Down

Mijn broer belt, hoe het met me gaat vraagt hij. Ik vertel dat ik mijn baan heb opgezegd. Heb je al iets nieuws dan? Uh nee zeg ik. Hoe kun je dat nou doen? Zo impulsief? Zoek eerst iets nieuws voordat je je oude baan opzegt. Ik vertel hem hoe het zit, dat ik gewoon niet hier kan blijven werken en ook niet in de ziektewet wil blijven zitten, dat gaat tegen mijn gevoel in. Ik kan namelijk prima werken, alleen niet daar meer. Ik ben mezelf aan het verdedigen merk ik, ik voel dat ik wankel.

Slim is het zeker niet zeg ik, ik had misschien niet alleen maar mijn gevoel moeten volgen maar ook meer na moeten denken. Dat was inderdaad dom van me.

Ik pak de lijn van Coosje en loop naar buiten, ik voel me niet lekker, maar kan er niet bij komen wat het is. Ik loop en loop en merk dat ik alleen maar in mijn hoofd zit. Ik ben mezelf gek aan het maken, ik weet het maar het lukt me gewoon niet om het tegen te houden.

Ik ook altijd denk ik, ik die altijd maar iedereen wil helpen, ik die altijd maar domme beslissingen neem, ik ben gewoon zo stom bezig. Waarom heb ik dit? Waarom kan ik niet gewoon gewoon zijn. Ik ben gewoon te stom en kom toch niet aan een baan.

Het gaat maar door en door in dat hoofd. Niets helpt. Ik loop en loop, focus me op dingen, maar kom niet bij mijn gevoel, ik wil gewoon te graag. Zie je zo stom ben je nou ook al, dat je dat zelfs niet kunt. Ik voel tranen in mijn ogen. Ik loop tussen hordes toeristen met tranen over mijn wangen. Gelukkig heb ik een zonnebril op, niemand ziet het. Het blijft maar doorgaan in mijn hoofd , zelfs met de hond lukt het je niet, hij blijft maar tekeer gaan tegen je kind, zelfs dat heb je niet onder controle. Werk zoeken lukt je niet. Het huishouden is een fiasco, zelfs dat heb je niet op orde.

Tjonge jonge het gaat maar door. Niets lijkt te helpen, wat ik ook doe. Verslagen loop ik richting huis, ik zie een bankje. Op de heenweg had ik dit bankje al gezien en er zelfs een foto van gemaakt, zomaar in een opwelling. Ik besluit te gaan zitten, even rust, dit slaat nergens op wat er nu gebeurd. Thuis zijn er weer kinderen, ik wil zo graag nog even alleen zijn.

Ik zit en kijk naar het water, wat moet ik nou doen? Wat gebeurd er nou weer allemaal, waarom lukt het me niet? Ik voel mijn telefoon trillen, normaal negeer ik dat op zulke momenten maar nu werp ik een blik erop, “liefje ik mis je ” staat er. Direct komen de tranen. Ze blijven maar stromen, precies dit had ik blijkbaar nodig. Ik laat het gaan. Ik voel angst van binnen, jeetje natuurlijk vind ik het allemaal doodeng. Natuurlijk is het niet niks om zomaar even je baan op te zeggen en niks achter de hand te hebben. Ik huil een tijdje en voel me opgelucht. Nee handig was het misschien niet, maar ik kon niet anders op dat moment. Ik kon niet anders dan mijn baan opzeggen.

Dan besef ik ineens iets, ik heb het niet in een opwelling gedaan. Ik heb er echt naartoe gewerkt en ben tot die conclusie gekomen. Ik heb niet meteen opgezegd maar er eerst een nachtje over geslapen. Ondanks de bezwaren van mijn gezin wist ik zeker dat dit de juiste beslissing was, ook de volgende dag nog. Ik heb het niet fout gedaan, ik heb mijn gevoel gevolgd en geen overhaaste beslissingen genomen. En ja, natuurlijk is het doodeng allemaal, maar het komt allemaal goed. Hoe dan ook, ik ga straks echt weer aan het werk. Waar? Geen idee, echt niet. Ik laat het over me heen komen, ga zoeken naar banen en kijken wat er goed voelt, wat bij me zou kunnen passen. Ik vind het echt doodeng , ik heb geduld nodig en het vertrouwen dat het goed komt. En ja, dat is echt soms zo moeilijk. Dan slik ik toch weer emoties in en blokkeer ik weer ergens. Gelukkig heb ik ze er nu uitgelaten, het zullen ook zeker de laatste tranen niet zijn. Het zijn gewoon momenten waarop ik probeer om te gaan met feedback, want dat is wat hij me heeft gegeven.

Ik loop naar huis, voel me wel wat meer opgelucht. Het zijn gewoon spannende dingen, daarom raak ik zo van streek. Ik ben het niet gewend om op mijn gevoel te vertrouwen, dat is iets wat ik weer moet leren en dat heeft tijd nodig.