Rust

Ik sta op, voel me al een stuk beter dan gisteren toen ik op stond. Met hernieuwde energie start ik de dag. Gelijk even de stofzuiger door het huis, de keuken opruimen. Zo, is dat ook maar weer gedaan. Mijn ouders bellen, ze willen me helpen met de tuin. Fijn, want ik zie er steeds maar tegenop om eraan te beginnen.

Bij mij moet iets eerst altijd heel erg worden wil ik actie ondernemen lijkt het wel. Ik vind het moeilijk om mezelf een schop onder Mn kont te geven. Ik haak altijd snel af, geen idee nog waarom. Dit gebeurd zeker bij dingen die ik niet als heel erg nodig zie, dingen die ook wel even kunnen wachten.

Dat even wordt vaak langer en langer tot ik helemaal door het onkruid de tuin niet meer zie. Dan is het project zo groot dat het teveel is om aan te beginnen. Zo was het ook met mezelf. Er was zoveel in mijn gedrag wat niet klopte dat ik het maar gewoon liet gaan, het was gewoon teveel. Ik wachtte langer en langer en tja, toen kwam ik vanzelf in een burn out terecht. Heel erg balen, maar ik zie nu wel waar het mis is gegaan. Het is niet één ding, het is een opstapeling van dingen. Elke keer weer alles aan de kant schuiven en er vooral niet naar kijken. Heel soms had ik ineens een opleving en pakte ik iets aan om vervolgens weer in mijn oude gedrag te vervallen. Niet zo gek natuurlijk, want dat gedrag is dat wat ik ken, dat is wat ik al jaren doe. Leer dat maar eens af. Oude gewoontes afleren en nieuwe gewoontes inslijten is nog niet zo makkelijk. De berg met oude gewoontes werd steeds hoger en hoger, ik zag er steeds meer tegenop om eraan te beginnen. Het één was ook nog eens onlosmakelijk verbonden met de ander, dus ik kon niet iets aanpakken en dan weer even rusten. Ik moest er echt een keer mee aan de slag, dat kon ik pas toen mijn lichaam zei; nu is het klaar. Ik had geen keuze meer, ik moest wel. Ik wilde het ook graag, ik wilde graag veranderen. Ik zie ook hoe ontzettend veel invloed het heeft op mijn gezin op mijn beesten zelfs, maar vooral op mezelf, ik ben echt veel gelukkiger.

Daardoor raak ik nog meer gemotiveerd, wil ik nog harder aan mezelf werken. Ik leg me er nu niet meer bij neer als dingen gebeuren, ik zeg niet meer, ja dat is nu eenmaal zo, niks aan te doen. Er is overal iets aan te doen, dat zie ik nu. Omdat ik wil, heel graag zelfs. En nee perfect ga ik nooit worden, gelukkig niet zeg, zou toch saai zijn. Soms ben ik wel te streng voor mezelf, mag het best een tandje minder eigenlijk. Ik ben ook gewoon wie ik ben en ik ben echt wel tevreden met mezelf. Niet altijd en zeker niet op de slechte dagen, maar meestal ben ik best tevreden.

De berg was alleen te groot en daar moest ik doorheen ploegen. Ik had het onkruid zo hoog laten groeien, dat ik van bovenaf stukje voor stukje af moest knippen, door moest ploegen. Dat is best pittig zeg maar.

Gelukkig heb ik super lieve mensen om me heen die me helpen die er voor me zijn als ik het even niet meer weet. Ik moest alleen leren om zelf om hulp te vragen. Dat vond ik altijd zo lastig. Ik wilde alles zelf niet, maar dat kan niemand want er zijn altijd dingen die je zelf niet ziet. Wat een ander wel duidelijk ziet is voor jou als een blinde vlek.

Ik wil absoluut niet zielig gevonden worden, want dan ga ik weer achterover leunen en wentel ik me erin om als een wentelteefje en blijf ik steken en blijf k liggen waar ik lig. Ik schiet er geen zak mee op. Ik leer er niets van en ik verander er totaal niet door, maar op dat moment is het best lekker comfortabel in een warme pan, jammer alleen dat ie ook afkoelt en best hard is om op te liggen.

Ik wil gewoon af en toe even een potje janken of even heel zielig zijn en dan hup weer door. Ik begrijp nu hoe het zit, hoe het werkt. Ik begrijp nu dat ik elke dag echt even een aantal keer de tijd moet nemen om naar mezelf te luisteren even een pauze nemen en kijken hoe ik me op dat moment voel. Niet aan mezelf voorbijlopen maar echt even tijd vrij maken om een beetje te staren uit het raam en te voelen wat ik voel. Als ik dat niet doe dan zak ik al snel weer in mijn oude patroon. Dat gaat sneller dan ik had gedacht.

Ik ga een wekkertje instellen op mijn telefoon, zodat ik om de paar uur even eraan herinnerd word om eraan te denken. Zodat ik niet weer te ver weg van mezelf verwijderd raak en weer niet weet wat ik voel. Nee dat zal heus niet alles oplossen, zeker niet, maar het zal wel helpen om niet weer aan mezelf voorbij te lopen. Het zal ervoor zorgen dat ik niet oververmoeid raak doordat ik niet voel hoe moe ik eigenlijk ben. Het zal wel helpen dat ik mijn angsten niet laat groeien maar ze oppak, ernaar kijk en kan kijken wat ik nu kan doen om het te verminderen. Zodat ze niet weer uitgroeien tot een hele grote angst.

Het is niet iets wat ik even nu doe en dan de rest van mezelf niet meer hoef te doen. Dit is net als onkruid wieden, als je het even teveel laat versloffen zit je hele tuin in no time weer vol. Ik heb al flink wat gedaan in mijn boven tuintje maar zal altijd moeten zorgen dat ik dit ook bij ga houden. Anders ben ik over een paar jaar weer terug bij af en dat is echt het laatste wat ik wil!