Gesprek

Ik lig even op de bank, een kleine pauze want ik voel me moe. Ik merk al snel dat ik me beter voel. Een kleine pauze helpt al heel goed. Ik pak een boek, deze heb ik kunnen lenen, het gaat over de rollen van de leraar. Ik kan me alvast maar beter voorbereiden op het les geven heb ik bedacht. Het is een boek wat ik eerder niet echt begrepen zou hebben denk ik maar nu ik zo hard aan mezelf gewerkt heb ga ik er zo doorheen. Snap ik direct waar ze het over hebben. Ineens heb ik de behoefte om mijn blog over scheiding nog eens te lezen, geen idee waarom, ik lees het en het voelt nog niet af. Het klopt nog niet voor mijn gevoel.

Veel dingen vallen steeds meer op zijn plek. Steeds denk ik dat ik er ben en dan blijkt er nog meer in de diepte te liggen. Ik kijk er nu weer anders naar dan een week geleden.

Zo was ik overtuigd in mijn verhaal over “scheiden”, dat wij elkaar gewoon niet aanvoelden, mijn ex partner en ik. De vraag die vandaag ineens naar boven kwam, maar waarom eigenlijk niet? Waarom voelden wij elkaar niet aan? Het is voor mij belangrijk ermee bezig te zijn, het af en toe naar boven te halen en te kijken of er nog meer is wat ik nog niet begrijp. Vooral het stuk scheiden is belangrijk, ik wil namelijk niet weer in dezelfde valkuilen trappen. In het begin van mijn nieuwe relatie was alles best makkelijk, we vonden elkaar leuk en we hadden veel lol. Het werd pas moeilijker toen we langer en langer bij elkaar waren. Ondanks dat we echt super blij met elkaar zijn, worden dingen wel soms wat lastiger. Bepaalde gedragingen komen toch weer naar voren. Kom ik toch weer in situaties waarop het eerder ook vaak mis ging.

Ik wil er graag iets moois van maken, niet alleen maar schuld neerleggen bij de ander, maar vooral kijken naar mijn eigen gedrag. Wat heb ik gedaan waardoor die ander zich zo gedraagt? Mijn omgeving is mijn spiegel, daar ben ik nu wel achter.

Waarom voelden wij elkaar in ons huwelijk niet aan was de vraag, ik begrijp het ineens. Ik slikte veel door, ik kon niet goed tegen feedback. Als ik feedback kreeg dan voelde het alsof mijn hele wezen werd afgekeurd. Alsof alles wat ik deed niet goed was, terwijl er maar één ding werd gezegd. In mijn hoofd maakte ik altijd alles toen al groter dan het was. Als er werd gezegd; ik vind het eten wat je hebt gekookt niet lekker, klonk het bij mij als; je kunt totaal niet koken, je bent waardeloos, je kunt ook niets.

Daardoor voelde ik me dan zo rot, dat ik meteen heel boos werd van binnen. Eerst uitte ik deze boosheid maar het was zo onterecht dat de ander de boosheid echt misplaatst vond en er ook heel boos op reageerde. Mijn boosheid stond niet in verhouding tot wat er gezegd werd. In plaats van op een ander moment er even rustig over te praten, slikte ik het in en zei ik maar niets meer. We draaien in een cirkeltje rond. Het ging eigenlijk nergens meer over, en het werd erger en erger.

Ik heb geleerd dat inslikken ertoe leid dat ik minder voel. Daardoor kon ik hem ook zo slecht aanvoelen. Waarschijnlijk gebeurde bij hem hetzelfde en kon hij mij daardoor ook minder aanvoelen.

Nu ik me bewust ben kan ik er iets mee, kan ik in ieder geval aangeven wat er in mijn hoofd gebeurd zodat de ander mij beter begrijpt en het ook als feedback kan geven op momenten dat het weer gebeurd. Nu voelen mijn vriend en ik elkaar nog goed aan, we staan nog maar redelijk aan het begin van onze relatie. Nu ik begrijp wat er mis is gegaan kan ik in ieder geval gesprekken evalueren voor mezelf of met elkaar. Wat gebeurde er? Waarom werd ik zo boos? Wat werd er gezegd en daarmee bedoeld?

Het klinkt misschien allemaal overdreven, dat lijkt ook wel zo voor mensen die dit onbewust gewoon doen, maar zolang ik me niet bewust ben kan ik ook niet onbewust bewust worden. Ik heb overtuigingen in mijn hoofd gehad die niet kloppen. Ik heb nu als doel gesteld dat ik een fijne, gelijkwaardige relatie wil met mijn partner. Dat kunnen we alleen maar als we er samen aan blijven werken. Als ik me bewust ben van dingen die gebeuren zonder dat ik snapte waarom. Als we samen blijven praten en ook kritisch naar ons eigen gedrag blijven kijken en niet alleen maar een ander op zijn gedrag wijzen en zelf niets doen.

Het is jammer dat ik toen niet eerder inzag wat er mis ging. We hadden een druk gezin en namen de tijd niet voor elkaar en ik ook niet voor mij als persoon om te groeien. Als het alleen op één valk was geweest dan was het misschien wel nog recht te trekken geweest, wie zal het zeggen. Helaas kun je sommige dingen niet overdoen, het is zoals het is, als heb ik nu niets meer aan. Het enige wat ik nu kan doen is hard werken en zorgen dat ik begrijp waarom dingen gaan zoals ze gaan, me er niet te snel zomaar bij neerleggen dat het nu eenmaal zo is zoals het is. Af en toe wel hoor, niet alles hoeft onder de loep genomen te worden. Soms gewoon even een lekkere ruzie klaart de lucht, hoef het ook weer niet te overdrijven, maar een goed gesprek ga ik niet meer uit de weg.

Volg mij ook op instagram: ilovemyburnout