School

Ik zit op de fiets, het is nog vroeg, de zon is al heerlijk aanwezig en voelt al warm. Mijn zoon fietst naast me, hij is zenuwachtig. We hebben een gesprek op de school waar hij na zijn examen naartoe wil. Hij wil dit echt heel graag, daar is hij heel duidelijk in. De andere school waar wij waren vorige week, daarvan wist hij direct dat dat het niet ging worden. Hij had het op gevoel gekozen, ik vond het ook echt bij hem passen, maar nee hij wil verder leren om daarna naar hoger onderwijs te gaan. Duidelijk zeg maar, geen speld tussen te krijgen.

Nu is hij zenuwachtig, ik ben alles vergeten wat ik wilde vragen zegt hij. Blijf gewoon wie je bent knul zeg ik, wees eerlijk en blijf jezelf, meer kun je niet doen.

Het gesprek gaat prima, hij is een prima leerling, geen streber, gewoon lekker enthousiast en hij wil graag. Hij is geen keiharde werker, maar als hij iets wil dan gaat hij ervoor. Hij heeft heel duidelijk in zijn hoofd wat hij wil en waar hij naartoe wil werken. Fantastisch vind ik het om te zien. Hij is geen grote studiebol die altijd goede cijfers wil halen, maar hij kan wel goed leren als hij wil, hij zoekt gewoon naar manieren om het voor hem makkelijker te maken.

Ik voel dat het goed komt, hij redt zich wel, ik maak me totaal geen zorgen om hem. Wel zal ik hem wat grenzen geven en van de zijlijn wat meer meekijken naar zijn cijfers en dergelijke. Verder vertrouw ik erop dat hij het gaat redden en zo niet, dan is er altijd nog een plan B.

Ik hou van plan B. Altijd is er wel een uitweg, als dit niet lukt, dan kunnen we altijd nog dat doen. Daardoor ervaar ik meer rust, kan ik de druk eraf halen voor mezelf. Natuurlijk wil ik plan A volgen. Het is natuurlijk het fijnste als dat lukt wat ik graag wil, maar ook met omwegen kun ik mijn doel bereiken. Soms is het nodig om eerst een omweg te maken, maar vaak weet ik pas achteraf waarom.

Ik heb besloten om te solliciteren in het onderwijs. Heb een leuke vacature gezien, alleen is dat pas vanaf augustus. Eerst dacht ik, dat wordt het dus niet, want ik heb nu werk nodig. Ik heb het even naast me neer gelegd, heb het even laten bezinken. Ik vond de uren wat veel en ja wat moet ik nu dan doen? Ik zal toch geld moeten verdienen.

Door het te laten bezinken en het even naast me neer te leggen ben ik er anders over gaan denken. Ik kijk er nu anders tegenaan en heb besloten om toch te schrijven. Ik zie het wel, ik kan in ieder geval eerst op gesprek gaan als ik al wordt uitgenodigd en daarna altijd nog kijken wat ik doe. Ik kan tot augustus een baan zoeken in de zorg om nog wat extra ervaring op te doen die ik kan gebruiken bij deze baan.

Lukt het niet? Dan is er altijd een ander plan, er is werk genoeg, ik kan in de zorg overal werken, dan duurt het even wat langer maar komen er vast nog wel andere vacatures vrij. Vaak als het schooljaar bijna begint en ze hebben nog niemand, dan nemen ze wel mensen aan die niet direct de perfecte opleiding hebben maar wel bereid zijn deze te volgen.

Ik laat het los, ik ben niet bang. Niet meer. Ik ben al te lang bang geweest, het heeft geen zin. Ik krijg er niet ineens een baan door, er veranderd niks aan de situatie, dus zonde van de tijd om energie in bang zijn te steken.

Wel zal ik vanaf nu flink gaan zoeken en mijn blik op de toekomst gaan richten. Ik heb het één nu voor mijn gevoel afgerond, mezelf de tijd gegeven om emoties vrij te laten en er echt aandacht aan te geven. De weg is nu vrij om door te gaan, kan ik de volgende stappen gaan zetten. Het gaat me lukken, linksom of rechtsom. Op de goede weg ben ik en zal ik blijven.