit kan ik verder gaan werken. Terug gaan naar mijn gevoel, even alle regels aan de kant gooien en dat doen wat bij mij past en wat goed voelt. Coosje zal dit aanvoelen en uiteindelijk ook minder reageren. Samen van level 10 weer rustig stapjes terug doen.

Ze loopt het strand op, heel relaxed, alsof ze hier elke dag loopt. We lopen een heel eind, we kletsen en zijn ontspannen allemaal. Precies dit is wat ze nodig heeft, een beetje aanmoediging op de moeilijke momenten en ontspanning. De regels even loslaten en gewoon dat doen wat goed voelt. De rest komt vanzelf. Wat is dit genieten zeg, heerlijk. We pakken nog even een strandtent mee. Gezicht in de zon, Coosje zit naast ons, ze houdt alles in de gaten maar ze doet het super. Ik ben trots, op haar en op mezelf. Weg met die angsten, gewoon doen is mijn motto.

Volg mij ook op instagram: ilovemyburnout