Jaloers

Ik praat met een bekende, ook zij zit in een burn out. De zoveelste om mij heen die worstelt met zichzelf. Ik heb de laatste tijd veel mensen gesproken die eigenlijk meer of minder in hetzelfde schuitje zitten. Een burn out heb ik al jaren. Het is niet iets wat zomaar ineens er was. Ik werkte er langzaam naartoe totdat mijn lichaam zei , toedeledokie, je zoekt het maar uit.

Bij mij was het de hersenschudding die erger en erger werd. Bij iedereen is dit anders. Ik spreek mensen die aan het overleven zijn of die al thuis zitten. Dit zijn allemaal mensen uit mijn naaste omgeving ook nog, niet eens onbekenden. Bizar dat zoveel mensen hier tegen aan lopen.

Ze horen dat ik de beslissing heb genomen om te stoppen met werken. Ik zou dat nooit kunnen zeggen ze, ik vind het zo knap van je! Dat je dat zomaar ineens besloten hebt. Ik leg dan uit dat er heel veel aan vooraf is gegaan. Dat ik een heel proces heb doorlopen, dat dit alleen maar een gevolg is van alle stappen waar ik doorheen ben gegaan. Toch hoor ik aan hun stem dat ze dat niet helemaal geloven. Ik voel jaloezie erdoorheen, jij kunt dat gewoon hoor ik ze denken, ik zal dat nooit kunnen. Ze lachen het weg, nou knap hoor van je. Ik probeer ze nog uit te leggen hoe ze dit zelf ook kunnen bereiken, dat het stapje voor stapje gaat. Dat je met hele kleine dingen begint. Dat de grote vragen pas veel later gesteld kunnen worden, als je helemaal bij je gevoel bent gekomen.

Ze willen het graag geloven, maar ze geloven het niet. Ik voel het. En waarom? Omdat dat stemmetje in hun hoofd nog te hard schreeuwt. Dat stemmetje wat roept dat je het toch niet kan. Dat stemmetje wat zo erg aanwezig is dat het alles overstemt.

Dat stemmetje wat ik alleen maar stil kan krijgen als ik mijn energie eruit gooi. Dan pas verdwijnt het naar de achtergrond, om even later weer op te duiken want dat is wat ik gewend ben. Maar op de momenten dat het op de achtergrond is, dan kan ik wel geloven dat ik het kan. Dan wil ik wel, dan voel ik namelijk dat ik het wil.

Ik geef haar mijn adres van mijn blog. Alsjeblieft zeg ik, doe er mee wat je wilt maar lees het als je buiten hebt gelopen. Lees het als je energie uit je lijf is en het stemmetje stil is. Begin bij het begin en laat het op je inwerken. Lees het nog eens. Stukje voor stukje, niet alles ineens. Want pas als je bij je gevoel bent , kun je ook echt voelen wat er staat, kun je pas echt begrijpen wat er staat. Zonder dat die stem de hele tijd erdoorheen roept dat je het toch niet kan. Die de hele tijd alles overstemt.

Ik zou de hele wereld willen helpen, maar besef ook dat dat helemaal niet kan. Dit is mijn verhaal, mijn proces. Ik doe het op deze manier, dit is wat voor mij werkt. Ik word hier gelukkig van.

Volg mij ook op instagram:ilovemyburnout