Scheiden

Ik weet nog precies hoe het voelde toen ik aangaf te willen scheiden. Ik voelde het al zo heftig van binnen dat het gewoon niet meer ging, ik dacht het al langer, maar voelde het niet en daarom durfde ik de stap niet te zetten. Dat snap ik nu hoor, toen niet. Ik liet niets merken, want ik snapte er zelf niks van. Ik ging gewoon door en door. Soms ging het een tijdje iets beter dan weer minder. Ik wist dat het niet klopte, dat ik eigenlijk wilde stoppen. Maar ik voelde het niet en daarom kon ik geen beslissing nemen. Waar ik het meest tegenaan liep, was dat ik het gevoel had niet begrepen te worden. Dat ik niet de ruimte kreeg om mezelf te zijn, mezelf te ontwikkelen. Dat ik niet dat kreeg wat ik nodig had, een duw in de goede richting. Iemand die mijn onzekerheid niet voedde maar me juist aanmoedigde. Een ander kan nooit weten wat goed voor jou is, maar het wel aanvoelen wat jij nodig hebt en je dat geven. Ik zie nu het verschil, mijn huidige vriend voelt onbewust aan wat ik nodig heb. Hij geeft me dat wat mij verder brengt. Niet bewust hoor, maar hij kan zomaar ergens flink tegengas geven bijvoorbeeld omdat hij mijn twijfel voelt over iets. Of hij kan me net dat duwtje in de juiste richting geven, mij over hobbels heen helpen. Daar denkt hij niet over na, dat gaat vanzelf. Omdat hij het voelt.

In mijn huwelijk voelde ik me vaak heel erg eenzaam, omdat mijn partner mij niet aanvoelde. Dat begrijp ik nu pas. Hij voelde niet wat ik nodig had, was vooral met zijn eigen dingen bezig. Ik steunde hem waar ik kon had ik het idee, maar zelf kreeg ik die steun niet. Zo zag ik dat. Omdat hij het niet voelde. Dat is geen verwijt naar hem toe, hij deed dat niet expres, hij wist zelf niet dat hij me niet aanvoelde. Net als dat ik er geen idee van had en dacht dat ik hem alles gaf wat hij nodig had, maar ik voelde hem ook totaal niet aan. Ik deed mijn best vond ik, heel erg maar dat was niet wat hij nodig had. Wist ik veel, ik voelde hem dus ook gewoon niet aan.

Tot de dag van vandaag wist ik ook niet dat dat het probleem was.

Ik hoor veel verhalen van mensen die verlaten worden door hun partner. Die boos zijn omdat ze zomaar verlaten zijn. Ze snappen er niks van. Het ging toch altijd goed? Ineens gaat de partner weg. Heeft al snel een ander en is helemaal happy met die partner. Ik voel de boosheid en het verdriet van degene die aan de kant is gezet. Diegene begrijpt er helemaal niets van. Ze hebben nooit iets gemerkt. Nooit iets gevoeld dat het niet goed zat.

Ik wist wel dat er iets niet goed zat, maar ik voelde het eerst niet. Ik liep al dagen met een grote knoop in Mn maag. Mensen die me amper kenden zagen mij worstelen. Vroegen mij wat er was en waar ik mee zat. Maar mijn eigen man had niks door, had geen idee. Hij voelde mij totaal niet aan, zijn leven ging gewoon door en hij voelde niet dat ik dood ging voor mijn idee van binnen. Waarom ik dan niks zei? Waarom zei ik het dan niet eerder? Omdat ik me nooit echt begrepen voelde, daardoor durfde ik niet, lukte het me niet. Omdat hij mijn taal niet praatte. Hij had echt geen idee, hij deed dat niet om mij te pesten. Ik voelde me eenzaam en alleen dat hij niks aan me zag, me niet begreep. Maar hij wist gewoon niet dat hij mij niet aan voelde. Net als ik dat jarenlang niet wist. Mijn gevoel was er niet, ik voelde hem niet goed aan en hij mij niet. Omdat wij allebei altijd emoties doorslikten ons leven lang. Omdat ik hier geen weet van had begreep ik er zelf dus ook niks van wat er gebeurde van binnen.

Ineens gooide ik het eruit. Ik kon niet meer. Ik had het al dagen ( eigenlijk al jaren maar ja, dat had ik genegeerd omdat ik het niet snapte) aan voelen komen, omdat het nu zo groot was en het van binnen begon te schreeuwen, moest ik het wel voelen. Ik had al tientallen keren waarschuwingen gehad, maar ik hoorde ze niet. Ik voelde signalen niet, pas alleen maar op het moment dat ze heel heftig waren. Totdat het zo hard schreeuwde van binnen dat ik het wel moest horen. Begrijpen deed ik het niet meteen, maar ineens gooide ik het eruit. Het bleef niet meer binnen.

Natuurlijk snapte hij er niks van. Hij wist ergens wel dat het niet goed ging tussen ons, maar ook hij voelde het niet en daarom ging we door. Sleepten we ons erdoorheen en waren we ongelukkig met elkaar. Natuurlijk was hij boos en verdrietig. Vooral toen ik een nieuwe vriend kreeg. We begrepen onszelf niet, allebei niet en de ander begrepen we al helemaal niet. Nu hebben we allebei aan onszelf gewerkt. Nu pas begrijp ik hoe het zit. Nu ik zie dat het anders is als je echt weer voelt. Nu kunnen we met elkaar door één deur omdat we snappen dat we niet voelden.

Nu zie ik het verschil. Mijn partner en ik voelen elkaar enorm aan. We hebben hard gewerkt samen, het echt niet makkelijker gehad. Nu kan ik pas echt begrijpen hoe het werkt, we geven elkaar wat we nodig hebben. Maar vooral ; we voelen aan als de ander niet lekker in zijn vel zit. Nu zie ik het ineens. Alle mensen om mij heen voelden al heel lang dat het niet klopte tussen mij en mijn toenmalige partner. Vroegen ook steeds hoe ik het vol hield. Ik snapte dat niet echt, iedereen heeft toch wel eens wat? De laatste dagen kwamen ze bezorgd naar mij toe, ze voelden dat wat ik diep van binnen voelde, maar mijn partner had niks in de gaten. Die had totaal geen idee dat er iets was. Hij voelde mij totaal niet aan. Daarom kwam het voor hem als donderslag bij heldere hemel. Zomaar uit het niets zoals hij zei.

Als ik nu ergens mee zit komt mijn partner er vaak eerder mee dan dat ik het in de gaten heb. Hij voelt het eerder dan ikzelf. Soms ben ik dan boos. Er is toch niks. Maar later blijkt dat toch zeker wel zo te zijn. Hij voelt het aan me.

Dat is dus het probleem. Daar zit het hem dus in. En nee, mijn ex deed dat niet expres, hij wist zelf niet dat hij niet voelde. Ik wist dat ook niet. Ik gaf hem dat waarvan ik dacht dat goed voor hem was en hij gaf mij dat waarvan hij dacht dat goed voor mij was. Ik was aan het denken voor hem in plaats van voelen wat hij nodig had. Terug draaien kan ik het niet meer, maar aan mezelf werken voor de toekomst, dat kan wel. Dat heb ik nu gedaan. Mede doordat mijn ogen open gingen door mijn vriend. Die heeft me dat gegeven wat ik nodig had, zodat ik deze zoektocht naar mezelf kon maken. Duurde wel 3 jaar hoor, maar beter laat dan nooit.

Volg mij ook op instagram:ilovemyburnout