Onzekerheid

Ik blijf het moeilijk vinden, die onzekerheid. Ik voel het tot in mijn tenen. Het kruipt omhoog en ik kan er niks aan doen om het tegen te houden. Op de gekste momenten komt het op.

Ik Google toch nog maar eens, gewoon om mezelf wat gerust te stellen. Zo fijn om te lezen dat iedereen het in zich heeft om zich niet zeker te voelen over zichzelf, want meer dan dat is het niet. Dingen waar ik me niet zeker over voel, die maken me onzeker. Eigenlijk klinkt het zo veel minder erg. Ik vind het ineens heel logisch dat ik het voel, en hé ik voel tenminste! Bij gevoel hoort nu eenmaal ook onzekerheid.

Onzeker ben ik over de hond, wanneer hij blaft tegen mijn zoon. Zo lief als ze is, tegen mijn oudste is ze dat niet. Mijn kinderen zijn echt mijn zwakke plek, dat wist ik al. Op alle andere vlakken kan ik haar prima corrigeren maar als het over mijn kinderen gaat, dan weet ik het niet meer, overstemt de onzekerheid alles. Ik stuur toch nog maar een berichtje om om hulp te vragen wat ik hier nou mee kan als die hond zo tekeer gaat tegen hem. Ze doet het bij meer mensen maar dan corrigeer ik haar en dan is het snel goed. Ik voel dan geen angst of onzekerheid. Zodra mijn zoon één stap op de trap zet, voel ik het al. Tja en dat voelt zij natuurlijk ook. Dus blijft het lekker in stand.

Wat is dat toch lastig soms, het zijn dingen waar je gewoon niets aan kunt doen. Het gebeurd gewoon.

Ook voel ik onzekerheid over het werk. Zeker als mijn vriend blijft vragen of ik nou al werk heb. Ik voel het van binnen, logisch natuurlijk, ik ben er ook niet zeker van dat het me gaat lukken om meteen een baan te vinden. Dat kan ook niet want die zekerheid is er niet zo lang ik nog geen contract ergens getekend heb. Ik begrijp hem maar al te goed, hij maakt zich zorgen. Ik minder, ik heb een plan B. Er is altijd werk. Als ik wil dan kan ik morgen aan de slag via een uitzendbureau. Wat ik ook weet is dat als ze in het onderwijs een vacature niet ingevuld krijgen, ze uiteindelijk wel iemand aannemen die meteen kan beginnen maar geen papieren heeft. Dan hebben zij stress en nemen ze je wel aan, ze moeten toch wat. Hoe fijn is het dan als ik direct beschikbaar ben.

Voor hem is het lastig daarop te vertrouwen, dat snap ik maar al te goed. Om hem wat zekerheid te geven zou het fijn zijn als ik ergens ingeschreven sta en in ieder geval iets kan doen. Misschien is dat een goede, dat ik gewoon maar ergens me inschrijf en al aan het werk ga. Verpleegkundigen zijn overal graag gezien, er is zat werk. Misschien geeft het hem ook wat rust dan en ben ik wat rustiger zodat ik niet uit stress maar van alles aanneem. Ik verdien dan alvast geld en beweeg me weer op de arbeidsmarkt.

Dat ga ik vandaag maar eens regelen dan. Ik wil weer werken, ik wil gewoon weer aan de slag. Kijken hoe dat gaat, hoe ik me voel.

Zijn onzekerheid heeft mij dus eigenlijk ook wel weer geholpen, ik ga nadenken over mezelf omdat hij zijn onzekerheid uit.

Ik blijf het lastig vinden, maar het hoort er nu eenmaal bij. Ik voel het nu tenminste en ik praat erover. Dat is al een goede stap, wegnemen kan ik het niet maar een beetje overbluffen wel. Dan doe ik dat maar…

Volg mij ook op instagram: ilovemyburnout