Vooruit kijken

Ik lig op de bank. De zon schijnt in mijn gezicht. Even lekker soezen, hondje naast me op de grond. Samen genieten we even van het moment. Soms zou ik wel een kijkje in de toekomst willen nemen. Gewoon even om een hoekje willen gluren.

Ik vind het spannend. Ik heb geen idee waar ik straks in beland. Alles is ineens anders. Dat is voor een stier best een ding zeg maar. Stieren houden ervan als alles gewoon zijn normale gangetje gaat.

Al 4 maanden ben ik thuis, dat allemaal door 1 val. Gewoon een uitglijder. Even niet opletten. Alsof iemand me een pootje haakte, zo van hoppa, even stil staan bij het leven jij. Je rent maar door. Neem nou eens de tijd om naar jezelf te luisteren. Ik ben ontzettend dankbaar dat dit is gebeurd. Het geeft me mijn leven terug. Ik zie nu hoe neurotisch ik kon zijn, hoe ontzettend veel druk ik op mezelf zette. Hoe ik altijd maar aan het denken was in de verkeerde richting. Soms ging het een tijdje per ongeluk goed, omdat ik even niet oplette. Maar omdat ik geen idee had dat dit aan de hand was, bleef het terug komen. Net zo lang totdat ik echt naar mezelf kon luisteren.

Het gaat echt stukken beter met me. Ik heb een hele weg doorlopen. Voel me best goed, behalve dan op sommige dagen. Maar ja, wie heeft dat niet? Iedereen heeft wel eens een slechte dag. Alleen in een burn out voelt het dan meteen als verschrikkelijk slecht, dat is het verschil. Als ik me even niet zo happy voel, is het gelijk alsof mijn hele dag verpest was en dramatisch was. Terwijl ik best leuke dingen had gedaan , maar het daarna gewoon even om sloeg. Hoe erg is dat? Door alles op te schrijven kan ik het relativeren, zie ik niet alleen het negatieve maar ook de positieve dingen die gebeurd zijn die dag. Dat helpt mij om alles weer wat helderder te zien.

Tja, wat de toekomst mij gaat brengen? Ik mijmer door en voel dan de onzekerheid weer opkomen. Kan ik dat allemaal wel? Ik zou het onderwijs in willen, daar ben ik nu wel van overtuigd dat ik die richting op wil. Ik weet dat ik dat kan, maar natuurlijk moet ik ergens beginnen en alle begin is moeilijk. Het zal heus niet meteen allemaal super gaan. Maar ik weet ook dat ik een doorzetter ben, dat als ik me ergens in vast bijt dat ik het ook kan. Ik leer van mijn fouten en doe er echt concreets iets mee…in mijn werk wel dus. Jammer dat ik dat prive niet deed, maar goed, dat is geweest, daar werken we nu aan.

Ik blik vooruit en zie mezelf voor een klas staan, het voelt goed. Dat is wel echt iets wat bij mij past. Ik heb eigenlijk al jaren lesgegeven in mijn werk. Ik leerde ouders en kinderen handelingen. Ik gaf les aan klassen en juffen en meesters over ziektebeelden. Ik kwam elke dag op scholen om handelingen uit te voeren.

Al jaren roep ik dat ik pubers gewoon het leukst vind. Mijn moeder zei altijd, wacht maar tot je zelf pubers hebt, dan zeg je dat niet meer. En ja tuurlijk plak ik ze soms wel eens achter het behang maar toch, dit is echt de leukste fase. Zien hoe een kind zich ontwikkelt. Hoe hij omgaat met de dingen die op zijn pad komen. Ze begeleiden naar volwassenheid.

Het klinkt natuurlijk alsof ik het allemaal verromantiseer. Dat het allemaal niet zo makkelijk is voor een klas te staan. Nee natuurlijk niet. Maar het leven is ook niet makkelijk. Voor niemand niet. Iedereen krijgt zijn shit over zich heen. Maar als ik luister naar mijn gevoel en dat blijf volgen kan ik er daardoor zelf rustiger in staan, dan voelt het wel makkelijker dan wanneer ik ertegen vecht. Ik hou van uitdagingen. Juist dat is waardoor ik de goede kant op ga met denken. Vooruit in plaats van achteruit. Lukt dit niet? Waarom dan niet… dan is dat blijkbaar niet de goede manier. Ik probeer te Leren van fouten. Fouten maken helpt mij juist verder.

Ik weet dat ik het kan, dat het mij ook gaat lukken. De weg ernaartoe zal niet zonder hobbels zijn, vol zitten met uitdagingen. Maar juist dan voel ik tenminste dat ik leef!

Volg mij ook op instagram:ilovemyburnout