Makkelijk

Soms lijkt het alsof ik er maar makkelijk doorheen wandel. Alsof ik het allemaal maar makkelijk vind, een burn out. Ik heb een paar moeilijke momenten gehad en hoppa ze is er weer. Altijd positief, altijd vooruit kijkend, ja hoor zij heeft het weer voor elkaar.

Helaas is dat absoluut niet zo. Ik heb het net zo moeilijk als andere mensen in een burn out of andere moeilijke situatie. Ik vecht er alleen niet meer tegen. Ik laat me mee voeren door de golven. Soms voel ik de stroming en trekt het me mee, voel ik de golf me omhoog voeren tot een hoogtepunt en dan weer langzaam verder rollen. Het is net als een wee, het begint langzaam, wordt steeds pijnlijker en dan langzaam zakt het weer weg. Ik kan er tegen vechten, maar die wee komt evengoed. Of ik wil of niet.

Hoe meer ik ertegen vocht hoe pijnlijker het allemaal werd. Ik had het gevoel dat ik gewoon niet meer kon, dat het me niet meer lukte om alles te doorstaan. Ik zie nu in; hoe meer ik me overgeef hoe beter ik het kan handelen. Ik bedenk me steeds; dit heb je nu gehad, je leert ervan dus op naar het volgende ,er wacht straks iets heel moois op je, dus hou vol! Net als bij mijn bevallingen, daar deed ik precies hetzelfde.

Waar ik nu mee bezig ben is de geboorte van mezelf. Ik word opnieuw geboren en daarvoor moet ook ik eerst door die pijn heen, zonder pijn geen geboorte. Zo is het nu eenmaal. Leuk of niet leuk, daar heeft de natuur geen boodschap aan.

Ik heb alleen nu geleerd om mijn gevecht te staken, om me mee te laten voeren met de pijn en alles wat een burn out met zich mee brengt. Ik laat het over me heen komen, leer van elke golf die me overweldigt. Ik huil wat af, maar lach ook wat af. Ben soms heel boos en soms heel verdrietig. Het mag er nu gewoon zijn. Emoties zijn er niet voor niks. Juist door ze er te laten zijn kan ik ze echt doorleven. Kan ik er betekenis aan geven en daardoor dingen afsluiten. Of juist meer genieten van de dingen die mooi en leuk zijn. Die de moeite waard zijn om te genieten. Ik wacht niet meer op excessen, maar geniet van elke ding wat er op mijn pad komt. Ik huil om dat waar om gehuild kan worden. Ik voel het nu en laat die gevoelens vrij, ik slik ze niet meer in. Dat voelt zo bevrijdend.

Ja en soms ook heel moeilijk, want als ik verdrietig bent, ben ik ook echt verdrietig. Als ik boos ben ben ik ook echt boos. Ineens heb ik af en toe ruzie met mijn vriend. Natuurlijk is dat niet leuk, maar wel nodig. Nodig om dingen eruit te gooien, niet op te kroppen maar er juist een gesprek mee uit te lokken. Soms weet ik namelijk niet direct waar het pijnpunt ligt, maar komt dat in mijn boosheid naar voren. Ik voel me veilig, weet dat hij van me houd en het echt wel kan hebben dat ik een keer boos word. Het legt dingen weer even bloot en laat je weer even oude gewoontes herzien en kijken wat je zou kunnen veranderen. Het is even wennen natuurlijk voor ons allebei, want eerder maakten we nooit ruzie. Hier zou ik tegen kunnen vechten, het inslikken en weer doorgaan. Maar ik wil niet terug naar af, ik wil vooruit. Inslikken van emoties heb ik al lang gedaan zonder het te beseffen, ik doe het niet meer.

Ik merk dat de zee steeds minder woest is, de golven minder hoog en wild. Ze zijn er wel en soms tillen ze me ineens op, maar ik weet nu dat als ik me eraan overgeef er aan de andere kant altijd iets moois wacht, alsof er achter elke golf een nieuwe beloning ligt. Ik zie ze nu ook en pak ze vast. Ik geniet ervan en dompel me onder in het zoute rustige water wat er om me heen is. Ik ontspan en geniet ook al weet ik dat er meer golven komen. Ik geniet van het rustige moment en ervaar de stilte om me heen. Waar er in het begin de ene golf na de andere kwam worden de golven nu minder. Is er meer tijd om te genieten, om mezelf op te laden voor een volgende golf. Juist door echt te genieten van die rustige momenten tussendoor, kan ik mezelf opladen voor de volgende golf. Daardoor voelen de golven minder heftig.

Het is wat het is, het overkomt me en het enige wat ik kan doen is vertrouwen hebben dat het goed komt, dat er echt een einde komt aan deze heftige tijd. Ook al zullen er altijd golven blijven komen , ik weet er nu mee om te gaan. Dat is al een grote stap in de goede richting.