Feedback

Ik krijg een berichtje binnen van iemand. Ik had haar gewezen op mijn blog en haar gevraagd eens mijn verhaal over scheiding te lezen, misschien had ze er iets aan.

Ik lees het bericht en schrik ervan, ze schrijft dat zij een hele andere kijk erop heeft en mijn visie mijn visie is. Ja natuurlijk denk ik meteen, zo is het ook. Ik schrijf dit juist vanuit mezelf om mezelf te helpen, niet om een ander te beleren. ik had ook juist geschreven naar haar, misschien heb je er iets aan. Ik schrijf meteen een berichtje terug om mezelf te verdedigen. Dan ineens stop ik, wat ben ik nou aan het doen? Ik krijg kritiek en schiet gelijk in de verdediging.

Ik herken een oud patroon, zodra iemand ergens iets van vind bij mij, schiet ik meteen in de stress. Ik besluit om het even te laten bezinken, ik wil niet vanuit emotie meteen reageren. Na een tijdje pak ik mijn blog erbij en lees het verhaal over scheiding. Het schaamrood schiet naar mijn kaken, ze heeft helemaal gelijk. Ik ben deze blog gaan schrijven met de intentie om het verhaal op te schrijven zoals ik het beleef, vanuit mijn ervaringen.

Ik lees ineens een heel stuk waar geen IK. staat, maar JE. Alsof degene die het leest het precies zo moet doen. Dat was totaal niet mijn bedoeling, ik wil helemaal niemand iets opleggen, ergens is er iets mis gegaan. Wat ik wilde was gewoon mijn verbaal vertellen, ik heb dit helemaal op gevoel geschreven, vanuit mijn ervaringen. Precies daar is het mis gegaan, ik heb namelijk blinde vlekken. Één ervan is dat ik altijd maar mensen wil helpen, altijd iedereen gelukkig wil maken. Wat er nu gebeurd is dat ik mensen niet help, maar iets op wil leggen blijkbaar. Tenminste zo komt het over. Natuurlijk heb ik dat niet expres gedaan, maar ik heb alles alleen maar op gevoel geschreven. Ik was me hier totaal niet bewust van dat ik dit deed. Ik lees mijn blogs vaak terug, om er zelf iets van te leren, maar ik heb dit nooit gezien.

Ik besluit nog meer blogs te lezen, in elke blog staan er wel een paar regels met JE in plaats van IK. Overal staan er stukjes in waarin ik niet in de ik vorm praat, maar in de je vorm. Mijn eerste reactie is om alles te wissen, ik wil niet meer, ben er helemaal klaar mee. Wis alles maar en klaar. Van mij hoeft het niet meer, dit is nooit mijn intentie geweest.

Weer laat ik alles bezinken, ik begin met het corrigeren van verhalen. Ze naar de IK vorm te brengen. Zo wilde ik het vertellen, ik wilde helemaal niemand iets opleggen. Ik zie nu dat als ik me niet bewust ben van dingen, ik er ook niet iets aan kan doen. Ik zie het dan gewoon niet. Ik doe het niet expres, het is gewoon een blinde vlek. Ik had nogal wat blinde vlekken, dat word me steeds duidelijker. Door me er nu van bewust te zijn, kan ik er iets mee. Ik krijg bijna nooit feedback op mijn blog, dus ik heb geen idee dat ik zulke dingen doe. Niet voor iedereen zal dit een probleem zijn, maar voor mij is het een heel goed leer moment. Hier loop ik namelijk heel vaak tegenaan in mijn leven. Ik wil mensen zo graag helpen dat ik zelf niet zie dat ik ze niet help, maar juist dingen op wil leggen. Als IK iets moet ga ik meteen steigeren, dan haak ik meteen af. het heeft helemaal geen zin om mensen het gevoel te geven dat je ze iets op wilt leggen, dat werkt alleen maar averechts.

Ik wil deze keer niet weglopen, niet meteen opgeven. Dat heb ik al te vaak gedaan. Ik heb zelf de keuze gemaakt om mijn ervaringen online te zetten, dan zal ik ook kritisch naar mezelf moeten blijven kijken. Ik ben trots, trots dat ik me niet uit het veld heb laten slaan maar iets heb gedaan met de kritiek. Ik heb gekeken of het terecht was, of het klopte wat diegene zei. In dit geval was dat zo en kon ik er iets mee doen. Als ik had gevoeld dat ik toch goed bezig was geweest, dan had ik vanuit dat gevoel kunnen denken; dit zijn haar gedachten, die ik kan ik niet veranderen. Iedereen is vrij om te denken wat hij wil. In dit geval kon ik er wel iets mee en ben ik me nu bewust. Wat niet betekent dat het nu ineens allemaal wel goed zal gaan. Ik zal vast nog vaak dezelfde fouten maken, maar ik ben ook maar een mens. Mensen maken nu eenmaal fouten. Daar leer ik alleen maar van, als ik tenminste wil, en de wil is er absoluut!

Ik stuur haar een berichtje en bedank haar voor haar kritiek. Ik vertel haar dat ik kritisch ben gaan kijken door haar berichtje en ik nu inderdaad zie waar het mis is gegaan. Dit voelt een stuk beter dan ertegenin gaan. Weer wat geleerd.

Ik ben aan het zoeken naar balans tussen voelen en denken. Niet alleen maar voelen en niet alleen maar denken. Werkt beide niet heb ik gemerkt.

Volg mij ook op instagram: ilovemyburnout