Rot dag

Wat een rot dag vandaag. Ik heb het gevoel dat ik in kringetjes draai maar dan wel helemaal de verkeerde kant op, helemaal in de knoop.

Niets lukt vandaag, voel me constant moe. Alles wat ik aan pak dat draait uit op een fiasco. Ik blijf maar in de denk stand en niks gaat zoals het zou moeten gaan. Ik geef het maar op, vandaag wordt het echt niets dat voel ik aan alles.

Ik lig op de bank, eindelijk even niemand om me heen, ik doe een muziekje aan en probeer te genieten van de rust. De afgelopen twee dagen waren erg druk met van alles. Afspraken maar ook continue kinderen om me heen. Gezellig hoor, maar ik heb die momenten in mezelf zo hard nodig. De kinderen laten de hond uit. Ze gromt en blaft tegen mijn twee oudsten. Zodra ze maar de trap af komen is het al mis. Ik weet gewoon niet meer wat te doen. Ik kan niet bij mijn gevoel en het loopt helemaal niet goed.

Mijn middelste vraagt wat we eten, kook jij vanavond maar eens zeg ik. Dat wil hij wel, we zoeken een recept op internet en hij gaat boodschappen doen. Tegen etenstijd roep ik hem, als hij komt begint de hond hard te blaffen en te grommen. Snel gaat hij weer naar boven. Jeetje dit gaat helemaal niet lekker. Ik snap er niets meer van. Ik probeer zelf maar te koken, heb nu niet de puf om met de hond aan de gang te gaan, maar doe alles verkeerd, het wil echt niet vandaag. Wat een gedoe.

Ik besef dat ik te weinig tijd voor mezelf heb genomen de afgelopen twee dagen. Juist die momenten met de hond buiten gebruik ik om even tot mezelf te komen, maar ik wil ook op andere manieren dit proberen. Vaak lukt dat wel, maar natuurlijk vandaag niet. Vandaag lukt alles gewoon niet.

Dit is wat ik het moeilijkste aan het hebben van een burn out vind. Dat alles zo uitvergroot is. Iedereen heeft wel eens een slechte dag, maar hier voelt het meteen zo super slecht. Ik denk meteen weer terug bij af te zijn. Ik weet dat dat niet zo is, maar zodra ik begin te denken gaat het mis. Dat denken is wel een heel groot ding zeg maar, dat overstemt alles.

Ik stuur een berichtje naar iemand van de stichting waar Coosje vandaan komt. Ik vertel van de problemen met het blaffen en grommen. Ik krijg een hele uitgebreide mail terug, alles wat erin staat weet ik precies. Had me zo goed voorbereid op de hond en toch trap ik er in. Net als bij mijn kinderen vroeger. Zodra het even moeilijker word wil ik eigenlijk ook al afhaken, dan denk ik laat allemaal maar, ik kan het toch niet. Dat denken weer hè. Zet uit dat hoofd zou je zeggen! Gelukkig heb ik nu wel dit herkent en aan de bel getrokken. Als het alleen even niet lukt, dan maar om hulp vragen, dat is wel iets wat even wennen is voor iemand die alles “zelluf” wil doen, maar wel heel belangrijk in dit proces zeg maar.

Ik neem niet genoeg de leiding, dus gaat Coosje dat doen. Ik zal echt weer strenger moeten zijn en de regels flink aan moeten scherpen. Ik probeer het meteen uit, als ik met haar naar buiten wil gaan. Netjes haar laten wachten bij de deur, ik als eerste naar buiten. Onderweg goed naast me lopen. Ze is even in de war, maar ik merk meteen al verschil. Een hond wil eigenlijk gewoon alleen maar hond zijn. Zich overgeven aan een iemand die boven hem staat. Wat lijkt mij dat heerlijk zeg, nergens over na hoeven denken, gewoon alleen maar gelukkig zijn en de roedelleider volgen. In een volgend leven kom ik terug als hond, dat is één ding wat zeker is!