Uitdaging

Ik ging alle uitdaging altijd uit de weg. Ineens valt het kwartje. Ik begreep het al die tijd niet en nu ineens voel ik waar het aan ligt. Wat al die tijd het probleem is geweest.

Ik haakte altijd af. Zodra er ergens druk op kwam te liggen haakte ik af. Terwijl ik in mijn werk juist de uitdaging altijd zocht, vermeed ik het totaal in mijn Prive leven. Hoe kan dat nou? Hoe kan het toch dat ik zo een ander persoon ben op een bepaald vlak? Ergens is daar toch iets mis gegaan. Heb ik blijkbaar toch niet dat meegekregen wat ik nodig had op dat vlak. Ik jammer daar niet over hoor, zeker niet. Want zo is dat nu eenmaal. Ik voelde zelf niet op een bepaald vlak, kon een ander ook niet dat geven wat hij nodig had omdat ik het zelf niet voelde. Ik heb mijn kinderen ook vaak niet goed aangevoeld. Dacht ze alles te geven, heb ze super veel liefde gegeven, maar ik voelde ze toch niet goed aan op bepaalde punten. Het is zoals het is. Het is gelukkig nooit te laat voor verandering.

Ik begrijp nu wel waarom ik altijd afhaakte met dingen. Ik stopte met volleybal wat ik toch echt heel erg graag deed. Ik voelde de bal vaak niet goed aan, dacht teveel na. Daarom mocht ik niet door, moest ik naar een groep met kinderen die minder ervaring hadden. Ik was vaak bang voor de bal omdat ik de bal niet aan voelde komen.

Ik haakte af met hardlopen toen ik met een app ging trainen. Waarom haakte ik af? Ik voelde zelf niet goed aan wanneer ik moest stoppen of nog even door kon gaan. Daar raakte ik gefrustreerd van en daarom stopte ik er maar mee, ik voelde het gewoon niet goed. Met paardrijden hetzelfde, ik voelde het paard niet goed aan en daarom werd ik bang. Ik viel er meerdere keren af en daardoor durfde ik helemaal niet meer te rijden. Ik haakte overal af omdat ik mezelf niet goed aanvoelde.

Gek dat je bij het ene vlak zo goed kunt voelen en bij het ander totaal niet. Niet zo raar dus dat ik het dan zelf ook totaal niet zag. Ik heb nooit geweten dat dat kon. Dacht dat je gewoon één en dezelfde persoon was altijd.

Vanavond sta ik in het theater te zingen. Ik ben gewoon heel trots. Nee ik sta daar niet alleen, er staan zeker 40 andere mensen om me heen te zingen en nog een heel orkest. Ik sta ook nog eens achteraan dus wie ziet me. Maar ik sta er wel!! Ik, die dacht dat ze echt niet kon zingen, die het niet aandurfde om het te proberen die staat er mooi wel. Voor mij iets heel groots. Een ander zal zeggen, zo groots is het toch niet. Nee dat is het niet als je de feiten bekijkt, maar bij mij van binnen is het wel groots, omdat ik de stap gezet heb en nu door durf te denken. Ik durf nu te denken dat ik echt kan leren zingen. Dat ik gewoon over een x aantal jaren zelf een liedje kan zingen. Dat wat ik nooit voor mogelijk had gehouden, dat waarvan ik had gedacht dat het totaal niet in mijn bereik lag. Waar ik zoveel verlangen naar had van binnen maar dit nooit uitsprak omdat ik ervan overtuigd was dat als je niet kunt zingen dat je het ook niet kunt leren. Nee ik zal geen grote ster worden, maar dat zou ik niet eens willen. Ik wil gewoon dit gevoel hebben, het gevoel dat ik het kan, dat als ik hard werk dat ik mijn wens uit kan laten komen.

Ik blijf het doodeng vinden, zangles nemen en echt de stap zetten. Dat stemmetje zegt vaak genoeg dat ik het niet kan, maar die kan ik nu weg vegen. Ik voel namelijk dat ik het wel kan leren. Dat ik wel dat kan bereiken wat ik wil, omdat het verlangen zo groot is en ik het zo van binnen voel. Daardoor weet ik dat ik het kan.

Hetzelfde met schrijven. Vroeger las ik zo verschrikkelijk veel, er was geen boek in de bibliotheek die ik niet had gelezen op de kinderafdeling. Ik droom al jaren weg als ik boeken lees. Hoe zou het zijn om zelf te schrijven? Hoe gaaf zou dat zijn? Maar ja, ik kon niet schrijven.

Nu ben ik zomaar op een dag deze blog begonnen. Eigenlijk uit het niets, niet wetende dat het me zoveel zou kunnen brengen, dat ik zoveel ideeën zou hebben elke dag weer. Ik word er heel blij van, ik vind schrijven zo ontzettend leuk. Dat wist ik al in mijn hoofd, maar ik voelde het niet. Ik schrijf nu helemaal op gevoel. Ik denk er niet over na wat ik schrijf , het komt zomaar uit mijn vingers rollen. Zodra ik ga denken lukt het ook niet meer. Ik zag een advertentie langs komen bij het zoeken naar banen. Ze zoeken bloggers die al meerdere blogs hebben geschreven. Ik heb gewoon gereageerd. Ze vroegen om de link en een motivatie. Ik heb in een opwelling alles verstuurd. Natuurlijk kwam dat stemmetje weer, je bent niet goed genoeg. Ze gaan jouw blog nooit lezen. Je schrijft helemaal niet goed. Maar ook nu kan ik het wegwuiven. Want ik weet dat ik het wel kan, ik voel het nu. Ja ik ben een beginner. Ja natuurlijk moet ik nog heel veel leren, logisch, maar waar het me eerst af zou schrikken dat iemand mijn werk zou corrigeren, me tips zou geven, sta ik er nu voor open. Wil ik het nu graag, wil ik beter worden, zou ik de uitdaging aandurven. Ik schrijf in eerste instantie voor mezelf, ben niet bang meer wat een ander vind, want niemand hoeft er iets van te vinden. Ik vraag niet om een mening, ik schrijf omdat het mij plezier geeft, ik er heel veel aan heb. Als een ander het dan wil lezen, heel fijn, maar ik voel die druk niet meer. Ja ik zou de uitdaging aan willen gaan. Als niet hier dan over een tijdje misschien ergens anders. Er komt vast wel weer iets op mijn pad. Ik doe gewoon, ik ben niet bang meer, want ik voel dat ik dit kan. En vooral dat ik er gelukkig van wordt en dat altijd voor ogen zal houden. Een stapje verder zetten kan nooit kwaad, dat zorgt ervoor dat je jezelf uitdaagt, dat je groeit. Het moet niet, het mag, zolang het maar goed blijft voelen.

Volg mij ook op instagram: ilovemyburnout