Wennen

Ik rij weg. De zon staat laag aan de hemel. Ik probeer ervan te genieten maar al mijn spieren doen zeer. Ik had verwacht dat ik met een heel blij gevoel hierheen zou rijden maar ik voel me eerder verkrampt. Ik probeer het vast te pakken dat gevoel maar lukt niet. Nou ja dan maar niet. Ik kom aan bij ze en we kletsen wat met elkaar over vroeger toen we nog samen werkten. Dan komt het onderwerp ter sprake, hij verteld wat dingen over zijn eigen carrière. Ook zoekende geweest en hier voelde hij zich goed bij. Was er ook goed in, begon ergens en rolde van het ene in het ander. Begin bij dat waar je al ervaring in hebt. Dan kun je dat verder uitbouwen. Oké dat klinkt aannemelijk, dat is wel een mooi uitgangspunt. Daar kan ik wel iets mee. Ik krijg nog wat tips, waar ik kan beginnen met mijn zoektocht en na nog wat gepraat sta ik weer buiten. Ik had verwacht euforisch te zijn, hoppa doorstomen. Je weet wat je wilt dus ga ervoor. Maar het voelt niet zo, ik ben niet zo blij als ik gedacht had. Ik rij naar huis ben erg moe, al nachten slaap ik amper. Ik wil maar 1 ding en dat is slapen.

Thuis gekomen kletsen we nog wat, maar ik merk dat ik een beetje baal, dat ik niet zo blij ben en ik zeg tegen mijn vriend , weet je wat ik ga wel ergens onder een steen liggen en over een paar maanden kom ik er wel weer onderuit. Ik wil even niet meer. Zoveel nieuwe dingen allemaal, ik stoom weer door maar het gaat veel te snel. We spreken af dat ik morgen de dingen op mijn werk ga regelen en dat we daarna samen even wat leuks gaan doen. Lekker erop uit met zijn tweeën, eventjes hoofd leeg maken en tijd voor elkaar maken. Wat een goed idee, het voelt goed en toch kan ik wel janken. Want ik weet niet of ik er wel van kan genieten. Ik ben in mijn hoofd zo bezig met 1 ding dat er weinig ruimte is voor iets anders. Ik kan dan gewoon geen balans houden. Ik schiet door naar 1 kant besef ik nu.

Terwijl ik dit allemaal schrijf begrijp ik het ineens. Valt het kwartje ineens. Ik doe het weer, weer gun ik mezelf geen tijd om eraan te wennen. Ik heb iets bedacht en zodra ik ermee bezig ben moet ik het meteen helemaal leuk vinden. Ik mag niet even een paar dagen de tijd nemen om aan het idee te wennen. Dat gevoel is zo erg dat ik het liefst alweer opgeef. Dat wat ik altijd doe, laat maar zitten dan want het voelt toch niet goed. Jawel het voelt wel goed, maar ik moet wel even wennen aan het idee dat mijn leven heel anders gaat worden. Dat ik weer naar school zal gaan en dat dat best eng is. School is nooit mijn sterkste kant geweest. Kan ik het dan allemaal wel? Ik ben gewoon angstig. Daarom ook dat ik al mijn spieren zo voel en de druk van binnen. En ik moet gewoon wennen. Het is goed dat ik meteen erop af ben gegaan maar nu is het even tijd om het te laten bezinken. Gewoon stapje voor stapje en geen paniek. Rustig elk gevoel een kans geven er te zijn. Niet eraan voorbij gaan maar het er laten zijn. Oef gelukkig. Voel me nu al opgelucht, hier kan ik iets mee. Ik ga straks eerst dingen regelen en daarna lekker even samen op pad. Daar ook echt even van genieten en het even de tijd geven om te laten bezinken allemaal. Het is oké, ik mag dit gewoon voelen ik hoef niet in paniek te raken. Dit is gewoon oud gedrag, gevoelens niet herkennen en eraan voorbij gaan. Dit hoort er gewoon bij ik ga wel de goede kant op. Ik kan het ook, maar het is even wennen gewoon. Niets meer en niets minder.

Ik heb al veel geleerd besef ik. Ik herken dingen, misschien niet meteen maar ik herken ze wel. Daar gaat het om uiteindelijk. Vandaag maar even een balans dag houden. Dan zien we morgen wel weer verder, of overmorgen. Rustig aan gewoon. Ik heb genoeg tijd. Adem in, adem uit.