Afscheid

Heb een rot middag. Kan Mn draai niet vinden. Afgelopen weekend al mijn ontslagbrief verstuurd. Ik voelde er niks bij. Ging direct al weer verder kijken wat ik zou kunnen gaan doen. Vandaag gesproken met kantoor en ze snapten mijn beslissing heel goed. Mail gestuurd naar collega’s. Daarna lekker samen even op pad, zinnen verzetten. Ik heb er zin in. Zo dit is afgesloten. 13 jaar werk aan de kant gezet en weer door. Hoppa…

We gaan op pad. Ik heb zin in een leuke middag. Lekker even samen, precies wat ik nodig heb. Kan ik daarna meteen even beslissen welke kant ik op wil qua werk. Nou opgelost toch. Ik ben zo snel. Ik kan dat gewoon. Ik ben namelijk superwoman.

Het lukt me niet mijn hoofd erbij te houden maar ik doe mijn best. Niet zeuren, adem in adem uit je kunt het. Ik voel me gespannen, ben gewoon niet blij. Kan er niet echt van genieten. Ik doe mijn best maar ik kan gewoon niet genieten. Ik wil naar huis, baal van mezelf dat het me niet lukt om plezier te hebben. Thuis ga ik liggen op de bank, ik ben gewoon moe dat is het. Ook daar vind ik geen rust. Ik pak mijn werktelefoon erbij en kijk of er nog reacties zijn van collega’s. Een aantal mails, ze begrijpen het, wensen me het beste bla bla bla. En ineens komen de tranen. Waar ik dacht het al meteen natuurlijk weer verwerkt te hebben en zo even mijn baan op te kunnen zeggen is dat natuurlijk onzin. Na zoveel jaar kun je daar niet zomaar even uit stappen. Dat kan gewoon niet. Van iedereen zou ik het begrijpen.. maar van mezelf… ik stoot me eerst 100 x aan dezelfde lamp.. en nog dringt het niet door.

Ik blijf die valkuilen maar in trappen. Ik blijf het gewoon niet zien.. hoe dat komt? Omdat ik geen superwoman ben. Ik ben gewoon een mens. En mensen maken fouten. Zo is het nu eenmaal. Iets wat er al zo lang in gebakken zit is er niet zomaar uit. Ik kan nu nog niks beslissen. Natuurlijk niet. Ik zal eerst het moeten verwerken. Een plekje geven. Vanmorgen nog opgeschreven en toch zag ik deze dan weer niet aankomen.

Voel me ergens ook wel opgelucht. Ik begrijp in ieder geval waar het fout ging en ik herkende het. Daardoor kon ik er iets mee. Ik ga deze week gewoon even niets doen. Helemaal niets. Niet denken aan wat voor werk ik wil gaan doen. Ik ga gewoon even een week vakantie nemen. In ieder geval mijn best doen om het even los te laten. Ik kan altijd ergens werken. Al ga ik achter de kassa zitten een tijdje. Wat maakt het uit.. als ik maar wat centjes verdien. Ik zie het wel. Vrijdag etentje met collega’s, afscheid nemen meteen van ze. Een aantal zal ik vast nog zien. Een aantal niet meer. Het is goed zo, maar ook verdrietig. We hebben als team altijd hard gewerkt, elkaar gesteund in alles. Het verdriet heeft wel even een plekje nodig. Mag er even zijn. Ik wil de tijd ervoor nemen. Me niet op laten jutten omdat ik geen werk heb.

Het komt wel goed. Echt wel. Daar geloof ik heilig in. Ik ben een aanpakker, deins niet terug voor werk. Wat voor werk dan ook. Dan maar een tijdje gewoon even iets heel anders doen. Tot rust komen. Even geen moeten, maar gewoon eens rustig de tijd nemen om te kijken wat ik nou echt wil. Niet van het ene in het andere vliegen.

Vanavond lekker zingen, ik kijk ernaar uit. Even alle stress eruit gooien. Even niet nadenken. Dit is gewoon weer een van die momenten die je verder brengen. Even een pas op de plaats die je laten beseffen wat er gebeurd in je leven. Zonder die momenten kun je niet door. Ik laat het maar gebeuren. Ik accepteer het dat het nu even zo is. Dan zien we wel weer waar het me allemaal heen brengt.