Hoofd

Ik word wakker, ik luister naar de geluiden om me heen. Het is nog donker maar ik hoor geluiden buiten. Ik weet dat de dag begint, ik blijf stil liggen, ik wil nog niet wakker worden, even nog genieten van dit moment. Ik voel me niet heel happy, begin gelijk weer te malen in mijn hoofd. Kan ik het allemaal wel? Gaat het wel lukken met een nieuwe baan? Wat moet ik gaan doen? Allerlei vragen spoken er door mijn hoofd. Ik besluit toch maar uit bed te gaan, even kijken of de kinderen al wakker zijn. Er gaat een wekker, de dag is inderdaad begonnen. Ik loop wat onrustig rond, ga toch maar weer liggen. Er komt beweging aan de andere kant van het bed. Kom nog even knuffelen word er gevraagd. Ik voel dat ik er geen rust voor heb, maar ga toch liggen.

Wat is er nou weer? Het wordt mooi weer vandaag, het beloofd een prachtige dag te worden. Zo eerst maar de hond uitlaten, dan komt vast naar boven wat er aan de hand is. Waarom ik nu weer zo in mijn hoofd zit. Wat een gedoe is het toch allemaal zeg. Waarom duurt dit allemaal zo lang? Waarom maak ik het mezelf zo moeilijk. Waarom niet gewoon hop weer beter zijn en doorgaan met mijn leven?

Ik loop naar beneden en zet koffie. Ik ga zitten op de bank, knuffel de hond even en kijk naar buiten. Dan ineens weet ik het. Vanavond heb ik een etentje met het werk, afscheid nemen van collega’s. Best even een moeilijk stuk. Eerder deze week voelde ik al dat ik eerst dit goed af wil ronden. Dat ik echt even de pijn en emoties los laat. Het niet weer op ga kroppen. Ook al wist ik het, toch is dat niet altijd meteen duidelijk. Ik ben wel trots, het is me gelukt er vrij snel achter te komen. Zonder eerst lange wandelingen te moeten maken. Het gaat steeds beter en sneller.

Ik besef dat dit soort momenten altijd zullen blijven, dat het nooit over zal gaan. Dit zijn de momenten waarop er eigenlijk aan me gevraagd wordt, sta even stil bij jezelf. Wat gebeurd er van binnen? Als ik die momenten niet zou hebben, zou ik ook niet weten dat er iets is. Dit gaat niet over besef ik ineens, en dat is maar goed ook, want anders zou ik weer terug bij af zijn. Daar waar ik deze momenten niet voelde en er gewoon overheen walste. Gewoon doorging zonder te voelen dat dingen soms gewoon pijn doen en niet leuk zijn. Het is wel oké, ik weet dat ik de goede beslissing heb genomen. Dat voel ik aan alles, maar dan mag het nog wel zeer doen. Ik laat het er nu gewoon even zijn.

Ik krijg een appje, er is een banenmarkt vandaag, of ik ook heen wil. Ik laat het even op me inwerken. Wat voel ik? Dan ineens weet ik het, nee ik ga niet. Ik ga niet, omdat ik eerst dit wil afronden nu. Eerst dit toe wil laten en er aandacht aan wil geven. Eerst het één afsluiten voor ik naar het ander ga. Ja dat voelt goed. Heel even voel ik stress, zit ik heel even nog in mijn hoofd. Dat stemmetje weer, je moet een baan hebben per 1 mei, zou je niet toch even gaan? Ik wuif het weg, nee ik ga niet. Ik voel dat ik dat nu niet moet doen. Volgende week gaan we ermee verder. Er is genoeg werk in de zorg, ik heb een plan B. Ik word meteen weer rustiger, het is goed zo. Laat het los. Maandag gaan we weer verder met de zoektocht, nu even niet.

Volg mij ook op instagram:ilovemyburnout