Twijfel

Het bekruipt me. Langzaam komt dat stemmetje weer binnen.. heb ik er wel goed aan gedaan om mijn baan op te zeggen. Is dit echt wel wat ik wil? Had ik niet wat langer moeten wachten. Wat heb ik nou gedaan? Komt dit ooit nog goed?

Ik heb echt geen idee. Maar ik heb het gedaan en ik voel dat het goed is. Neemt niet weg dat het een enorme stap is en ik inderdaad geen idee heb of het verstandig is geweest. Of ik er goed aan heb gedaan. Maar blijven was ook geen optie. En langer in de ziektewet blijven geeft mij alleen maar meer stress. Ik wil niet meer. Ik kan niet meer. Ik wil gewoon mijn hart volgen. En ja dan moet je soms risico’s nemen. Dan doe je soms wel eens dingen waarvan je denkt, is dit nou wel zo verstandig?

Maar hoe verstandig is het om ergens te zitten waar ik totaal niet gelukkig meer ben? Om mezelf maar weer eens totaal aan de kant te zetten, alleen maar omdat ik geen risico’s durft te nemen? Mezelf weer niet de aandacht te geven die het verdient?

Als ik doorga dan gaat het niet beter worden. Dan ga ik me niet beter voelen. Dan heb ik weer niet geluisterd en ben ik weer terug bij af. Dan is het wachten op een nieuwe burn out. Is dat dan zo een pretje? Wil ik dat dan? Het antwoord is nee. Dan is risico een betere optie. Dan is mijn hart volgen het enige wat ik kan doen. Er is werk genoeg. Desnoods ga ik plees schrobben ergens. Alles beter dan ongelukkig blijven nog jarenlang. Ik doe het niet meer.

Heb me al jaren ongelukkig in mijn huwelijk gevoeld en ik bleef maar doorlopen omdat ik geen risico durfde te nemen. Ik was bang voor schulden en problemen. Bang dat hij boos zou worden. Bang dat ik moest verhuizen. Bang dat ik de kinderen veel minder zou zien. Bang bang bang. Alles is door mijn hoofd gegaan. Jarenlang heb ik me laten tegenhouden door angst. En wat bracht het me?? Helemaal niets. Ik werd er echt niet gelukkiger van. Ik heb de stap gezet omdat ik niet anders kon. Mijn gevoel trok het niet meer. Die had zo lang geschreeuwd dat ie zei en nou is het klaar.

En ja ik heb hobbels moeten nemen. Momenten gehad waarop ik dacht help! Hoe moet ik dit allemaal doen. En dan zie ik dat er altijd mensen om me heen zijn die me verder kunnen helpen, Vrienden familie, Die mijn huis helpen inrichten, de kinderen even opvangen. Die me financieel even op weg helpen. Het is allemaal goed gekomen. Alles is goed gekomen. Soms met wat hobbels met dikke tranen. Maar ik heb het overleefd. We hebben elke dag gegeten en gedronken. Ik heb het echt niet makkelijk gehad maar we zijn erdoor gekomen. Het is allemaal gelukt. Dan gaat dit toch een makkie worden!

Ik ga ervoor, Het is goed zo. Ik kan dit. En dat stemmetje? Die gaan we snel weer het zwijgen opleggen!

Maar nu eerst.. vakantie nemen een paar dagen!! Gewoon even niks. Even pas op de plaats. Daarna zien we wel weer verder.